Dmitrij Chworostowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dmitrij Chworostowski
Ilustracja
Dmitrij Chworostowski
Data i miejsce urodzenia 16 października 1962
Krasnojarsk
Data i miejsce śmierci 22 listopada 2017
Londyn
Przyczyna śmierci guz mózgu
Typ głosu baryton
Zawód śpiewak operowy
Wydawnictwo Delos, Ondine
Współpracownicy
Anna Netrebko, Igor Krutoj, Konstantin Orbelian, Walerij Giergijew, Jonas Kaufmann, Piotr Beczała, Dinara Aliewa, Aida Garifullina, Renee Fleming, Elina Garanca, Sondra Radvanovsky, Ildar Abdrazakow, Paweł Antonow
Odznaczenia
Narodowy Artysta Rosji, odznaczony Orderem Aleksandra Newskiego, odznaczony Orderem za Zasługi dla Ojczyzny IV stopnia (najwyższe cywilne odznaczenie rosyjskie), honorowy obywatel obwodu kemerowskiego, honorowy obywatel Kraju Krasnojarskiego
Strona internetowa

Dmitrij Aleksandrowicz Chworostowski (ros. Дмитрий Александрович Хворостовский; ur. 16 października 1962 w Krasnojarsku, zm. 22 listopada 2017 w Londynie[1]) – rosyjski śpiewak operowy, baryton.

Studiował w Konserwatorium w Krasnojarsku u Jekateriny Jofel, tam też debiutował w Operze, w roli Monterone w Rigoletto Verdiego.
Odniósł wiele sukcesów na konkursach, m.in. w 1987 w Moskwie, w 1988 w Tuluzie, w 1989 w Cardiff.

Życiorys[edytuj]

Na scenach zachodnich zadebiutował w Nicei rolą w Damie pikowej Piotra Czajkowskiego. Wkrótce później zagrał również swoją do dziś najsłynniejszą kreację – Eugeniusza Oniegina (New York Times nazwał go „urodzonym do tej roli”)[2]. W 1993 r. wystąpił w Operze Lirycznej w Chicago jako Georges Germont w Traviacie. Grał również hrabiego di Lunę w Trubadurze.

Miał wystąpić w Polsce w Eugeniuszu Onieginie Krzysztofa Warlikowskiego, jednak do tego nie doszło. Warlikowski chciał, aby Oniegin i Leński spędzili razem noc przed pojedynkiem, na co Chworostowski się nie zgodził i zerwał kontrakt.

Występował na czołowych scenach świata, m.in. Metropolitan Opera (debiut 1995), Covent Garden, w Operze Berlińskiej i w La Scali. Pozytywne recenzje zebrał również jego występ w Trubadurze Giuseppe Verdiego na scenie Metropolitan Opera[3].

Magazyn „People” umieścił go w gronie 50 najpiękniejszych znanych ludzi na świecie. Wystąpił w sesji zdjęciowej dla rosyjskiej edycji magazynu „Vogue[potrzebny przypis].

Efektem współpracy z Igorem Krutojem jest płyta Déjà vu. Ponadto nagrywał płyty z romansami rosyjskimi, pieśniami wojennymi, poezją oraz lżejszym repertuarem, np. pieśniami neapolitańskimi.

W czerwcu 2015 roku artysta poinformował, że zdiagnozowano u niego guza mózgu[3]. Zawiesił koncerty i poddał się leczeniu[3]. We wrześniu wrócił na scenę Metropolitan Opera jako hrabia di Luna w Trubadurze[3]. 29 października dał koncert z serii „Chworostowski i przyjaciele”, na którym wystąpił z Eliną Garančą. Tradycyjnie, dochód z koncertu został przeznaczony na potrzeby leczenia dzieci. 31 października wystąpił w Moskwie podczas ponownego otwarcia opery Helikon.

12 października 2015 został uhonorowany orderem Aleksandra Newskiego za zasługi w rozwijaniu narodowej kultury i sztuki[4].

Artysta zmarł 22 listopada 2017 r. w Londynie, po dwuipółletniej walce z guzem mózgu. Władimir Spiwakow podjął decyzję o poświęceniu Chworostowskiemu swojego koncertu w Domu Muzyki 23 listopada. Podobnie postąpili Ildar Abdrazakow i Rolando Villazón. Śpiewak w testamencie wyraził wolę kremacji i pochówku w dwóch miejscach - w Moskwie i rodzinnym Krasnojarsku. Decyzją władz część jego prochów spoczęła na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie, który jest miejscem wiecznego spoczynku wielu znamienitych rosyjskich artystów. Pogrzeb odbył się 28 listopada. Dzień wcześniej miało miejsce pożegnanie artysty w sali Czajkowskiego moskiewskiej filharmonii i kremacja.

Życie prywatne[edytuj]

Dwukrotnie żonaty. W latach 1991–2001 ze Swietłaną Iwanową, byłą baletnicą krasnojarskiego teatru, w którym para poznała się w 1986 r. W 1996 urodziły im się bliźniaki – Aleksandra i Daniel. Chworostowski adoptował również Marię, córkę Swietłany z poprzedniego związku. Ich małżeństwo rozpadło się. Była żona artysty zmarła na sepsę 31 grudnia 2015 r. Od 2001 żonaty z Florence Illi, pianistką i śpiewaczką. Para ma dwoje dzieci – Maksima (ur. 2003) i Ninę (ur. 2007).

Przypisy

  1. Baritone Dmitri Hvorostovsky dies aged 55. [dostęp 2017-11-22].
  2. Anthony Tommasini, Star Power, Charisma and Ardor in ‘Onegin’, „The New York Times”, 12 lutego 2007, ISSN 0362-4331 [dostęp 2015-11-26].
  3. a b c d James Jorden, The Met’s Triumphant ‘Il Trovatore’ Is a Return to Opera’s Golden Age, Observer, 30 września 2015 [dostęp 2015-11-26] (ang.).
  4. Novosti Kultury (autor zbiorowy), Дмитрий Хворостовский награждён орденом Александра Невского, tvkultura.ru [dostęp 2015-11-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]