Dignitas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dignitasszwajcarska organizacja, której celem jest pomoc w samobójstwie ludziom, którzy są nieuleczalnie chorzy. Do wspomaganego samobójstwa dochodzi poprzez wypicie roztworu pentobarbitalu sodu (pochodnej kwasu barbiturowego).

Szwajcarskie prawo pozwala na wspomagane samobójstwo, kiedy pacjent jest nieuleczalnie chory[1].

Organizacja została założona 18 maja 1998 przez adwokata Ludwiga Minelli[1]. Jej siedziba początkowo znajdowała się w miejscowości Forch (kanton Zurych). W listopadzie 2007 została przeniesiona do Schwerzenbach, gdzie organizacja zaadaptowała budynek, w którym wcześniej istniała fabryka kabli[2]. Pod koniec 2008 Minelli kupił dom w gminie Wetzikon na przedmieściach Zurychu, gdzie od grudnia 2008 mieści się nowa centrala organizacji[3].

Procedura[edytuj | edytuj kod]

W samobójstwie wspomaganym uczestniczy trzech świadków, z których przynajmniej jeden musi być osobą nie odnoszącą korzyści spadkowych. Często jest to pielęgniarka Gabriele Frick bądź Erika Luley. Wcześniej lekarz musi zdiagnozować terminalną chorobę, a chory, który chce popełnić samobójstwo, musi podpisać oświadczenie, że dzieje się to za jego zgodą. Formalności trwają krótko[4].

Skala działalności[edytuj | edytuj kod]

Jak powiedział Ludwig Minelli w wywiadzie udzielonym w marcu 2008, organizacja pomogła popełnić samobójstwo 840 osobom, z których 60% stanowili obywatele Niemiec[5]. W 2011 działacze organizacji potwierdzili pomoc w samobójstwie 144 osób[6]. Większość ludzi przyjeżdżających do Dignitas nie planuje swojej śmierci, lecz traktuje to jako ubezpieczenie w przypadku, gdy ich choroba stanie się dla nich trudna do zniesienia[5].

Koszty i rachunkowość[edytuj | edytuj kod]

Według prezesa organizacji, Dignitas pobiera od swoich klientów 4000 euro za przygotowania i asystę w samobójstwie oraz 7000 euro w przypadku poniesienia kosztów medycznych oraz przejęcia wszystkich powinności związanych z organizacją pogrzebu, włączając w to publiczne opłaty stanowione prawem[5]. Pomimo bycia organizacją typu non-profit, Dignitas notorycznie odmawia upublicznienia swoich danych finansowych[7].

Turystyka samobójcza[edytuj | edytuj kod]

Z uwagi na to, że w większość państw świata ma dużo surowsze przepisy prawne, do szwajcarskich apartamentów prowadzonych przez Dignitas przyjeżdżają ludzie z innych krajów.

Przykładem jest pochodzący z Wielkiej Brytanii 80-letni milioner Peter Duff i jego o dziesięć lat młodsza żona – Penelopa, którzy 27 lutego 2009 zakończyli życie w klinice prowadzonej przez organizację. Wyjechali do Szwajcarii, ponieważ w Wielkiej Brytanii eutanazja jest zakazana[8][9].

W październiku 2008 opinię publiczną poruszyła sprawa 23-letniego zawodnika rugby. Daniel James zdecydował się umrzeć, bo został sparaliżowany wskutek urazu kręgosłupa. Ulegając jego prośbom, rodzice zawieźli syna do Szwajcarii, gdzie zażył śmiertelną mieszankę barbituranów[10][11].

