Diecezja krakowsko-częstochowska (Kościół Polskokatolicki w RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Diecezja krakowsko-częstochowska
Diecezja krakowsko-częstochowska
Państwo  Polska
Siedziba Częstochowa
ul. Jasnogórska 6

42-200 Częstochowa

Data powołania 23 marca 1961
Wyznanie starokatolickie
Kościół Polskokatolicki
Katedra diecezjalna Matki Boskiej Królowej Apostołów w Częstochowie
Biskup diecezjalny ks. inf. mgr Antoni Norman (Bukowno)
Dane statystyczne
Liczba wiernych
• procent wiernych
ok. 4,8 tys.
25%
Liczba kapłanów 25
Liczba dekanatów 4
Liczba parafii 25
brak współrzędnych

Diecezja krakowsko-częstochowska (poprzednia nazwa: diecezja krakowska) – jedna z trzech diecezji Kościoła Polskokatolickiego w RP, ze stolicą w Częstochowie. Od 2011 administratorem diecezji jest ks. inf. mgr Antoni Norman (ur. 16 stycznia 1951).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze parafie Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego (PNKK) na obecnym obszarze diecezji krakowsko-częstochowskiej (południe kraju) powstały ok. 1925 na terenie Małopolski (Bażanówka, Kraków).

Od momentu powstania pierwszej parafii PNKK w Polsce w 1921, aż do 1961 nie istniał praktycznie żaden podział Kościoła na struktury wyższego rzędu (diecezje).

Po II wojnie światowej kilkakrotnie zmieniała się struktura administracyjna Kościoła Polskokatolickiego (do 1951: Polski Narodowy Kościół Katolicki), według spisu przedłożonego przez Kościół władzom w 1945 Kościół podzielony był na 6 okręgów: warszawski, kielecki, chełmski, lubelski, małopolski i wielkopolski. W 1951 nastąpiła likwidacja okręgów, a w ich miejsce zawiązano dekanaty tj. warszawski, kielecki, krakowski, wrocławski, bydgoski, lubelski i chełmski. W 1952 dekanat warszawski przemianowano na centralny, krakowski na małopolski, bydgoski na pomorski, a wrocławski na śląski. W 1954 przeprowadzono centralizację struktury administracyjnej Kościoła Polskokatolickiego dzieląc sam Kościół na cztery dekanaty: centralny, lubelski, śląsko-małopolski i pomorski. Rok 1957 przyniósł kolejną reformę administracyjną - powrócono do podziału na 7 dekanatów, w 1958 było ich już tylko 6: centralny, lubelski, chełmski, krakowski oraz wrocławski.

Kiedy wydawało się, że powyższy podział przetrwa dłuższy czas, postanowiono na nowo ulepszyć strukturę administracyjną Kościoła Polskokatolickiego. Decyzja w tej sprawie zapadła pod koniec 1959, natomiast weszła w życie na początku kolejnego, kiedy bp Maksymilian Rode powiadomił księży o nowym podziale administracyjnym na 11 dekanatów. W 1961 na mocy dekretu wydanego 23 marca bp Rode doprowadził do utworzenia trzech jednostek wyższego rzędu tj. diecezji. Diecezja krakowska składała się z dekanatów: krakowskiego, bolesławskiego, kieleckiego i rzeszowskiego. W sumie, w diecezji krakowskiej były 4 dekanaty i 22 parafie. W 1975 diecezja liczyła 22, a w 1989 – 32 parafie.

W latach 1986-2011 ordynariuszem diecezji był bp mgr Jerzy Szotmiller, który rezydował w katedrze Matki Boskiej Królowej Apostołów w Częstochowie. Dzieje Kościoła Polskokatolickiego są związane od samego początku z Krakowem (stolica Kościoła w latach 1922-1945 i 1946-1951), dlatego dla podkreślenia historyczności tego miasta diecezja nosi nazwę krakowsko-częstochowskiej.

Poprzedni ordynariusze[edytuj | edytuj kod]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Diecezja dzieli się na dekanaty:

Kościołami o wyższej randze są:

Dane teleadresowe[edytuj | edytuj kod]

  • Kuria Biskupia diecezji krakowsko-częstochowskiej
  • ul. Jasnogórska 6,
  • 42-200 Częstochowa

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Źródło[edytuj | edytuj kod]

  • Konrad Białecki, Kościół Narodowy w Polsce w latach 1944-1965, Poznań 2003, s. 114-123