Dmitrij Dochturow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dmitrij Dochturow
Дмитрий Сергеевич Дохтуров
Ilustracja
Portret pędzla George’a Dawe’a (1823-25)
generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 26 października 1756
Krutoje
Data i miejsce śmierci 26 listopada 1816
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1781–1816
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjski Semenowski Pułk
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-szwedzka (1788-1790), III koalicja antyfrancuska, IV koalicja antyfrancuska, Inwazja na Rosję (1812), VI koalicja antyfrancuska, 100 dni Napoleona
Odznaczenia
Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Czerwonego Orła

Dmitrij Sergiejewicz Dochturow (ros. Дмитрий Сергеевич Дохтуров; ur. 13 października?/26 października 1956 we wsi Krutoje, gubernia tulska, zm. {{data|1816-11-26} w Moskwie) – generał carskiej armii rosyjskiej, uczestnik wojen napoleońskich.

Od 1781 porucznik, od 1784 kapitan-porucznik, od 1788 kapitan. Brał udział w wojnie ze Szwecją 1788-1790, dwukrotnie ranny. Od 1795 pułkownik, od 1797 generał-major. Był jednym z rosyjskich dowódców lewego skrzydła podczas bitwy pod Austerlitz. Brał również udział w bitwach pod Gołymiem, Eylau i pod Frydlandem. W 1810 został generałem piechoty. W bitwie pod Borodino (1812) dowodził rosyjskim Centrum, a po śmierci Piotra Bagrationa objął dowództwo nad lewym skrzydłem sił rosyjskich.