Difluorek metylofosfonowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Difluorek metylofosfonowy
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny CH3POF2
Masa molowa 100,00 g/mol
Wygląd ciecz o ostrym, gryzącym zapachu[1]
Identyfikacja
Numer CAS 676-99-3
PubChem 69610[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Difluorek metylofosfonowy (DF) – organiczny związek chemiczny z grupy fosfonianów. Używany głównie jako prekursor do otrzymywania fosforoorganicznych bojowych środków trujących, takich jak sarin, soman lub VX. Może być stosowany w amunicji binarnej, np. w amerykańskim pocisku artyleryjskim M687, który oprócz DF zawiera także alkohol izopropylowy. W pocisku tym pod wpływem nagłego przyspieszenia, ścianki oddzielające prekursory ulegają zniszczeniu, a szybkie obroty powodują ich zmieszanie skutkując powstaniem sarinu o czystości ok. 70%[2]. DF może także występować w mieszaninie z sarinem jako pozostałość po jego produkcji[5].

W reakcjach z alkoholami powstają substancje o właściwościach paralityczno-drgawkowych. Sam DF także jest trujący i żrący. Z powodu dużej lotności, największe zagrożenie stwarza inhalacja tego związku. Pary mają gryzący, ostry zapach i powodują poważne oraz bolesne podrażnienia oczu, nosa, gardła i płuc[1].

DF jest, w rozumieniu Konwencji o zakazie broni chemicznej, bezpośrednim prekursorem (część B Wykazu 1) niektórych substancji zawartych w części A Wykazu 1[6][7].

Przypisy[edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Steven L. Hoenig, Compendium of Chemical Warfare Agents, New York: Springer, 2007, ISBN 9780387346267.
  2. a b Eric Croddy, Clarisa Perez-Armendariz, John Hart, Broń chemiczna i biologiczna, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 2003, s. 33, 55, ISBN 8320428173.
  3. Difluorek metylofosfonowy (CID: 69610) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  4. a b c Physical Constants of Organic Compounds, [w:] CRC Handbook of Chemistry and Physics, David R. Lide (red.), wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, ISBN 9781420090840.
  5. The Fate of Chemical Warfare Agents in the Environment, [w:] Chemical Warfare Agents. Toxicology and Treatment, Timothy C. Marrs (red.), Robert L. Maynard (red.), Frederick R. Sidell (red.), wyd. 2, John Wiley & Sons, 2007, s. 109, ISBN 9780470013595.
  6. Konwencja o zakazie broni chemicznej (CWC), [w:] Leszek Konopski, Historia broni chemicznej, Warszawa: Bellona, 2009, s. 214, 219, ISBN 9788311116436.
  7. Chemical Weapons Convention. Schedule 1 (ang.). Międzynarodowa Organizacja ds. Zakazu Broni Chemicznej. [dostęp 2011-03-07].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.