Diomede (Alaska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Diomede
Ilustracja
Diomede
Państwo  Stany Zjednoczone
Stan  Alaska
Okręg Nome
Powierzchnia 7,4 km²
Wysokość 29 m m n.p.m.
Populacja (2012)
• liczba ludności

120[1]
Nr kierunkowy 907
Kod pocztowy 99762
Położenie na mapie Alaski
Mapa lokalizacyjna Alaski
Diomede
Diomede
Położenie na mapie Ameryki Północnej
Mapa lokalizacyjna Ameryki Północnej
Diomede
Diomede
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Diomede
Diomede
Ziemia 65°45′30″N 168°57′06″W/65,758333 -168,951667
Strona internetowa

Diomedemiasto położone na Little Diomede Island w okręgu Nome na Alasce. W języku rdzennych mieszkańców nazywane jest Iŋaliq[2]. Little Diomede Island jest jedną z dwóch wysp Diomedesa położonych na środku cieśniny Beringa, pomiędzy Alaską a Czukotką i znajduje się w odległości ok. 0,97 km od międzynarodowej linii zmiany daty.

Historia[edytuj]

Według niektórych archeologów obecna lokalizacja miasta liczy sobie przynajmniej 3000 lat[3]. Początkowo znajdowało się tam letnie obozowisko myśliwych, które z czasem przekształciło się w osadę. Pierwsi zachodni badacze, którzy dotarli w to miejsce odkryli rozwiniętą już kulturę eskimoską, opartą na wielorybnictwie i związanych z tym ceremoniach[4].

1648-1867[edytuj]

Pierwszym zachodnim odkrywcą, który dotarł na wysp Diomede był w 1648 roku rosyjski badacz Siemion Dieżniow. Z kolei 16 sierpnia 1728 roku dopłynął do nich duński nawigator Vitus Bering, który nadał im nazwę po św. Diomedesie, męczenniku rosyjskiego kościoła prawosławnego.

Kiedy w 1867 roku Stany Zjednoczone kupiły od Rosji Alaskę nową granicę ustanowiono pomiędzy wyspami, z których większa przypadła Rosji, a mniejsza USA.

1880-1920[edytuj]

Według podróżnika Johna Muira, kiedy przybył na wyspę w latach 80. XIX wieku tubylcy, których spotkał byli gotowi handlować wszystkim co posiadali. Wioska została ulokowana na stromym zboczu spadający wprost do morza, a większość chat zbudowana była z kamieni i pokryta skórami. Według relacji Muira z pewnej odległości wyglądały jak sterty kamieni z filarami z kości wielorybów, na których tubylcy umieszczali swoje łodzie[5].

Gdy pod koniec XIX wieku na Alasce wybuchła gorączka złota, mieszkańcy osady wraz z poszukiwaczami złota przenieśli się do Nome. Tam przez jakiś czas handlowali różnymi rzeczami i gromadzili zapasy zanim powrócili do swojej osady[6].

Lata 40.[edytuj]

Po zakupie Alaski przez USA w 1867 roku, wiele rodzin mieszkających na obu wyspach zostało rozdzielonych, ale zachowało stosunkowo ścisłe relacje. Pomimo oficjalnych zakazów Eskimosi wielokrotnie się odwiedzali (czasem płynąc pod osłoną mgły) i wymieniali z krewnymi niewielkie podarki. Miejscowi nauczyciele z Little Diomede Island policzyli, że między styczniem a lipcem 1944 roku ich wyspę odwiedziło 178 mieszkańców z Dużej Diomedy oraz z Syberii[3].

Kiedy pod koniec lat 40. rozpoczęła się Zimna wojna, sowieci przekształcili Dużą Diomede w bazę wojskową, a wszystkich jej mieszkańców przesiedlili na stały ląd[3].

Lata 50.[edytuj]

W latach 1953-1954 postanowiono dostosować nauczanie w szkole do miejscowych potrzeb, dlatego nauka odbywała się w wakacje oraz niektóre weekendy. Chciano w ten sposób zrealizować program szkolny, zanim rozpoczną się wiosenne migracje morsów i sezon polowań. Głównym językiem w którym prowadzono lekcje był wówczas Inupiat ale nauczano także po angielsku.

W latach 50. jedynym sposobem komunikacji ze światem zewnętrznym pozostawało radio, a brak opieki medycznej został nieco podniesiony przez podstawowe lekarstwa przywożone przez sezonowych nauczycieli[3].

Lata 70.[edytuj]

W związku ze stopniowym rozwojem osady i napływem stałych osadników 28 października 1970 roku miejscowość otrzymała status miasta[7].

