Przejdź do zawartości

Diecezja tyraspolska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Diecezja tyraspolska
Ilustracja
Katedra św Klemensa w Saratowie (1917)
Państwo

 Rosja

Siedziba

Saratów

Data powołania

1848

Data zamknięcia

2002

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Metropolia

mohylewska

Dane statystyczne (1917)
Liczba wiernych

350 tys.

Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych

179
125

Diecezja tyraspolska – historyczna diecezja Kościoła rzymskokatolickiego i ormiańskiego; utworzona w 1848 w Imperium Rosyjskim, zlikwidowana w 2002, zastąpiona diecezją Św. Klemensa.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Diecezja powstała na mocy postanowień konkordatu z 1847 z inicjatywy cara Mikołaja I Romanowa. 3 lipca 1848 papież Pius IX bullą Universalis Ecclesiae cura erygował diecezję chersońską. Decyzja ta oburzyła jednak duchowieństwo prawosławne i doprowadziła do interwencji prawosławnego arcybiskupa chersońskiego i taurydzkiego Innocentego (Borisowa), w wyniku której zamiast Chersonia siedzibą diecezji w 1852 został Tyraspol[a]. Jednak tam również władze carskie uniemożliwiały utworzenie administracji diecezjalnej[1][2][3].

W 1856 biskup tyraspolski Ferdinand Kahn przeniósł swoją siedzibę do Saratowa, gdzie otrzymał od władz pozwolenie na utworzenie centralnych instytucji diecezjalnych. Diecezja jednak aż do jej likwidacji nie zmieniła nazwy[1][2]. Podlegała metropolii mohylewskiej. Dominowali w niej katolicy pochodzenia niemieckiego[4]. Diecezja zanikła w czasie dwudziestolecia międzywojennego, w wyniku przemian politycznych i prześladowania Kościoła przez władze radzieckie.

Została reaktywowana w Mołdawii w 1993 r. jako administratura apostolska Mołdawii (od 2001 r. diecezja kiszyniowska)[5] oraz na terytorium Rosji w 1999 r. jako administratura apostolska południowej europejskiej Rosji[6]. Stolicami diecezji były kolejno: Chersoń (do 1852), Tyraspol i Saratów (od 1999).

W 2002 papież Jan Paweł II zlikwidował diecezję i ustanowił na jej miejsce diecezję Świętego Klemensa w Saratowie.

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

W 1892 diecezja liczyła 83 parafie łacińskie i 44 ormiańskie w 15 dekanatach (11 łacińskich i 4 ormiańskich), których posługiwało 85 księży łacińskich i 61 ormiańskokatolickich. Należało do niej 226000 wiernych, w tym 153000 Niemców, 41000 Polaków i Czechów, 21000 Ormian, 5500 Gruzinów i 5500 osób innych narodowości. Na jej terenie leżało 202 kościołów i kaplic[7].

W 1917 biskupstwo liczyło 10 dekanatów ze 125 parafiami, w których pracowało 179 księży i zamieszkiwało 350 tysięcy wiernych[3].

Biskupi ordynariusze

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Biskupi tyraspolscy.

Wikariusze generalni

[edytuj | edytuj kod]

Ordynariusz bp Josef Kessler, opuszcza (14.08.1918) siedzibę biskupią w obawie przed aresztowaniem przez bolszewików i do zarządzania diecezją ustanawia wikariusza generalnego:

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]
  1. Było to wówczas niewielkie, prowincjonalne miasto powiatowe. Mieszkało w nim wówczas ok. 100 katolików (miasto liczyło ok. 6000 mieszkańców), posiadających dom modlitwy. Nie było w nim kościoła.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]