Dom Katedralny na Wawelu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dom Katedralny
Ilustracja
Dom Katedralny
Państwo  Polska
Miejscowość Wawel, Kraków
Ukończenie budowy XIV wiek
Plan budynku
Plan budynku
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Dom Katedralny
Dom Katedralny
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Dom Katedralny
Dom Katedralny
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Dom Katedralny
Dom Katedralny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dom Katedralny
Dom Katedralny
Ziemia50°03′17,0″N 19°56′04,5″E/50,054722 19,934583

Dom Katedralny, zwany także Domem Rorantystów i Mansjonarzy – budynek nr 2 na wzgórzu wawelskim w Krakowie, przylegający od północy do murów fortyfikacyjnych. Wznosi się między budynkiem dawnego Seminarium Duchownego, a bramą Wazów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obiekt składa się z dwóch budynków: kamienicy królewskiej (budynek wschodni) oraz domu mansjonarzy (budynek zachodni). Kamienica królewska ufundowana została przez Kazimierza III Wielkiego. W 1381 r.[1] urządzono tu spichlerz (zwany również sepem). Część domu została przeznaczona na mieszkanie dla Rorantystów w 1. połowie XVI wieku. Budynek zachodni powstał na przełomie XIV i XV wieku. W 1724 r. odnowiono go sumptem bpa Konstantego Felicjana Szaniawskiego, według planów Kacpra Bażanki, przeznaczając na siedzibę kolegium mansjonarzy katedralnych, które założył w latach 1381–1382 bp Zawisza Kurozwęcki (odprawiali liturgię w kaplicy Mariackiej). Budynki połączył i odrestaurował w latach 1904–1905 według planów Sławomira Odrzywolskiego Zygmunt Hendel. Obecnie dwie kondygnacje budynku zajmuje Muzeum Katedralne im. Jana Pawła II, a w pozostałej części znajdują się mieszkania księży rezydentów i pracowników Katedry.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Trzyczęściowy budynek wykonany jest z czerwonej cegły oraz w niewielkich fragmentach z ciosów wapiennych w stylu gotyckim. Ma on 5 kondygnacji. Przed nim otoczony murem w latach 1904–1905 taras. Mur uzupełniono fragmentami XV i XVI-wiecznych detali architektonicznch pochodzących z katedry.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kuczman Kazimierz: Wzgórze Wawelskie. Przewodnik. Wydanie 2 Kraków 1988