Dolar amerykański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dolar amerykański
USCurrency Federal Reserve.jpg
Niektóre współczesne amerykańskie banknoty
Kod ISO 4217 USD
Państwo  Stany Zjednoczone
 Bonaire, Sint Eustatius i Saba
 Ekwador
 Mikronezja
 Palau
 Portoryko
 Salwador
 Timor Wschodni
 Wyspy Marshalla
 Zimbabwe
 Mariany Północne
Poziom inflacji 2,1% w USA, 2012[1]
Podział 100 centów = 1 dolar amerykański
Symbol $ – dolar
¢ – cent
Monety 1 2 ($)
1, 5, 10, 25, 50 (¢)
Banknoty 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100 ($) – obiegowe
500, 1000, 5000, 10 000, 100 000 ($) – pozaobiegowe
Bank centralny Federal Reserve System
Mennica United States Mint
Wikimedia Commons

Dolar amerykański (oficjalna nazwa – United States dollar, międzynarodowy skrót – USD) – oficjalna waluta Stanów Zjednoczonych, Portoryko, Mikronezji, Marianów Północnych, Palau, Wysp Marshalla, Panamy, Ekwadoru (od 2000), Salwadoru (od 2001), Timoru Wschodniego, Zimbabwe (od 2009) oraz Bonaire, Saby i Sint Eustatius od 2011 roku. Jeden dolar amerykański dzieli się na sto centów amerykańskich. Często zapisuje się go za pomocą symbolu $.

Dolarem określano początkowo powszechnie jedną uncję srebra w postaci monety bitej przez czeskiego hrabiego Schlicka w XVI wieku. Schlick mieszkał w Dolinie Joachima, zwanej inaczej Joachimsthal. Monety hrabiego zyskały wielkie uznanie dzięki precyzji wykonania i czystości i były powszechnie nazywane „Joachimsthalers”, a później „talarami”. Nazwa „dolara” pochodzi od „talara”[2]. Od 1861 roku można używać każdego kiedykolwiek wyemitowanego znaku pieniężnego w USA, jednak banknoty ze starszą datą emisji są rzadko spotykane.

Wartość dolara oparta była na parytecie złota. Parytet przyjęty w 1900 roku wynosił 20,67 dolara, a przyjęty w 1934 roku 35 dolarów za uncję. Od 1933 roku zniesiono wymienialność dolara na złoto dla własnych obywateli. W 1971 roku USA wycofały się z tego parytetu. W 1972 roku uncja złota osiągnęła cenę 42 dolarów. W 1973 r. USA całkowicie odeszły od powiązania wartości dolara ze złotem – odtąd dolar stał się walutą płynną. Plany zniesienia rezerwy złota, ogłoszone przez prezydenta Richarda Nixona w 1971 roku, doprowadziły do powstania Partii Libertariańskiej, która obok powstałej później Partii Konstytucyjnej jest jedną z sił politycznych w USA, które dążą do przywrócenia oparcia na kruszcach szlachetnych, uważając, iż brak pokrycia w złocie lub srebrze jest niezgodny z Artykułem I paragraf 10 Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Znaczna część członków ruchu Boston TEA Party również nawołuje do przywrócenia parytetu złota.

Nominały[edytuj | edytuj kod]

Nominał banknotu Portret
1 George Washington
2* Thomas Jefferson
5 Abraham Lincoln
10 Alexander Hamilton
20 Andrew Jackson
50 Ulysses Grant
100 Benjamin Franklin
500** William McKinley
1000** Grover Cleveland
5000** James Madison
10 000** Salmon Chase
100 000[3]** Woodrow Wilson
*Banknot rzadko spotykany
**Banknot nie występuje w powszechnym obiegu
Nominały monet
1 cent (penny)
5 centów (nickel)
10 centów (dime)
25 centów (quarter)
50 centów (half)*
1 dolar
* Moneta stosunkowo rzadko używana

Surowce[edytuj | edytuj kod]

Papier, na którym są drukowane amerykańskie banknoty, składa się z około 75% bawełny, około 25% lnu oraz kilku ściśle tajnych składników[potrzebne źródło]. Tajemnicą są także proporcje. Aby był jeszcze trudniejszy do podrobienia, w mieszankę papieru wtapia się niebieskie i czerwone nitki. Banknot 100-dolarowy w obiegu funkcjonuje ok. 9 lat, żywotność banknotu dwudziestodolarowego wynosi ok. 4 lat, natomiast 1 $ niszczy się przed upływem 2 lat[potrzebne źródło]. Średnio trzeba wymieniać banknoty co 5 lat.

