Dioteletyzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dioteletyzm – kierunek w teologii chrześcijańskiej przyjmujący, że Jezus Chrystus posiada dwa rodzaje woli, jedną boską i jedną ludzką oraz że obydwie przejawiały się w Jego działaniu. Dioteletyzm został uznany za obowiązującą doktrynę na Soborze konstantynopolitańskim III w 681 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]