Dobromierz (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

50°54′41″N 16°14′19″E

- błąd

39 m

WD

50°54'0.0"N, 16°13'59.9"E

- błąd

14 m

Odległość

1394 m

Dobromierz
wieś
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

świdnicki

Gmina

Dobromierz

Liczba ludności (III 2011)

847[1]

Strefa numeracyjna

74

Kod pocztowy

58-170

Tablice rejestracyjne

DSW

SIMC

0852022

Położenie na mapie gminy Dobromierz
Mapa konturowa gminy Dobromierz, na dole znajduje się punkt z opisem „Dobromierz”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Dobromierz”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Dobromierz”
Położenie na mapie powiatu świdnickiego
Mapa konturowa powiatu świdnickiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Dobromierz”
Ziemia50°54′41″N 16°14′19″E/50,911389 16,238611

Dobromierz (niem. Hohenfriedeberg[2]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Dobromierz. Siedziba gminy Dobromierz.

W latach 1409–1945 samodzielne miasto. W 1946 r. wieś została włączona administracyjnie do nowo powstałego województwa wrocławskiego tracąc status miasta, a niemieckojęzyczna ludność została wysiedlona. W latach 1945–1947 miejscowość była nazywana Górą Pokoju oraz Wysoką Górą Pokoju. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Integralne części wsi Dobromierz
SIMC Nazwa Rodzaj
0852039 Bronówek przysiółek
0852045 Serwinów przysiółek

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. św. Michała Archanioła

Atrakcyjność turystyczną miejscowość zawdzięcza swemu położeniu na Przedgórzu Sudeckim, w prowincji Masywu Czeskiego pomiędzy Pogórzem Kaczawskim, Górami Wałbrzyskimi a Równiną Wrocławską. W sąsiedztwie wsi znajduje się zbiornik retencyjny na Strzegomce. Położona jest przy drodze krajowej nr 5 i drodze krajowej nr 34.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • obręb staromiejski, z 1409 r.
  • kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła, późnogotycki z początku XV–XVIII w.
  • cmentarz
  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki pomocniczy pw. św. Piotra i Pawła, klasycystyczny, wybudowany w latach 1828–1832.
  • plebania, ul. Cmentarna 7, z XVIII w., XIX w.
  • zespół pałacowy i folwarczny:
    • pałac, barokowy, z około 1727 r., przebudowany w stylu klasycystycznym w XIX w.
    • park, z pierwszej z połowy XVIII w., XIX w.
    • folwark
      • dwie oficyny mieszkalne, z około 1727 r., XIX w.
      • wozownia, z pierwszej połowy XVIII w.
      • stajnia, z około 1727 r.
      • pięć bram, z pierwszej połowy XVIII w.
      • ogrody gospodarcze (teren dawnych ogrodów i dziedzińca)
  • dom, ul. Cmentarna 2, z XVIII w.
  • domy, ul. Kościelna 1, 5, 6, 7, 8, z XIX w.
  • domy, ul. Wolności 2, 5, 7, 18, z XIX w.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Atak pruskiej piechoty pod Dobromierzem
Widok na Dobromierz
Figura św. Jana Nepomucena

Gmina Dobromierz znajduje się w całości na ziemiach dawnej tzw. Trzebowii - ziemi plemiennej Trzebowian.

Pierwsza wzmianka o Dobromierzu pochodzi z 1277 r. W średniowieczu miasto wchodziło w skład dóbr należących do pobliskiego zamku Cisy[4]. W 1409 r. król Czech Wacław IV Luksemburski nadał ówczesnemu Friedebergowi prawa miejskie oraz herb, który przedstawiał dwie złote litery W przedzielone złotą strzałą ze załamanym grotem na niebieskim tle. W roku 1613 śląski regionalista i historyk Mikołaj Henel z Prudnika wymienił miejscowość w swoim dziele o geografii Śląska pt. Silesiographia podając jej łacińską nazwę: Frideberga[5].

4 czerwca 1745 pod Dobromierzem została stoczona jedna z największych bitew w wojnie o sukcesję austriacką, w której wojska pruskie dowodzone przez króla Prus Fryderyka II Wielkiego odniosły zwycięstwo nad wojskami koalicji austriacko-saskiej pod dowództwem Karola Lotaryńskiego. W 1827 miał miejsce wielki pożar, który zniszczył większą część zabudowy[6].

W 1909 r. został oddany do użytku nowy ratusz.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Na terenie miejscowości działalność religijną prowadzi:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 159. [dostęp 2012-10-08].
  4. http://www.repozytorium.uni.wroc.pl/Content/89407/Boguszewicz_Corona%20Silesiae.pdf
  5. Detlef Haberland: Die „Silesiographia” und „Breslo-Graphia” von Nicolaus Henel von Hennenfeld. Arkadiusz Cencora, Diana Codogni-Łańcucka. Wrocław: Biblioteka Uniwersytecka we Wrocławiu, 2011, s. 175. ISBN 978-83-910595-2-4.
  6. Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas: Dolny Śląsk - przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka 1977, s. 204-205
  7. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-06-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 15.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]