Szczuroskoczek białostopy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dipodomys ordii)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szczuroskoczek białostopy
Dipodomys ordii[1]
Woodhouse, 1853
Szczuroskoczek białostopy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd bobrokształtne
Rodzina karłomyszowate
Rodzaj szczuroskoczek
Gatunek szczuroskoczek białostopy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Szczuroskoczek białostopy[3] (Dipodomys ordii) – gatunek ssaka z rodziny karłomyszowatych występujący w zachodniej Ameryce Północnej od Saskatchewan w Kanadzie na północy do środkowego Meksyku na południu.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Najchętniej żyje na piaszczystym podłożu pokrytym rzadką roślinnością.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Mierzy 21-36,5 cm, samce są nieco większe od samic. Masa ciała wynosi 55-96 g. Futro płowe, z licznymi czarnymi włosami. Długi ogon mierzący ok. 13 cm jest ciemny, po obu jego bokach biegną jasne pasy. Na końcu znajduje się kępka dłuższych włosów. Na stopach, biodrach i wokół oczu białe plamki.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Prowadzą nocny, samotny tryb życia. Poza sezonem rozrodczym nie tolerują innych osobników swego gatunku. Dnie spędzają w norach wykopanych za pomocą tylnych łap. Poruszają się w dwojaki sposób – chodzą na czterech łapach, lub skaczą na tylnych, podobnie jak kangury (potrafią jednym skokiem przebyć odległość do 2 m). Mają wyostrzone zmysły węchu i słuchu, dobrze także widzą w nocy. Żywią się głównie ziarnem, potrafią transportować jedzenie do nory w workach policzkowych. Latem dietę uzupełniają świerszczami i ćmami. Piją bardzo rzadko, wodę czerpią głównie z pożywienia.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Zwierzęta rozmnażają się zazwyczaj wiosną i jesienią, dokładny czas zależy od dostępności pożywienia. Ciąża trwa około miesiąca, młode już po dwóch miesiącach osiągają dojrzałość płciową.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Dipodomys orgii należy do najbardziej rozpowszechnionych szczuroskoczków. Jego populacja jest liczna, poza zachodnią Kanadą, gdzie liczba osobników wyraźnie spada. Przed naturalnymi wrogami zwierzę broni się ucieczką. Potrafi także za pomocą tylnych nóg sypnąć drapieżnikowi piaskiem w oczy.

Przypisy

  1. Dipodomys ordii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Dipodomys ordii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Poh-lin: Dipodomys ordii (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 18 czerwca 2010].