Dolina Hińczowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dolina Hińczowa widziana z Koprowego Wierchu
Hińczowe Oka
Dolina Hińczowa i Hińczowe Oka

Dolina Hińczowa (słow. Hincova dolina, niem. Kessel des Hinzensees, Hinzenseekessel, węg. Hincó-tó-katlan[1]) – dolina tatrzańska położona na terenie Słowacji, boczne odgałęzienie Doliny Mięguszowieckiej (Mengusovská dolina). Stanowi górną i najmocniej wysuniętą na północny zachód część tej doliny.

Topografia[edytuj | edytuj kod]

Dolina Hińczowa graniczy:

Geologia i rzeźba terenu[edytuj | edytuj kod]

Dolina jest pochodzenia lodowcowego. Wyrzeźbiona została w skałach krystalicznych. Jej dno tworzy rumowisko głazów porośniętych miejscami niską murawą, w której dominuje sit skucina. Od południowej strony dolinę podcina wysoki próg skalny, którym przed tysiącami lat spływały lodowce, tworząc na tym progu kaskady seraków. Wysuwa się z niego ku południowi silnie ogładzona przez lodowce bula zwana Zwyżką (1866 m), a progiem wspina się zygzakami szlak turystyczny. Powyżej Zwyżki pochyłe płyty również wygładzone przez lodowiec.

Stawy[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze Doliny Hińczowej znajduje się największy i najgłębszy staw słowackiej części Tatr – Wielki Staw Hińczowy (Veľké Hincovo pleso) (1946 m n.p.m., ok. 20,1 ha i 53,7 m głębokości), z którego wypływa Hińczowy Potok (Hincov potok). Poniżej Hlińskiej Przełęczy, w rynnie dyslokacyjnej łączącej się z Dolinką Szatanią znajduje się Mały Staw Hińczowy. W dolinie położone są także niewielkie, okresowo wysychające Hińczowe Oka (Hincove oká).

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Szlak niebieski – przez całą długość doliny prowadzi niebieski szlak rozpoczynający się przy Drodze Wolności i stacji kolei elektrycznej Popradské pleso i wiodący wzdłuż potoku Krupa nad Popradzki Staw, stąd dalej nad Wielki Hińczowy Staw i na Koprową Przełęcz.
  • Czas przejścia od stacji do Popradzkiego Stawu: 1 h, ↓ 35 min
  • Czas przejścia znad Popradzkiego Stawu na Koprową Przełęcz: 2:15 h, ↓ 1:45 h[3]

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  3. Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ISBN 978-83-60120-88-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.