Dominik z Prus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dominik z Prus – błogosławiony kościoła rzymskokatolickiego, zakonnik Kartuzów, reformator modlitwy różańcowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ur. ok. 1384 roku w Prusach, we wsi koło Gdańska. Po 1400 roku studiował na Akademii Krakowskiej, a w 1405 roku próbował bezskutecznie wstąpić do klasztoru Kartuzów. W 1407 roku w kościele miał widzenie "tajemniczej osoby w postaci NMP". W 1409 roku został przyjęty do klasztoru Kartuzów, w opactwie św. Albana w Trewirze. Od swego przełożonego Przeora bł. Adolfa z Essen, otrzymał "ćwiczenia duchowe" (odmawianie, 50 razy Zdrowaś Mario). Postanowił zreformować Różaniec, dodając wydarzenia z życia Jezusa: ułożył 50 klauzuli; nadając nowy kształt modlitwie[1]. W latach 1410-1439 nowy rodzaj modlitwy różańcowej rozprzestrzenił się na inne klasztory Kartuskie w Europie. Podczas pobytu w klasztorze był: ekonomem klasztoru i mistrzem Nowicjatu. Zmarł 21 grudnia 1460 roku w Trewirze, w klasztorze św. Albana[2].

Mistyka[edytuj | edytuj kod]

Potwierdzeniem zgodności reformy różańcowej z doktryną religijną, była wizja, którą w 1429 roku otrzymał bł. Adolf z Essen. Według tej wizji: Najświętsza Maria Panna w niebie; w towarzystwie chórów Anielskich, którzy śpiewali Ave Maria i dodawali klauzule utworzone przez Dominika z Prus, z których każda kończyła się zawołaniem Alleluja. Na imię Jezusa Aniołowie przyklękali, a na imię Maryi pochylali głowy[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]