Szczuroskoczek płowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dipodomys heermanni)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szczuroskoczek płowy
Dipodomys heermanni[1]
Le Conte, 1853
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd bobrokształtne
Rodzina karłomyszowate
Rodzaj szczuroskoczek
Gatunek szczuroskoczek płowy
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Szczuroskoczek płowy[3] (Dipodomys heermanni) – gatunek gryzonia z rodziny karłomyszowatych. Występuje na terenie Stanów Zjednoczonych. Żyje na obszarze od zatoki Suisun w północnej Kalifornii do rejonów Zatoki Morro na południu. Zamieszkuje suche doliny górskie położone do 1000 m n.p.m. Preferuje otwarte, trawiaste tereny i chaparral, pojawia się także w rzadkich lasach i na obrzeżach pustyni Sonora[2].

Szczuroskoczek płowy zamieszkuje nory wykopane w miękkiej glebie. Nory służą jako schronienie podczas odpoczynku, a także jako miejsce narodzin młodych. Rozmnażają się głównie od lutego do października. Najwięcej młodych rodzi się w kwietniu. Ciąża trwa 30 do 32 dni. Miot liczy od 2 do 5 młodych. Przebywają one pod opieką dorosłych osobników przez 4 do 6 tygodni. Samice mogą rozmnażać się już podczas pierwszego roku życia[2].

Żywią się głównie nasionami oraz zielnymi częściami roślin. Dietę uzupełniają niewielką ilością owadów. Szczuroskoczek płowy poszukuje pożywienia na powierzchni ziemi. Jest to gatunek nocny, preferuje spokojne noce – deszcz, mgła lub silne światło Księżyca może ograniczać jego aktywność. Badania w hrabstwie San Luis Obispo wykazały, że gryzonie te wykazywały minimalną aktywność w styczniu i lutym, następnie wzrastała ona aż do początku lata. W połowie lata zwierzęta ponownie były mniej aktywne. Jesienią aktywność ponownie wzrosła[2].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się dziewięć podgatunków Dipodomys heermanni[4]:

  • D. heermanni arenae Boulware, 1943
  • D. heermanni berkeleyensis Grinnell, 1919
  • D. heermanni dixoni Grinnell, 1919
  • D. heermanni goldmani Merriam, 1904
  • D. heermanni heermanni Le Conte, 1853
  • D. heermanni jolonensis Grinnell, 1919
  • D. heermanni morroensis (Merriam, 1907)
  • D. heermanni swarthi Grinnell, 1919
  • D. heermanni tularensis Merriam, 1904

Przypisy

  1. Dipodomys heermanni, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Dipodomys heermanni. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Dipodomys heermanni. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 25 listopada 2009]