Die Linke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Die Linke
Logo Die Linke
Lider Katja Kipping
Bernd Riexinger
Data założenia 16 czerwca 2007
Adres siedziby Karl-Liebknecht-Haus,
Kleine Alexanderstraße 28,
10178 Berlin
Deklarowana
ideologia polityczna
socjalizm demokratyczny[1]
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalizm demokratyczny
Liczba członków 78.700 (2 kwietnia 2010)
Europejska Grupa
Parlamentarna
Zjednoczona Lewica Europejska - Nordycka Zielona Lewica
Młodzieżówka Linksjugend ['solid]
Obecni posłowie 76 (12,2%)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
www.die-linke.de
Niemcy
Coat of arms of Germany.svg
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Niemiec

Portal Portal Niemcy

Die Linke (niem. dosł. Lewica) – niemiecka lewicowa partia polityczna, powstała 16 czerwca 2007 ze zjednoczenia Die Linkspartei. i WASG. Przewodniczącym partii od 2010 jest Klaus Ernst, wcześniejszymi współprzewodniczącymi partii byli: Lothar Bisky, Oskar Lafontaine i Gesine Lötzsch, która 10 kwietnia 2012 zrezygnowała z funkcji współprzewodniczącej partii.

Zarząd partii[edytuj | edytuj kod]

Aby podkreślić zasadę równouprawnienia na czele partii stoi polityczny tandem złożony z mężczyzny i kobiety. Po utworzeniu nowego ugrupowania Klaus Ernst oraz Gesine Lötzsch zostali wybrani liderami partii. 10 kwietnia 2012 Gesine Lötzsch zrezygnowała z pozycji współlidera partii ze względu na chorobę męża. W czerwcu tego samego roku odbył się zjazd przedstawicieli partii w Getyndze na którym wyłoniono nowych przewodniczących ugrupowania i partyjny zarząd. Współprzewodniczącymi partii zostali 34-letnia Katja Kipping z Saksonii i zachodnioniemiecki działacz Bernd Riexinger. Zdaniem komentatorów wybory władz partii, udowodniły wewnątrzpartyjne tarcia między frakcjami. Uwidoczniły się dwie najsilniejsze frakcje, radykalna skupiona wokół Oskara Lafontaine'a oraz reformatorska, tworzona głównie przez postkomunistów z terenów byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej[2].

Przedstawiciele w parlamentach[edytuj | edytuj kod]

Partia Die Linke ma swoich przedstawicieli w parlamencie federalnym (Bundestagu), we wszystkich parlamentach krajowych (landtagach) we wschodniej części Niemiec oraz w czterech w zachodnich Niemczech. W Bundestagu i na wschodzie Niemiec jej deputowani zostali wybrani jeszcze jako przedstawiciele Linkspartei. W Berlinie partia współuczestniczy w lokalnej koalicji rządzącej pod przewodnictwem socjaldemokratycznego urzędującego burmistrza Wowereita, w pozostałych nowych krajach związkowych (Brandenburgii, Meklemburgii-Pomorzu Przednim, Saksonii, Saksonii-Anhalcie i Turyngii) jest w opozycji. Krótko przed zjednoczeniem partii do parlamentu Wolnego Hanzeatyckiego Miasta Bremy wybrano przedstawicieli Linkspartei oraz startujących z jej listy członków WASG. W wyborach 27 stycznia 2008 Die Linke wprowadziła swoich posłów do landtagów dwóch dalszych "starych" krajów związkowych, Hesji i Dolnej Saksonii, gdzie zdobyła odpowiednio 5,1% i 7,1% poparcia, zaś 24 lutego 2008 zdobyła 6,4% poparcia i wprowadziła swych przedstawicieli do Bürgerschaft w Hamburgu.

7 czerwca 2009 odbyły się w Niemczech wybory do Parlamentu Europejskiego, w których Die Linke zdobyła blisko 2 mln głosów, czyli 7,5% i powiększyła swoją reprezentację z 7 do 8 deputowanych. Die Linke należy w Parlamencie Europejskim do frakcji Zjednoczona Lewica Europejska - Nordycka Zielona Lewica (ZLE/NZL), która pozycjonuje się na lewo od PES. 24 czerwca 2009 przewodniczącym frakcji jednogłośnie wybrano Lothara Bisky'ego (zastąpił francuskiego komunistę Francisa Wurtza).

