Dolinka Spadowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dolinka Spadowa widoczna powyżej Ciężkiego Stawu, na prawo od Ciężkiej Turni

Dolinka Spadowa (słow. Spádová dolinka, węg. Cseh-tavi-katlan[1]) – krótka dolina wisząca położona w Tatrach Wysokich na Słowacji. Jest to boczne odgałęzienie Doliny Ciężkiej (Ťažká dolina) oddzielone od niej wysokim progiem powyżej Ciężkiego Stawu (Ťažké pleso)[2]. Z niego spływa potok Spadowa Woda (Spádová voda) zaczynający się tuż powyżej progu. Wyżej dolina jest sucha i zawalona rumowiskiem skalnym, wśród którego nawet latem często leżą płaty śniegu[3]. Dolina ma ok. 750 m długości[2].

Dolinka Spadowa graniczy:

Przez Dolinkę Spadową nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny. Korzystają z niej natomiast często polscy taternicy, przez nią prowadzi bowiem najkrótsze połączeniem między Morskim Okiem a Doliną Ciężką. Nazwę doliny wprowadzono dopiero ok. 1930 r., jej autorami są taternicy[3]. Pochodzi od progu oddzielającego ją od Doliny Ciężkiej, zwanego „spadami”. Widoki z dolinki są stosunkowo ograniczone[2].

Pierwszymi turystami w Dolince Spadowej byli Janusz Chmielowski, Károly Jordán, Adam Kroebl, Stanisław Krygowski i Tadeusz Łopuszański z przewodnikami Jakubem Bachledą, Klemensem Bachledą, Janem Karpielem, Jędrzejem Marusarzem Jarząbkiem i Janem Stopką Ceberniakiem młodszym. Zimą pierwsze były tu Zofia Wysocka i Stefania Bernadzikiewicz 1 stycznia 1935 r.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954, s. 7–8.
  3. a b c Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.