Donatywa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Donatywa gdańska, Jan III Sobieski, 5-dukatowa, b.d.

Donatywa (od łac. donatio – darowizna, dar) – to moneta lub medal złoty o wartości od 1,5 do 20 dukatów, ewentualnie srebrny o masie talara lub jego wielokrotności, bity okazjonalnie w XVI–XVII w. w darze i hołdzie dla monarchów czy innych ważnych osobistości.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W Polsce donatywy biły mennice miejskie w Gdańsku, Toruniu, Elblągu i Rydze głównie z okazji wjazdów monarchów do tych miast.

Pierwsza polska donatywa została wybita w 1552 r. przez Gdańsk dla Zygmunta II Augusta. Najstarsza donatywa na ziemiach związanych z Polską to 10 dukatów z 1530 r. wybite we Wrocławiu na zlecenie rady miejskiej.

Ustalił się dla tych monet ich typ. Na awersie znajdowało się popiersie króla otoczone napisem zawierającym imię i tytuły monarchy. Na rewersie herb miejski, a od czasów Władysława IV widok miasta i łaciński napis brzmiący po polsku: Z czystego złota miasto (tu nazwa) kazało wykonać. Ostatnie donatywy wybito dla Jana Sobieskiego. Donatywy różniły się od innych monet szczególną starannością wykonania. Do ich projektowania zatrudniano znanych artystów i medalierów, m.in. w Gdańsku Sebastiana Dadlera.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]