Dominium Pakistanu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dominium Pakistanu
Dominion of Pakistan
1947–1956
Flaga Pakistanu
Herb Pakistanu
Flaga Pakistanu Herb Pakistanu
Położenie Pakistanu
Język urzędowy urdu, angielski
Stolica Karaczi
Ustrój polityczny Monarchia parlamentarna
Głowa państwa królowa Elżbieta II
W jej imieniu Gubernator Generalny Iskander Mirza
Szef rządu premier Chaudhry Mohammad Ali
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe

947 940 km²
35 310 km²
Liczba ludności (b/d)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
 • narody i grupy etniczne

b/d
b/d osób/km²
Pendżabczycy, Sindhowie, Beludżowie, Pasztuni, Bengalczycy
Niepodległość od Wielkiej Brytanii
14 sierpnia 1947
Ustanowienie republiki 23 marca 1956
Religia dominująca islam
Strefa czasowa UTC +5
Terytoria autonomiczne Pakistan Zachodni, Pakistan Wschodni

Dominium Pakistanu (ang. Dominion of Pakistan) – historyczne państwo położone w Azji, na terenie obecnych Pakistanu i Bangladeszu, istniejące w latach 1947–1956.

Dominium Pakistanu powstało w 1947 roku, na podstawie deklaracji niepodległości z 14 sierpnia tego roku. Powstanie Pakistanu było skutkiem decyzji o podziale Indii Brytyjskich na dwie części, muzułmańską i hinduistyczną. Dominium obejmowało terytorium obecnego Pakistanu, a także oddzielonego od głównej części państwa terytorium Pakistanu Wschodniego, z którego powstał później, w 1971 roku, Bangladesz.

Państwo było monarchią, w unii personalnej z Wielką Brytanią, jednak 23 marca 1956 roku nastąpiło ogłoszenie republiki i zerwanie unii z Wielką Brytanią.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Read, A., Fisher, D., The Proudest Day: India's Long Road to Independence, New York: Norton, 1997.
 Osobny artykuł: Historia Pakistanu.
 Osobny artykuł: Historia Bangladeszu.