W najbliższym czasie banknot o nominale 1 $ z powodu zbyt dużego kosztu produkcji zostanie zastąpiony monetą 1 $.[potrzebne źródło]

Rewers banknotu jednodolarowego

Na banknocie jednodolarowym znajdują się symbole masońskie: piramida z wszechwidzącym okiem, sowa, pieczęć króla Salomona, symbolika liczbowa związana z liczbą 13.[4]

Spadek wartości dolara[edytuj | edytuj kod]

Mimo że oficjalnie każdy dolar amerykański, wyprodukowany od początku istnienia tej waluty, pozostaje legalnym środkiem płatniczym w USA, to wartość dolara generalnie spada, patrząc zwłaszcza w szerszym horyzoncie czasowym.

Aczkolwiek zamiana na pieniądz fiducjarny w 1971 (ze zniesieniem wymiany na kruszec), pokazuje mniejszy spadek siły nabywczej pieniądza fiducjarnego do analogicznego spadku tego samego pieniądza w stosunku do kruszcu. W 1972 1 uncja[a] miała wartość 42,74 $[5]. W 2012 wartość 1 uncji złota to 1692,40 $[6]. Co oznacza wartość 1 dolara w kruszcu na ok. 0,025 dolara z 1972. Zgodnie z wartościami odpowiednika siły nabywczej 1 dolar z 2011 roku jest to 0,034 dolara z 1774, a dolar z roku 1970 to 0,20 dolara z 1774. Spadek fiducjarnego jest ok. 6 razy, a w stosunku do kruszcu 40 razy.

Wartość nabywcza 1 dolara amerykańskiego w porównaniu do 1774'
 Rok   Odpowiednik  siły nabywczej
1774  1,00 $
1780  0,59 $
1790  0,89 $
1800  0,64 $
1810  0,66 $
1820  0,69 $
1830  0,88 $
1840  0,94 $
1850  1,03 $
1860  0,97 $
 Rok   Odpowiednik  siły nabywczej
1870  0,62 $
1880  0,79 $
1890  0,89 $
1900  0,96 $
1910  0,85 $
1920  0,39 $
1930  0,47 $
1940  0,56 $
1950  0,33 $
1960  0,26 $
 Rok   Odpowiednik  siły nabywczej
1970  0,20 $
1980  0,10 $
1990  0,06 $
2000  0,05 $
2007  0,04 $
2008  0,04 $
2009  0,04 $
2010  0,035 $
2011  0,034 $
Wykres U.S. Consumer Price Index 1913–2006 (oficjalnego indeksu cen konsumpcyjnych)

[7]

Monety historyczne i obecnie produkowane[edytuj | edytuj kod]

Zasady drukowania i działania Fed[edytuj | edytuj kod]

Obecnie w gotówce (głównie banknoty z racji spadku wartości monet) znajduje się ponad 800 miliardów dolarów. Zasadniczo 8 razy w roku zbiera się rada Fed (Rezerwy Federalnej), która podejmuje decyzję na temat tego ile gotówki ma znajdować się w obiegu. Jeśli decyduje o zwiększeniu jej ilości, to skupuje za gotówkę papiery dłużne USA od banków prywatnych. Odwrotnie zaś sprzedaje papiery dłużne w zamian za gotówkę. Pieniądze zasadniczo nie zmieniają miejsca, zmienia się tylko stan rachunku gotówkowego banku (w rezerwie federalnej). Bank prywatny może wyjąć nadmiar gotówki (powyżej norm, które musi przetrzymywać zgodnie z przepisami), jeśli tylko chce, aczkolwiek musi o tym uprzedzić Fed. Po otrzymaniu takiego żądania Fed zleca druk banknotów (w Bureau of Engraving and Printing) lub bicie monet (Bureau of the Mint), następnie gotówka jest odbierana przez instytucję, która m.in. może wydać takie pieniądze swoim klientom[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Dla określania jednostek wagowych złota stosuje się tzw. „uncje trojańskie” lub „aptekarskie”; 1 uncja trojańska to ~31,1035 g. Zob. Piotr Stanisławski: 10 rzeczy, których nie wiesz o... złocie (pol.). W: Przekrój [on-line]. Wirtualna Polska, 27 października 2008. [dostęp 28 października 2008].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]