Dmitrij Chworostowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dmitrij Chworostowski
Ilustracja
Дмитрий Хворостовский
Data i miejsce urodzenia 16 października 1962
Krasnojarsk
Typ głosu baryton
Zawód śpiewak operowy
Wytwórnie płytowe Delos, Ondine
Współpracownicy
Anna Netrebko, Igor Krutoj, Ildar Abdrazakow, Paweł Antonow
Odznaczenia
Narodowy Artysta Rosji, odznaczony Orderem Aleksandra Newskiego, honorowy obywatel obwodu kemerowskiego
Strona internetowa

Dmitrij Aleksandrowicz Chworostowski (ros. Дмитрий Александрович Хворостовский; ur. 16 października 1962 w Krasnojarsku (Rosja) – rosyjski śpiewak operowy, baryton.

Studiował w Konserwatorium w Krasnojarsku u Jekatheriny Jofel, tam też dediutował w Operze, w roli Monterone w Rigoletto Verdiego.
Odniósł już wiele sukcesów na konkursach, m.in. w 1987 w Moskwie, w 1988 w Tuluzie i w 1989 w Cardiff.

Zadebiutował na scenach zachodnich w Nicei rolą w Damie pikowej Piotra Czajkowskiego. Wkrótce później zagrał również swoją do dziś najsłynniejszą kreację - Eugeniusza Oniegina (New York Times nazwał go „urodzonym do tej roli”)[1]. W 1993 r. wystąpił w Operze Lirycznej w Chicago jako Georges Germont w Traviacie. Grał również hrabiego di Lunę w Trubadurze.

Chworostowski miał wystąpić w Polsce w "Eugeniuszu Onieginie" Krzysztofa Warlikowskiego, jednak do tego nie doszło. Warlikowski chciał, aby Oniegin i Leński spędzili razem noc przed pojedynkiem, na co Chworostowski się nie zgodził i zerwał kontrakt.

Występuje na czołowych scenach świata, m.in. Metropolitan Opera (debiut 1995), Covent Garden, w Operze Berlińskiej i w La Scala. Pozytywne recenzje zebrał również jego występ w Il trovatore Giuseppe Verdiego na scenie Metropolitan Opera[2].

Magazyn People umieścił go w gronie 50 najpiękniejszych znanych ludzi na świecie. Wystąpił w sesji zdjęciowej dla rosyjskiej edycji magazynu "Vogue"[potrzebny przypis].

Dwukrotnie żonaty. Pierwsza żona Swietłana Chworostowska, była baletnica (1991-2001), z którą ma bliźniaki-Aleksandrę i Daniela (ur. 1996). Adoptował również Marię, córkę Swietłany z poprzedniego związku. Druga żona - Florence Illi, pianistka i śpiewaczka (od 2001), z którą ma dwoje dzieci - Maksima (ur. 2003) i Ninę (ur. 2007)

Efektem współpracy z Igorem Krutojem jest płyta "Deja vu". Ponadto nagrywa płyty z romansami rosyjskimi, pieśniami wojennymi, poezją oraz lżejszym repertuarem, np. pieśniami neapolitańskimi.

Chworostowski już od kilku lat występuje na obchodach dnia 9 maja[potrzebny przypis].

W czerwcu 2015 roku artysta poinformował, że zdiagnozowano u niego guza mózgu[2]. Zawiesił koncerty i poddał się leczeniu[2]. We wrześniu wrócił na scenę Metropolitan Opera jako hrabia di Luna w "Un ballo in maschera"[2]. 29 października dał koncert z serii "Chworostowski i przyjaciele", na którym wystąpił z Eliną Garancą. Tradycyjnie, dochód z koncertu został przeznaczony na potrzeby leczenia dzieci. 31 października wystąpił w Moskwie podczas ponownego otwarcia opery Helikon.

12 października 2015 został uhonorowany orderem Aleksandra Newskiego "za zasługi w rozwijaniu narodowej kultury i sztuki"[3].

Przypisy

  1. AnthonyA. Tommasini AnthonyA., Star Power, Charisma and Ardor in ‘Onegin’, „The New York Times”, 12 lutego 2007, ISSN 0362-4331 [dostęp 2015-11-26].
  2. a b c d JamesJ. Jorden JamesJ., The Met's Triumphant 'Il Trovatore' Is a Return to Opera's Golden Age, Observer, 30 września 2015 [dostęp 2015-11-26] (ang.).
  3. Novosti Kultury (autor zbiorowy), Дмитрий Хворостовский награждён орденом Александра Невского, tvkultura.ru [dostęp 2015-11-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]