Dom Długosza w Sandomierzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dom Długosza w Sandomierzu
Obiekt zabytkowy nr rej. A.741/1-3 z 28.06.1947, z 10.01.1966 i z 10.03.1977[1]
Dom Długosza w Sandomierzu
Dom Długosza w Sandomierzu
Państwo  Polska
Miejscowość Sandomierz
Adres ul. Jana Długosza 9
Styl architektoniczny gotyk
Architekt Jan z Krakowa
Inwestor Jan Długosz
Ukończenie budowy 1476
Położenie na mapie Sandomierza
Mapa lokalizacyjna Sandomierza
Dom Długosza w Sandomierzu
Dom Długosza w Sandomierzu
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Dom Długosza w Sandomierzu
Dom Długosza w Sandomierzu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dom Długosza w Sandomierzu
Dom Długosza w Sandomierzu
Ziemia50°40′36,6600″N 21°45′01,8360″E/50,676850 21,750510

Dom Długosza w SandomierzuXV-wieczny budynek księży mansjonarzy ufundowany przez Jana Długosza, znajdujący się w Sandomierzu przy ulicy Jana Długosza 9.

Dom Długosza w Sandomierzu (dawna Mansjonaria), został wybudowany przez mistrza Jana z Krakowa w 1476 roku w stylu późnogotyckim. Budynek wzniesiono na kamiennym podmurowaniu z cegły o tzw. polskim układzie gotyckim i ozdobiono nieregularnymi rombami ułożonymi z zendrówki. W budynku znajduje się obszerna sień, do której prowadzą dwa portale gotyckie. Nad południowym portalem (od strony katedry) znajduje się ozdobna tablica erekcyjna z herbem Długosza Wieniawą, opatrzona datą 1476.

W XVI wieku budynek został ozdobiony attyką. W następnym wieku dom został ponownie przebudowany. W wieku XIX, po rozwiązaniu zgromadzenia mansjonarzy, budynek popadł w ruinę. Dopiero w latach 19341936, z inicjatywy biskupa Włodzimierza Jasińskiego, rozpoczęto gruntowną restaurację budynku dla potrzeb Muzeum Diecezjalnego. Zrekonstruowano wtedy dach, szczyty oraz detale, portale i obramowania okien. Nieliczne oryginalne fragmenty zachowano wmurowując je w ściany. Dawna duża sień ze względów funkcjonalnych została podzielona na dwie części. Z okresu XV-wiecznego do dnia dzisiejszego zachował się charakterystyczny wielotraktowy układ pomieszczeń, schody na piętro wykonane w grubości muru oraz obramienia otworów wykonane z białego piaskowca.

Od 1936 roku w budynku mieści się Muzeum Diecezjalne ze zbiorami sztuki sakralnej.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 30 września 2017; 2 miesiące temu. [dostęp 18.01.2013].

Linki zewnętrzne[edytuj]