Program partii[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe wartości partii to demokracja, wolność, równość, sprawiedliwość i solidarność, nierozerwalnie połączone z pokojem, ochroną środowiska (poglądy ekologiczne) i emancypacją. W swoim programie partia sprzeciwia się militaryzacji i prywatyzacji, krytykując zarówno koncentrację kapitału w rękach prywatnych, jak i prymat międzynarodowych rynków finansowych. Twierdzi, że prywatna kontrola nad kapitałem wielkich przedsiębiorstw powinna być uszczuplona na rzecz instrumentów demokratycznych, które miałaby być zarówno sprawiedliwe, jak i efektywne. Kluczowe działy gospodarki powinny zostać oddane pod opiekę państwa, by prawdziwie demokratyczna kontrola i organizacja stały się możliwe.

W swoim programie partia odwołuje się do haseł Karola Marksa i bierze społeczną odpowiedzialność za zdrowie, zasoby wody i energii, rozwój regionów wiejskich i miejskich, publiczny transport lokalny i długodystansowy, powszechnie dostępną edukację publiczną, godne życie w starszym wieku oraz rozwój kultury i nauki. Obiecują zwalczanie wszelkich form dyskryminacji na tle płci, wyznania i orientacji seksualnej.

Za dotychczasowe niepowodzenia i intensyfikację globalnego kryzysu ekologicznego partia wini „przejście z polityki państwa dobrobytu regulowanego kapitalistycznie do radykalnie rynkowej, neoliberalnej polityki”. Proponuje „odrodzenie” w oparciu o zasady solidarności społecznej. Postrzega indywidualność każdego z ludzi oraz zaprzestanie realizowania tradycyjnych ról przypisanych do płci jako szansę na rozwój indywidualny. Partia jest przeciwna polityce „wspierania i wymagania”, która klasyfikuje bezrobocie jako problem jednostki. Zamiast tego chce opracować zasady, które sprawią, że własny rozwój stanie się możliwy dla każdego.

W 2011 partia uchwaliła nowy zaktualizowany program. W sferze międzynarodowej partia domaga się zakończenia wszystkich operacji militarnych Bundeswehry i wycofanie wojsk niemieckich z Afganistanu. Partia obiecała że nie wejdzie do żadnego rządu który będzie kontynuował dotychczasową politykę militarną i dozbrajanie. W programie znalazł się zapis dotyczący nałożenia zakazu importu broni zza granice. Zdaniem działaczy Lewicy, Niemcy powinny dążyć do opuszczenia struktur NATO, zdaniem partii sojusz powinien zostać rozwiązany. Lider partii Klaus Ernst stwierdził że zmiany te "To kamień milowy w naszej historii".

Pod względem społecznym i gospodarczym partia zaproponowała radykalne zmiany polegające między innymi na:

  • Przekształceniu dużych, istotnych gospodarczo, prywatnych przedsiębiorstw w majątek publiczny, komunalny czy spółdzielczy – drogą demokratycznych reform,
  • Upaństwowieniu banków i koncernów energetycznych,
  • Opodatkowaniem dużych koncernów, spadków i wielkich majątków,
  • Wprowadzenie płacy minimalnej w wysokości 60 procent przeciętnego wynagrodzenia, 30-godzinnego tygodnia płacy,
  • Zniesienia zasiłku socjalnego tzw. Hartz IV i zlikwidowanie reformy dotyczącej podniesienia wieku emerytalnego do 67 lat

Duże kontrowersje wywołał zapisek dotyczący legalizacji wszystkich narkotyków, łącznie z heroiną i kokainą. Lider partii wyjaśnił jednak że chodzi o "odkryminalizowanie uzależnionych, zorganizowanie im pomocy i wydawanie narkotyków w sposób legalny i kontrolowany". Partia podkreśliła że wszystkie te zmiany byłyby realizowane drogą długofalowych reform[3][4].

