Donald D. Hoffman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Donald Hoffman IMPROVED 2.tif

Donald David Hoffman (ur. 29 grudnia 1955) – amerykański profesor psychologii poznawczej z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Irvine (Kalifornia). Jest autorem popularnych książek naukowych, w tym bestsellerów „The Case Against Reality: How Evolution Hid The Truth From Our Eyes” i „Visual Intelligence: How We Create What We See".

Hoffman m.in. bada świadomość, percepcję wzrokową i psychologię ewolucyjną za pomocą weryfikowalnych modeli matematycznych i eksperymentów poznawczych. Hoffman zauważa, że powszechnie uznany pogląd, o aktywności mózgu tworzącego świadome doświadczanie, jak dotąd okazał się niewyjaśniony naukowo. Proponuje rozwiązanie, że to sama świadomość powoduje doświadczanie rzeczywistości. W tym celu Hoffman opracował i połączył dwie teorie – teorię percepcji „multimodalnego interfejsu użytkownika” (MUI) i „realizm świadomościowy”.

MUI i realizm świadomościowy[edytuj | edytuj kod]

Hoffman posługując się weryfikowalnymi matematycznymi modelami, postuluje, że istoty nie ewoluowały, aby postrzegać rzeczywistość taką jaką ona jest, ale by postrzegać tak, by tylko maksymalizować swoją skuteczność w przetrwaniu i rozmnażaniu. Hoffman opisuje takie doświadczanie jako "multimodalny interfejs użytkownika” (MUI), posługując się metaforą pulpitu komputerowego i jego ikon. Ikony pulpitu zapewniają funkcjonalny interfejs, dzięki czemu użytkownik nie musi już zajmować się całym działaniem komputera, jego elektronicznych podzespołów i przyłączy z całym internetem. Teoria MUI wykazuje, że interfejs 2D jest najlepszym tu narzędziem. Kieruje się zasadami korekcji błędów oraz kompresji danych, np. tzw. zasadą holograficzną tworzenia widoku 3D z 2D, budowaniem perspektywy z płaskiej powierzchni, kierowania się bieżącym ruchomym punktem uwagi a kompresją danych mniej istotnej reszty, lub upraszczania tworząc symetrię dla przewidywania wyglądu. Dzięki takiemu interfejsowi zużywa się najmniej energii przy uzyskiwaniu najwięcej profitów[1].

Realizm świadomościowy opisuje, że to świadomość każdej jednostki doświadcza siebie jako użytkownika a rzeczywistość wokół jako swój model MUI. Takich jednostek świadomościowych jest niezliczona ilość, i każdy doświadcza tylko innych jednostek, poprzez ten własny indywidualny model, w interakcjach z nimi niezliczonymi, jako swoją rzeczywistość. Jest to jednak uproszczone doświadczenie tylko modelu dla innych jednostek świadomościowych, niczym jednostkowych portali z nimi, a nie samych jednostek świadomościowych jako nieuwarunkowanych. Najbardziej zrozumiałe i ważne takie portale, np. dla ludzi, dotyczą innych ludzi a najmniej dla nich dotyczą owadów, roślin, aż po nawet na końcu martwych przedmiotów. Jak w analogii ikon pulpitu od najbardziej użytecznych do najmniej, bądź zbędnych. Nie ma tu więc materii a nawet cała czasoprzestrzeń jest tylko swoistym interfejsem[2]. Poparciem są również eksperymenty poznawcze nad zachowaniem ludzi i zwierząt, stosownie do swoich jednostkowych możliwości, ich adapcyjnego modelu MUI.

