Dom grecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Plan domu greckiego

Dom grecki – typ domu budowanego w starożytnej Grecji.

Ewolucja budowli[edytuj | edytuj kod]

W czasach archaicznych (X–VI w. p.n.e.) rolę domostw pełniły szałasy wzniesione na planie koła. Z nich wykształciły się drewniane domy dla ubogiej ludności i domy kamienne dla ludzi zamożnych. Budynki drewniane miały izbę pełniącą funkcję mieszkalną, pośrodku której paliło się ognisko, a światło przenikało przez otwór wejściowy.

Budynki kamienne, wykształcone z megaronu w okresie mykeńskim, wznoszone były na planie prostokąta. Składały się z trzech części: dziedzińca wewnętrznego (na którym skupiało się życie rodzinne) otoczonego magazynami i izbami dla niewolników, z pomieszczeń dla mężczyzn (andron) i dla kobiet (gyneceum).

W V–IV w p.n.e. pojawiły się domy murowane z cegieł na kamiennej podmurówce, czasem piętrowe. Domy o zwartej budowie miały jedno wejście prowadzące na dziedziniec z portykiem. Z dziedzińca prowadziły wejścia do: pokoju rodzinnego (oikos), andronu (izby mężczyzn), gyneceum i sypialni. W budynkach piętrowych sypialnie często lokowano na piętrze. Podłogi wykładano mozaikami lub ubitą gliną (zależnie od zamożności właściciela), ściany zdobiono malowidłami. W bogatszych domach w oknach wstawiano szyby z miki lub szkła[potrzebny przypis].

Ten typ budownictwa przetrwał do czasów hellenizmu, różniąc się tylko liczbą pomieszczeń, wystrojem itp. Dziedziniec wewnętrzny zastąpiono perystylem z basenem, dobudowano eksedrę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]