Szczuroskoczek płowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dipodomys heermanni)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szczuroskoczek płowy
Dipodomys heermanni[1]
Le Conte, 1853
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd bobrokształtne
Rodzina karłomyszowate
Rodzaj szczuroskoczek
Gatunek szczuroskoczek płowy
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Szczuroskoczek płowy[3] (Dipodomys heermanni) – gatunek gryzonia z rodziny karłomyszowatych. Występuje na terenie Stanów Zjednoczonych. Żyje na obszarze od zatoki Suisun w północnej Kalifornii do rejonów Zatoki Morro na południu. Zamieszkuje suche doliny górskie położone do 1000 m n.p.m. Preferuje otwarte, trawiaste tereny i chaparral, pojawia się także w rzadkich lasach i na obrzeżach pustyni Sonora[2].

Szczuroskoczek płowy zamieszkuje nory wykopane w miękkiej glebie. Nory służą jako schronienie podczas odpoczynku, a także jako miejsce narodzin młodych. Rozmnażają się głównie od lutego do października. Najwięcej młodych rodzi się w kwietniu. Ciąża trwa 30 do 32 dni. Miot liczy od 2 do 5 młodych. Przebywają one pod opieką dorosłych osobników przez 4 do 6 tygodni. Samice mogą rozmnażać się już podczas pierwszego roku życia[2].

Żywią się głównie nasionami oraz zielnymi częściami roślin. Dietę uzupełniają niewielką ilością owadów. Szczuroskoczek płowy poszukuje pożywienia na powierzchni ziemi. Jest to gatunek nocny, preferuje spokojne noce – deszcz, mgła lub silne światło Księżyca może ograniczać jego aktywność. Badania w hrabstwie San Luis Obispo wykazały, że gryzonie te wykazywały minimalną aktywność w styczniu i lutym, następnie wzrastała ona aż do początku lata. W połowie lata zwierzęta ponownie były mniej aktywne. Jesienią aktywność ponownie wzrosła[2].

Podgatunki[edytuj]

Wyróżnia się dziewięć podgatunków Dipodomys heermanni[4]:

  • D. heermanni arenae Boulware, 1943
  • D. heermanni berkeleyensis Grinnell, 1919
  • D. heermanni dixoni Grinnell, 1919
  • D. heermanni goldmani Merriam, 1904
  • D. heermanni heermanni Le Conte, 1853
  • D. heermanni jolonensis Grinnell, 1919
  • D. heermanni morroensis (Merriam, 1907)
  • D. heermanni swarthi Grinnell, 1919
  • D. heermanni tularensis Merriam, 1904

Przypisy

  1. Dipodomys heermanni, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d Dipodomys heermanni. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 216. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Dipodomys heermanni. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 25 listopada 2009]