Domenico Alberti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Domenico Alberti (ur. ok. 1710 w Wenecji, zm. 14 października 1746 w Rzymie) – włoski kompozytor stylu galant[1], klawesynista i śpiewak.

Popularyzację figury akompaniamentu (nazwanej od jego nazwiska basem Albertiego), którą stosował w swoich sonatach klawesynowych, uznano pośmiertnie za jego istotny wkład w historię muzyki. Za życia ceniony był jako śpiewak (jego głosem miał się zachwycić słynny Farinelli[1]) i klawesynista (zdarzało mu się akompaniować samemu sobie[1]).

O jego życiu wiadomo niewiele, poza tym, że służył u ambasadora Wenecji, Pietra Andrei Capelli, podczas jego pobytu w Hiszpanii ok. 1736, a następnie u markiza Giovanniego Carla Molinariego w Rzymie (na ten okres datuje się jego sonaty klawesynowe)[1]. Został pochowany w Bazylice św. Marka w Rzymie.

Zachowały się z jego twórczości kompozytorskiej[1]:

  • 36 sonat klawesynowych[2], część wydana w:
    • VIII sonate per cembalo, op. 1 (Londyn, 1748)
    • XX sonate per cembalo di vari autori z opp. 1 i 2 (Paryż, ok. 1758, 1760; wydanie zbiorowe)
  • dwie serenaty: Endimione (Wenecja, 1737), La Galatea (Wenecja, 1737) do librett Metastasia
  • Salve regina
  • liczne arie (częściowo są to opracowania tekstów z Temistocle i L'Olimpiade Metastasia)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b c d e Talbot, Michael, hasło Alberti, Domenico [w:] Grove Music Online, Oxford Music Online, wersja online [dostęp 21 stycznia 2016]
  2. Hasło Alberti, Domenico [w:] The Oxford Companion to Music, red. Alison Latham, wersja online [dostęp 21 stycznia 2016]