Dom rzymski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Plan domu rzymskiego: A-ogród; B-tablinum; C-compluvium D-atrium

Dom rzymski (łac. domus) – typ domu budowanego w starożytnym Rzymie.

Ewolucja budowli[edytuj]

W IX–VII w. p.n.e. za domostwa służyły Rzymianom chaty z gliny kryte gałęziami[potrzebny przypis]. W okresie VII–II w. p.n.e. były to już domy budowane z drewna, kryte dachówką, z centralnie usytuowanym atrium. Światło do wnętrza przenikało przez compluvium. Wokół atrium znajdowały się pomieszczenia, z których boczne przeznaczano na magazyny i sypialnie dla służby. Za atrium znajdowała się sypialnia właściciela – tablinum. Obok tablinum umieszczano inne ważne pomieszczenie – jadalnię triclinium.

W II w. p.n.e. pod wpływem architektury greckiej dodano perystyl, do którego przeniosło się życie rodzinne. Atrium stało się pomieszczeniem reprezentacyjnym, a tablinum przekształciło się w pokój pracy właściciela. Układ prostokątnych pomieszczeń rozlokowanych wokół atrium był zazwyczaj symetryczny. Ściany zdobiono stiukami, malowidłami, a posadzki układano z barwnych kamyków tworząc mozaiki.

W okresie Republiki pozamiejskie domy zamożnych właścicieli zaczęły przekształcać się w rozleglejsze i luksusowe wille.

Zobacz też[edytuj]