Lata 90.[edytuj]

Po zakończeniu Zimnej wojny, na początku lat 90. powrócił pomysł połączenia rozdzielonych rodzin. W 1994 roku mieszkańcy Little Diomede Island zebrali pieniądze oraz artykuły spożywcze, by przygotować powitanie blisko stu przyjaciół i krewnych z Syberii, których po wielu latach rozłąki znów mogli zobaczyć[3].

Demografia[edytuj]

Według spisu ludności z 2000 r. miasto liczyło 146 mieszkańców, 43 gospodarstw domowych i 31 rodzin. Gęstość zaludnienia wyniosła 51,4 osób na km². Rdzenni mieszkańcy stanowili 92,47 procent, biali 6,16 a pozostałe nacje 1,37 procent[8].

Dzieci poniżej osiemnastego roku życia stanowiły 43,8 procent populacji, osoby od 18 do 24 roku życia 7,5%, od 25 do 44 lat – 25,3%, od 45 do 64 – 17,1%, a osoby powyżej 65 lat – 6,2%. Średni wiek wyniósł 22 lat, a na każde 100 kobiet przypadało 114 mężczyzn[8].

Średni dochód gospodarstw domowych wyniósł 23 750 dolarów, a średni dochód rodzin 24 583 dolarów. Około 35 procent mieszkańców żyło poniżej granicy ubóstwa[3].

Społeczność[edytuj]

Diomede

Według Arthura Ahkinga, który w latach 40. mieszkał na wyspie Eskimosi utrzymywali się głównie z polowań i wytwarzania rzeźb z kości słoniowej, którą później handlowali. Zimą nosili skórzane kurtki i futra z upolowanych zwierząt. W wolnym czasie jeździli na łyżwach, sankach, grali w futbol i piłkę ręczną, a wieczorami gromadzili się razem i opowiadali sobie żarty oraz stare opowieści. Latem z kolei ładowali skóry na łodzie i płynęli handlować nimi na Alasce lub na Syberię[9].

Wszystko zaczęło się zmieniać wraz z napływem zachodnich badaczy oraz misjonarzy. Pierwszym kwadratowym budynkiem na wyspie był mały katolickim kościół zaprojektowany przez ojca Bellarmine Lafortune’a w 1935 roku, a zbudowanym przez ojca Thomasa Cunninghama podczas jego pobytu na wyspie w latach 1936-1947. Powstał on z darów otrzymanych od mieszkańców Nome. Kolejnym budynkiem była szkoła z jedną klasą lekcyjną, która służyła także za dom dla nauczyciela i jego rodziny. 3 marca 1979 roku ojciec Thomas oraz brat Ignatius Jakes zakończyli budowę nowego kościoła[10].

Obecnie na wyspie znajduje się około 30 budynków, większość z nich (głównie domy) postawiono w latach 70. i 80. XX wieku. Zbudowano także pralnię z prysznicami i klinikę z podstawową opieką medyczną[11]. Na wyspie znajduje się także biblioteka szkolna, lądowisko dla helikopterów, telewizyjna antena satelitarna, a mieszkańcy mają dostęp do telewizji, faksu oraz Internetu. Nie ma za to żadnego banku ani restauracji, a główny sklep na wyspie ma zapasy ograniczone głównie do jedzenia, napojów, ubrań, broni, amunicji oraz paliwa. Wszelkie inne potrzebne produkty sprowadzane są ze sklepów w Anchorage. Z kolei import i sprzedaż alkoholu, podobnie jak w wielu innych eskimoskich miejscowościach, jest zabroniony.

Przypisy

  1. Diomede, Alaska (AK 99762) (data dostępu: 2013-11-30)
  2. Indigenous Peoples and Languages of Alaska Map (data dostępu: 2013-11-30)
  3. a b c d e f The American Local History Network (ang.). usgennet.org. [dostęp 2013-11-30].
  4. Paul C. Barry (2001), Native American nations and languages (data dostępu: 2013-11-30)
  5. John Muir (1881) The cruise of the Corwin, Chapter 3 Siberian Adventures (data dostępu: 2013-11-30)
  6. State of Alaska, Nome census area tourism (ang.). dced.state.ak.us. [dostęp 2013-11-30].
  7. Kawerak, Inc., Tribes of the Bering Strait (data dostępu: 2013-11-30)
  8. a b American FactFinder (data dostępu: 2013-11-30)
  9. Arthur Ahkinga, Alaska Villages 1939-1941
  10. Diomede Island Airport (data dostępu: 2013-11-30)
  11. State of Alaska, Northwest Arctic Subarea Contingency Plan (2001) (data dostępu: 2013-11-30)

Linki zewnętrzne[edytuj]