Dydelf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Didelphis)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dydelf
Didelphis[1]
Linneusz, 1758[2]
Przedstawiciel rodzaju – dydelf czarnouchy (D. marsupialis)
Przedstawiciel rodzaju – dydelf czarnouchy (D. marsupialis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Nadrząd torbacze
Rząd dydelfokształtne
Rodzina dydelfowate
Podrodzina dydelfy
Rodzaj dydelf
Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Dydelf[7] (Didelphis) – rodzaj ssaka z rodziny dydelfowatych (Didelphidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwa rodzajowa jest połączeniem słów z języka greckiego: δι- di- – „dwa” oraz δελφύς delphys – „łono, macica”[9].

Gatunek typowy[edytuj | edytuj kod]

Didelphis marsupialis Linnaeus, 1758

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[7]:

Uwagi

  1. Greckie θυλακος thulakos – „woreczek, kieszonka”; θηριον therion – „dzika bestia” (tj. wymarły torbacz) (zob. Index Generum Mammalium, s. 678).
  2. Greckie δασυς dasus – „włochaty, kudłaty”; ουρα oura – „ogon”; θηριον therion – „dzika bestia” (zob. Index Generum Mammalium, s. 218).
  3. Indiańska nazwa Gamba – „przykryte, skryte piersi”; θηριον therion – „dzika bestia” (zob. Index Generum Mammalium, s. 291).
  4. Greckie διμερής dimeres – „podwójnie rozdzielony”; οδους odous, οδων odōn – „ząb” (zob. Index Generum Mammalium, s. 232).
  5. Greckie λευκος leukos – „biały”; rodzaj Didelphis Linnaeus, 1758.

Przypisy

  1. Didelphis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae :secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Sztokholm: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 54. (łac.)
  3. P. W. Lund. Coup-d'oeil sur les espèces éteintes de Mammifères du Brésil extrait de quelques mémoires présentés à l'académie royale des Sciences de Copenhague. „Annales des sciences naturelles, Zoologie”. Seconde Série. 11, s. 233, 1839 (fr.). 
  4. 4,0 4,1 E. Liais: Climats, géologie, faune et géographie botanique du Brésil. Paryż: Garnier Frères, 1872, s. 331. (fr.)
  5. F. Ameghino. „Acta de la Academia Nacional de Ciencias Exactas”. 6, s. 282, 1889 (hiszp.). 
  6. H. von Ihering. Marsupiaes do género Didelphis com resumo em allemão. „Revista do Museu Paulista”. 9, s. 347, 1914 (ang.). 
  7. 7,0 7,1 Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 2. ISBN 978-83-88147-15-9.
  8. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Didelphis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-06-24]
  9. T. S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 229, seria: North American Fauna. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
  2. Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.