Implikacje[edytuj | edytuj kod]

Połączenie obu teorii miało by wspomóc rozumienie fizyki kwantowej, być dla niej punktem wyjścia i przyczynić się do utworzenia tzw. teorii wszystkiego. Równania matematyczne interakcji jednostek MUI są zgodne z równaniami fizyki kwantowej. Ponadto rozwiązałoby to tzw. dylemat psychofizyczny, inaczej problem stosunku umysłu do ciała, świadomości do materii (ang. body-mind problem). Świadomość jest fundamentem doświadczania jej modelu MUI przedstawiającego materię, czasoprzestrzeń itd. Hoffman wysuwa przypuszczenie, że takie MUI z perspektywy mechaniki kwantowej może być doświadczeniem niczym matrycy, której składowe piksele są o wymiarach długości Plancka. Łączyło by to naukę z religią, np. z teizmem o coraz ewolucyjnie doskonalszym modelu MUI, niczym ostatecznie boski absolut, bądź soteriologią, niczym w filmie Matrix, gdzie się wyzwoliło z symulacji komputerowej. Tak jak na pulpicie, gdy gra się w grę komputerową z kilkoma użytkownikami innych kopii tej samej gry, np. gry w piłkę nożną, to kopiąc piłkę do współużytkowników, oni nie dostaną jej, ale jedynie obserwują swoje pulpity komputerowe. Tak samo teoria MUI opisuje, że obiekty, nie postrzegane są publicznie i wspólnie przez wszystkich, ale jako tylko ikony własnego indywidualnie odrębnego MUI[3]. Przykładowo, "łyżka jest moją ikoną opisującą potencjalny profit do zdobycia. Gdy otwieram oczy to konstruuje łyżkę, ona teraz istnieje by móc użyć ją aby otrzymać profity. Gdy zamykam oczy, łyżka na moment przestaje istnieć, ponieważ przestaje ją konstruować. Coś tam istnieje, w czasie kiedy nie patrzę, lecz cokolwiek to jest, to nie jest łyżka, ani nie obiekt w czasoprzestrzeni"[4].

Tym niemniej, matematycznie jest potwierdzone, że im większa jest skuteczność użytkownika poprzez własny model MUI, tym prawdopodobieństwo, że model ten obiektywnie opisuje rzeczywistość, spada do zera[5]. Ewolucyjnie nastawionym się jest więc tylko na skuteczność, tj. przeżycie i rozmnażanie jako użytkownik modelu MUI, a nie na postrzeganie rzeczywistości takiej jaka jest, poprzez ten model. Własny ukształtowany MUI jest wtedy adaptacyjny, tak jak w analogii interfejsu, gdzie nie kasuje się ikony plików swojej kilkuletniej pracy. Nie neguje to przyczynowości, konsekwencji czynów w interakcji z innymi. Dana jednostka świadomościowa jest nieuwarunkowana, a od gry komputerowej przecież można odejść, że inni użytkownicy nie będą danego użytkownika już nigdy postrzegać. Można też potem zalogować się do całkiem innego MUI. Mogłoby to nawiązywać do buddyjskiego opisu procesu umierania do nieuwarunkowanej natury umysłu poza sansarą oraz do opisu stanu pośmiertnego bardo, gdzie od nieuwarunkowanej natury umysłu i nieograniczonych możliwości, stopniowo buduje się model indywidualnej egzystencji, by po stanie bardo model ten się sfinalizował i nastąpiło uwarunkowane odrodzenie (reinkarnacja).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Donald Hoffman, „The case against reality”, s. 107, 117-120, Penguin Books, 2020, ISBN 978-0-14-198341-7
  2. Donald Hoffman, „The case against reality”, rozdział „Gravity: Spacetime is doomed”, W. W. Norton & Company, 2019, ISBN 978-0-241-26262-7
  3. Donald Hoffman, Conscious Realism and the Mind-Body Problem, str. 97, http://www.cogsci.uci.edu/~ddhoff/ConsciousRealism2.pdf, dostęp 25 lipca 2020
  4. Donald Hoffman, „The case against reality”, s. 79, Penguin Books, 2020, ISBN 978-0-14-198341-7
  5. Chetan Prakash, Chris Fields, Donald D. Hoffman, Robert Prentner, Manish Singh, MDPI Article: Fact, Fiction, and Fitness https://www.mdpi.com/1099-4300/22/5/514/pdf, dostęp 25 lipca 2020