Dino Grandi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dino Grandi
Ilustracja
1925
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1895
Mordano, Królestwo Włoch
Data i miejsce śmierci 21 maja 1988
Bolonia, Włochy
Minister Spraw Zagranicznych Królestwa Włoch
Okres od 12 września 1929
do 20 lipca 1932
Poprzednik Benito Mussolini
Następca Benito Mussolini
Odznaczenia
Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch Krzyż Zasługi Wojennej (Królestwo Włoch) Medal Pamiątkowy Wojny Włosko-Austriackiej 1915-1918 za 4-letnią kampanię (Królestwo Włoch) Srebrny Medal za Męstwo Wojskowe (Włochy, 1833–1946) Brązowy Medal za Męstwo Wojskowe (Włochy, 1833–1946) Medal Zwycięstwa (Królestwo Włoch) Medal Pamiątkowy Zjednoczenia Włoch (Królestwo Włoch) Krzyż Wielki Orderu Piusa IX Kawaler/Dama Wielkiego Krzyża Łaski Magistralnej Order Orła Białego

Dino Grandi (ur. 4 czerwca 1895 w Mordano, zm. 21 maja 1988 w Bolonii) – włoski polityk i dyplomata, hrabia Mordano. Ukończył prawo w Mediolanie. Bliski współpracownik Benito Mussoliniego, minister spraw zagranicznych Włoch, ambasador w Londynie.

Od 1919 działał w ruchu faszystowskim. W 1921 wszedł do parlamentu. Był jedną z głównych osób w partii faszystowskiej. W 1925 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Między 1929 a 1932 był ministrem spraw zagranicznych. Następnie do 1939 pełnił funkcję ambasadora w Wielkiej Brytanii. W tym czasie coraz krytyczniej oceniał zbliżenie Włoch z III Rzeszą. Od 1939 do 1943 był ministrem sprawiedliwości i stał na czele Izby Deputowanych[1].

Zwłaszcza w czasie drugiej fazy wojny należał do umiarkowanej frakcji Narodowej Partii Faszystowskiej. Jako przewodniczący Wielkiej Rady Faszystowskiej doprowadził 25 lipca 1943 do głosowania, po którym Mussolini stracił władzę i po zdymisjonowaniu z funkcji premiera przez króla Wiktora Emanuela III został aresztowany.

W sierpniu 1943 Grandi wyjechał do neutralnej Hiszpanii rządzonej przez Francisco Franco dla nawiązania kontaktu z aliantami. 8 września 1943 rząd marszałka Pietro Badoglio podpisał zawieszenie broni z Wielką Brytanią i USA, wycofując Włochy z wojny. Po interwencji militarnej III Rzeszy we Włoszech i przywróceniu przez Niemców do władzy Mussoliniego jako szefa marionetkowej Włoskiej Republiki Socjalnej, Grandi został w styczniu 1944 w procesie pokazowym w Weronie, na którym sądzono przeciwników Mussoliniego, skazany zaocznie na śmierć. Z Hiszpanii udał się do Portugalii, gdzie mieszkał w latach 1943-48. Później wyemigrował do Argentyny, mieszkał w São Paulo w Brazylii, wreszcie na początku lat 60. XX wieku powrócił do Włoch, gdzie zmarł.

W 1930 gościł w Polsce. W 1930 odznaczony Orderem Orła Białego[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. S. Żerko, Biograficzny leksykon II wojny światowej, Poznań 2013, s. 153.
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 302.

Bibliografia, linki[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]