Domicja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Domicja

Domicja Lepida Starsza (Domitia Lepida Maior) występująca w źródłach najczęściej jako Domicja (Domitia, ur. 19 p.n.e. – zm. czerwiec 59 n.e.) – córka Lucjusza Domicjusza Ahenobarba i Antonii Starszej[1], była przedstawicielką rzymskiego rodu Domicjuszy Ahenobarbów. Spokrewniona z najpotężniejszymi osobami końca republiki i początków cesarstwa – była wnuczką triumwira Marka Antoniusza i Oktawii Młodszej siostry cesarza Augusta, kuzynką cesarzy Kaliguli i Klaudiusza, ciotką cesarzowej Messaliny i cesarza Nerona. Jej siostrą była Domicja Lepida Młodsza (Domitia Lepida Minor)[2], a bratem Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus, ojciec cesarza Nerona.

Pośłubiła Decymusa Hateriusza Agrypę, syna znanego mówcy i senatora Kwintusa Hateriusza. Agrypa został konsulem w 22 n.e., zmarł w 32 n.e. jako ofiara terroru rządów cesarza Tyberiusza. Syn Domicji i Agrypy Kwintus Hateriusz Antoninus został konsulem w 53 n.e., by później w latach 57-58 całkowicie roztrwonić swoje dziedzictwo. Drugim jej mężem był Kwintus Juniusz Blesus. Z tego małżeństwa pochodził Juniusz Blesus, legat w Galii w 69[3]. W 33 n.e. poślubiła bogatego i wpływowego senatora Gajusza Sallustiusza Krispusa Pasjena, adoptowanego wnuka historyka Salustiusza. W 41 n.e. na żądanie cesarza Klaudiusza, Domicja i Krispus rozwiedli się, żeby ten ostatni mógł poślubić odwołaną właśnie z wygnania Agrypinę Młodszą. Krispus w ten sposób został ojczymem Lucjusza Domicjusza, późniejszego cesarza Nerona.

Domicja Lepida była silną, bogatą i wpływową osobistością w okresie panowania cesarzy Kaliguli, Klaudiusza i Nerona, rywalizującą o wpływy z Agrypiną Młodszą. Wymuszony rozwód z Krispusem zaostrzył wzajemna wrogość. W 55 n.e. wyzwoleńcy Domicji, Atymet i Parys, wystąpili z oskarżeniem Agrypiny o przygotowywaniu przewrotu przeciwko Neronowi, nie zdołali jednak tego dowieść[4]. Bratanek Domicji, Neron, otruł ją w czerwcu 59 n.e. Przykutej do łóżka długotrwałym zatwardzeniem lekarze podali zabójczą dawkę środków przeczyszczających. Jeszcze nie całkiem zmarła, gdy jej testament został podarty, a majątek zabrany[5][6].

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus      
    2. Lucjusz Domicjusz Ahenobarbus
5. Emilia Lepida        
      1. Domicja
6. Marek Antoniusz    
    3. Antonia Starsza    
7. Oktawia Młodsza      
 

Mężowie i dzieci[edytuj | edytuj kod]

Domicja
•1. Decymus Hateriusz Agrypa
•2. Kwintus Juniusz Blesus
•3. Gajusz Salustiusz Kryspus Pasjen
 
 
   
 
   
 
 
           
Kwintus Hateriusz Antoninus
konsul w 53 n.e.
Juniusz Blesus

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Roczniki, Księga czwarta, rozdział 44-45. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 153. ISBN 83-07-02993-7.
  2. Roczniki, Księga dwunasta, rozdział 35. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 153. ISBN 83-07-02993-7.
  3. Dzieje, Księga trzecia, rozdział 38. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 153. ISBN 83-07-02993-7.
  4. Roczniki, Księga trzynasta, rozdział 19-22. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 153. ISBN 83-07-02993-7.
  5. Nero, Rozdział 34. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972.
  6. Ksiega LXII 17. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie; edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.