W lipcu 2009 wspólnej eutanazji w szwajcarskiej klinice poddali się 85-letni Sir Edward Thomas Downes oraz jego żona Joan. Downes był jednym z najbardziej znanych brytyjskich dyrygentów. Dyrygował m.in. orkiestrą opery Covent Garden oraz Operą Australijską w Sydney. Przez 40 lat kierował też orkiestrą symfoniczną BBC. Królowa Elżbieta II uhonorowała go tytułem szlacheckim. Okolicznościami śmierci małżonków zajęła się brytyjska policja[12][13].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W 2005 do Dignitas zgłosiła się 69-letnia Niemka, która okazała kartę zdrowia z rozpoznaniem marskości wątroby. Dokonano eutanazji. Po przeprowadzeniu sekcji zwłok okazało się, że kobieta była fizycznie zupełnie zdrowa. Cierpiała jedynie na depresję. Jej karta zdrowia, w której zapisano diagnozę o marskości wątroby, została sfałszowana. Lekarz, który pomagał w eutanazji, gdy dowiedział się o zdarzeniu, popełnił samobójstwo[14].

W 2007 działanie organizacji wywołało falę oburzenia, gdy zaczęła przeprowadzać wspomagane samobójstwa w hotelach i na parkingach. Pacjenci, głównie Niemcy, wypijali śmiertelne dawki pentobarbitalu w samochodach[3].

W listopadzie 2007 główna siedziba została przeniesiona do byłej fabryki kabli w strefie przemysłowej gminy Schwerzenbach, tuż obok największego domu publicznego w Szwajcarii, co wzbudziło mocny sprzeciw zarówno gminy, jak i miejscowej ludności[2].

W 2008 okazało się, że organizacja pozbywa się ciał klientów, wrzucając ich prochy wraz z urnami do jeziora, choć większość z nich słono zapłaciła za godną śmierć i pogrzeb[3].

10 grudnia 2008 wieczorem brytyjska telewizja Sky Real Lives TV wyemitowała film dokumentalny „Prawo do śmierci”, pokazujący, jak w szwajcarskiej klinice umiera nieuleczalnie chory Brytyjczyk – Craig Ewert, który dwa lata wcześniej pojechał do Szwajcarii, aby popełnić tam samobójstwo. Film wzbudził liczne kontrowersje[11]. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych elementów działalności szwajcarskiej organizacji jest pomoc w samobójstwie osób znajdujących się w depresji oraz psychicznie chorych. Minelli uważa, że nawet chorzy psychicznie mają prawo do samobójstwa[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Aleksandra Rybińska. Popsute życie na śmietnik Rzeczpospolita.pl [dostęp 7 marca 2009]
  2. a b Klinika śmierci obok domu publicznego Rzeczpospolita.pl [dostęp 8 marca 2009]
  3. a b c Pacjenci szwajcarskiej kliniki śmierci kończą w jeziorze Rzeczpospolita.pl [dostęp 8 marca 2009]
  4. a b Dobra śmierć w Zurychu Wprost.pl [dostęp 2 maja 2010]
  5. a b c Wenn Sie das trinken, gibt es kein Zurück Tagesspiegel.de [dostęp 7 marca 2009]
  6. Assisted suicide numbers up in 2011. swissinfo.ch, 2022-02-20. [dostęp 2022-02-28]. (ang.).
  7. Branching Out to Serve a Growing but Dying Market Washington Post [dostęp 8 marca 2009]
  8. Małżeństwo Brytyjczyków poddało się eutanazji. Interia.pl. [dostęp 2009-03-07].
  9. W skrócie - Europa, Rzeczpospolita, 7-8 marca 2009
  10. Pomoc w samobójstwie jest przestępstwem Rzeczpospolita.pl [dostęp 8 marca 2009]
  11. a b Samobójstwo dla mas Rzeczpospolita.pl [dostęp 8 marca 2009]
  12. Światowej sławy dyrygent i jego żona poddali się eutanazji w szwajcarskiej klinice, Gazeta.pl [dostęp 21.08.2009]
  13. Conductor dies in aided suicide . News.bbc.co.uk [dostęp 21.08.2009]
  14. Zestaw do eutanazji. fakty.interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-24)]. Interia.pl [dostęp 8 marca 2009]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]