Frakcje[edytuj | edytuj kod]

Poparcie dla partii według landów w wyborach parlamentarnych w 2009 roku

Lewica ma wiele wewnętrznych klubów, często określonych jako platformy:

  • Antykapitalistyczna Lewica (niem. Antikapitalistische Linke) - krytyczna wobec udziału w koalicjach. Uważa, że udział w rządzie powinien być uzależniony od minimalnych kryteriów (w tym braku prywatyzacji, braku zaangażowania wojennego i bez cięć w wydatkach socjalnych). Przedstawicielami tej grupy są Sahra Wagenknecht, Tobias Pflüger, Cornelia Hirsch i Ulla Jelpke[5].
  • Platforma Komunistyczna (niem. Kommunistische Plattform, KPF) - została utworzona jako tendencja wewnątrz PDS. Jest mniej krytyczna wobec NRD niż inne grupy, przy tym wykazuje przywiązanie do ortodoksyjnego marksizmu. Celem strategicznym KPF jest "budowanie nowego społeczeństwa socjalistycznego, wykorzystując pozytywne doświadczenia realnego socjalizmu i uczenia się na błędach". Jej główną liderką jest Sahra Wagenknecht. W maju 2008 roku platforma miała około 961 członków czyli około 1% z krajowej przynależności w partii.
  • Socjalistyczna Lewica (niem. Sozialistische Linke) - została utworzona w sierpniu 2006 roku i obejmuje zwolenników keynesizmu i komunistów reformatorów, a także trockistowską organizację Linksruck będącą członkiem Międzynarodowej Tendencji Socjalistycznej. Grupa stara się ukierunkować partię w kierunku ruchu robotniczego. Wielu przywódców Socjalistycznej Lewicy to dawni członkowie WASG. Socjalistyczna Lewica sympatyzuje z holenderską Partią Socjalistyczną i włoskim Odrodzeniem Komunistycznym.
  • Emancypacyjna Lewica (niem. Emanzipatorische Linke, Ema.Li) - prąd obejmujący zwolenników wolnościowego socjalizmu. Popiera zdecentralizowane społeczeństwa i wspieranie ruchów społecznych. Głównymi przedstawicielami platformy są Katja Kipping i Caren Lay[6].
  • Demokratyczno Socjalistyczne Forum (niem. Forum demokratischer Sozialismus) - jest demokratyczno-socjalistyczną frakcją, która była pierwotnie częścią PDS. Wspiera udział w rządach koalicyjnych, programowo jest blisko Reformatorskiej Lewicy[8].

Oprócz głównych platforma, istnieje duża liczba grup lewicowych współpracujących z dawnymi PDS. i WASG, w tym Linksruck (obecnie znana jako Marx21). Z partią współpracuje także Niemiecka Partia Komunistyczna, której niektóre oddziały regionalne zawiązały sojusz z Die Linke. Partia jednak nie przyłączyła się do struktur Lewicy.

Poparcie[edytuj | edytuj kod]

Wyniki w wyborach parlamentarnych
Wybory Poparcie Zmiana punktów procentowych Mandaty (Bundestag) Zmiana
1990 2,4% - 17 -
1994 4,4% Green Arrow Up Darker.svg 2 30 Green Arrow Up Darker.svg 13
1998 5,1% Green Arrow Up Darker.svg 0,7 36 Green Arrow Up Darker.svg 2
2002 4% Red Arrow Down.svg 1,1 2 Red Arrow Down.svg 34
2005 8,7% Green Arrow Up Darker.svg 4,7 54 Green Arrow Up Darker.svg 52
2009[9] 11,9% Green Arrow Up Darker.svg 3,2 76 Green Arrow Up Darker.svg 22
2013 8,6% Red Arrow Down.svg 3,3 64 Red Arrow Down.svg 12
Wyniki w wyborach do Parlamentu Europejskiego
Wybory Poparcie Zmiana punktów procentowych Mandaty Zmiana L. miejsc dla Niemców
1994 4,7% ? ? ? 99
1999 5,8% Green Arrow Up Darker.svg 1,1 6 ? 99
2004 6,1% Green Arrow Up Darker.svg 0,3 7 Green Arrow Up Darker.svg 1 99
2009 7,5% Green Arrow Up Darker.svg 1,4 8 Green Arrow Up Darker.svg 1 99

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons