Dmitrij Swierbiejew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dmitrij Dmitrijewicz Swierbiejew
ros. Дмитрий Дмитриевич Свербеев
RU COA Sverbeev XII, 49.jpg
Rodowy herb Swierbiejewów
Data urodzenia 1842
Data śmierci 1919
Wicegubernator tulski
Okres od 18 stycznia?/30 stycznia 1885
do 20 grudnia 1891?/1 stycznia 1892
Gubernator kurlandzki
Okres od 20 grudnia 1891?/1 stycznia 1892
do 10 września?/23 września 1905
Poprzednik Dmitrij Sipiagin
Następca Leonid Kniaziew
Odznaczenia
Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Oficer Orderu Korony Włoch Komandor Orderu Daniły I (Czarnogóra) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Kawaler 1. klasy Orderu Gwiazdy Polarnej (Szwecja) Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Order Sokoła Białego (Saksonia-Weimar)

Dmitrij Dmitrijewicz Swierbiejew ros. Дмитрий Дмитриевич Свербеев (ur. 1842, zm. 1919) – działacz państwowy Imperium Rosyjskiego, gubernator guberni kurlandzkiej w okresie 20 grudnia 1891?/1 stycznia 1892–10 września?/23 września 1905.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Dmitrija, Dmitrij Nikolajewicz.
Matka Dmitrija, Jekaterina Aleksandrowna.

Dmitrij Dmnitrijewicz Swierbiejew urodził się w 1842[1][a] roku. Jeden z dziesięciorga dzieci dyplomaty Dmitrija Nikołajewicza Swierbiejewa i księżnej Jekateriny Aleksandrowny z domu Szczerbatowej; brat senatora Aleksandra Swierbiejewa[2]. Oboje rodziców obracało się w kręgach literackich – matka prowadziła salon, a ojciec także pisał wspomnienia dotyczące świata literatów. Rodzina posiadała majątek w powiecie sierpuchowskim (gubernia moskiewska), sam zaś został wpisany w rejestr szlachty w wiosce Michajłowskoje, w powiecie nowoslieskim w guberni tulskiej[1].

Absolwent Hohenheimskiej Akademii Rolniczej. Od 1879 roku sędzia pokoju w Warszawie, następnie szereg innych stanowisk podległych ministerstwu sprawiedliwości[3].

Od 18 stycznia?/30 stycznia 1885 roku sprawował urząd wicegubernatora tulskiego w randze radcy kolegialnego (VI cywilna w tabeli rang) i z dworską rangą kamerhera. 20 grudnia 1891?/1 stycznia 1892 roku został wyznaczony gubernatorem kurlandzkim na miejsce Dmitrija Sipiagina nominowanego gubernatorem moskiewskim. Urząd ten pełnił w randze rzeczywistego radcy stanu (IV cywilna) oraz Stallmeistera (Koniuszego, III ranga dworska)[1]. Swierbiejew kontynuował działania rusyfikacyjne rozpoczęte w poprzedniej dekadzie. Między innymi proponował on rozciągnięcie na gubernię kurlandzką obowiązujących w Królestwie Polskim zakazów i penalizacji tajnego nauczania[4]. Będąc wyznania prawosławnego, starał się ograniczać wpływy innych Kościołów, tak na przykład konsekwentnie wzbraniał katolikom organizowania procesji poza murami kościołów[5].

W 1905 roku na terenie Imperium Rosyjskiego doszło do rewolucji, która miała szczególnie intensywny przebieg w guberniach bałtyckich. Swierbiejew początkowo zaniżał rangę wystąpień, sprowadzając je do „niepokojów agrarnych”, i starał się nie używać siły przeciwko strajkującym robotnikom[6], ze względu jednak na zbrojne ataki rewolucjonistów ogłosił 15 stycznia?/28 stycznia 1905 roku stan wzmożonej ochrony w Libawie[7]. Narastająca fala przemocy spotkała się z bezradnością gubernatora. Jego prośby o wzmocnienie oddziałów stacjonujących w guberni nie spotkały się z zadowalającą go odpowiedzią od adresatów. Na rozkaz cesarza Mikołaja II ogłosił 6 sierpnia?/19 sierpnia 1905 roku stan wojenny w guberni[8]. Jako że nie zdołał zapanować nad wydarzeniami rewolucji 10 września?/23 września 1905 roku został na własną prośbę zdymisjonowany (na stanowisku zastąpił go Leonid Kniaziew)[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Do 1897 roku otrzymał następujące odznaczenia[9]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Альманах... 1897 ↓, s. 724 podaje rok urodzenia 1845.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Janicki 2011 ↓, s. 240.
  2. Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона, Свербеевы
  3. Альманах... 1897 ↓, s. 724.
  4. Janicki 2011 ↓, s. 603.
  5. Janicki 2011 ↓, s. 372–373.
  6. Janicki 2011 ↓, s. 104.
  7. Janicki 2011 ↓, s. 108.
  8. Janicki 2011 ↓, s. 120.
  9. Альманах... 1897 ↓, s. 725.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]