Dominik Sienieński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dominik Sienieński
Biskup
Herb duchownego
Data i miejsce urodzenia

1668[a]
Wilno

Data śmierci

1743

Biskup pomocniczy gnieźnieński
Okres sprawowania

1728–1743

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Nominacja biskupia

15 listopada 1728

Sakra biskupia

?

Sukcesja apostolska
Konsekrator

nieznany

Dominik Sienieński herbu Dębno (ur. w 1668[a] w Wilnie, zm. 1743) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński, dziekan gnieźnieński, kanonik kilku kapituł, oficjał gdański, prezydent Trybunału Głównego Koronnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Aleksandra Sienieńskiego i Eufrozyny zd. Połubińskiej.

W latach 1718 i 1721 prezydent Trybunału Głównego Koronnego.

Był kanonikiem tarnowskim (od końca XVII w.), krakowskim (od 1723) i warmińskim. Zajmował urzędy dziekana gnieźnieński (1719), a następnie oficjała gdańskiego i pomorskiego oraz plebana gdańskiego (1720-1738). W 1724 był członkiem komisji sądu asesorskiego w Warszawie ds. przeprowadzenia śledztwa w sprawie tumultu toruńskiego.

15 listopada 1728 papież Benedykt XIII prekonizował go biskupem pomocniczym gnieźnieńskim oraz biskupem in partibus infidelium mananeńskim. Brak informacji kiedy i od kogo przyjął sakrę biskupią.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b rok niepewny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]