Dongmyeong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tongmyŏng
Imię koreańskie
Hangul
  1. 고주몽
  2. 추모
Hancha
  1. 高朱蒙
  2. 鄒牟
Transkrypcja poprawiona
  1. Go Jumong
  2. Chumo
Transkrypcja MCR
  1. Ko Jumong
  2. Ch’umo
wang
ilustracja
władca Koguryŏ
Okres od 37 p.n.e.
do 19 p.n.e.
Następca Yuri
Dane biograficzne
Data urodzenia 58 p.n.e.
Data śmierci 19 p.n.e.
Miejsce spoczynku Ryŏkp'o
38°53′43,18″N 125°55′22,93″E/38,895328 125,923036
Ojciec Hae Mosu (?)
Matka Yuhwa
Żona Ye Soya
Dzieci Yuri
Żona So Sŏ No
Dzieci Biryu
Onjo

Tongmyŏng lub Dongmyeong (58 p.n.e. – 19 p.n.e.), znany także jako Jumong – założyciel Koguryŏ, największego spośród Trzech Królestw Korei. W steli króla Kwanggaet’o jest wymieniony jako Ch’umo, zaś Samguk Sagi i Samguk Yusa określają go jako Jumonga. Samguk Sagi dodaje, że był on znany także jako Ch’umo lub Sangae.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Najwcześniejszy przekaz o Jumongu odnajdujemy na steli króla Kwanggaet’o Wielkiego. Jednak najbardziej znana wersja pochodzi z koreańskich kronik Samguk Sagi i Samguk Yusa.

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Kontrowersje dotyczą osoby ojca Jumonga. W zmitologizowanej wersji miał nim być niebiański władca Hae Mosu, który uwiódł Yuhwę, córkę Hwabaeka (bóstwo Rzeki Żółtej. Hae Mosu miał ją uwieść i porzucić, za co została wygnana przez swych rodziców. Odnalazł ją król Dongbuyeo Kŭmwa, który zabrał ją do swego pałacu jako konkubinę. Tam zamknął ją w odosobnieniu, jednak została zapłodniona przez promienie słoneczne i wkrótce urodziła jajo[1]. Kŭmwa wielokrotnie próbował zniszczyć jajo, jednak za każdym razem bezskutecznie. Wkrótce wykluł się z niego chłopiec, który został nazwany imieniem Jumong, co oznaczać miało "dobry łucznik"[2].

Życie w Mandżurii[edytuj | edytuj kod]

Jumong słynął ze swych świetnych umiejętności łuczniczych, a także ze świetnej jazdy konnej. Król Kŭmwa miał siedmiu synów i każdy z nich zazdrościł mu umiejętności. Mimo, że król był już wówczas przychylnie nastawiony do Jumonga, to zazdrość przybranych braci była tak wielka, że musiał on wkrótce uciekać z Buyŏ[3]. Szczególną nienawiścią do niego pałał najstarszy syn króla i następca tronu książę Daeso[4].

Pierwszy król Koguryŏ[edytuj | edytuj kod]

W 37 p.n.e. Jumong dotarł do na południe, w rejony rzeki Amnok. Na tym terenie istniało państwo Jolbon, które było luźną konfederacją klanów. Jej władca oddał Jumongowi za żonę swą jedyną córkę So Sŏ No, a po jego śmierci tron przeszedł na Jumonga. Ogłosił on powstanie nowego państwa, które nazwał Koguryŏ (高句驪), będące spadkobiercą wcześniejszego Kojosŏn.

Dawna luźna konfederacja klanowa została szybko skonsolidowana przez nowego władcę, po tym gdy Songyang z klanu Biryu skapitulował przed Jumongiem. Wkrótce ukończono budowę pierwszej stolicy – Jolbon-sŏng. W roku 28 p.n.e. podbite zostało państwo południowego Okjŏ[5]. Także w tymże roku, w pałacu w Buyeo zmarła matka Jumonga, Yuhwa. Król Kŭmwa pochował ją z honorami królowej, co było niespotykane, gdyż Yuhwa była tylko konkubiną. W dowód wdzięczności Jumong wysłał do sąsiada poselstwo z darami.

W 19 p.n.e. pierwsza żona Jumonga Ye Soya uciekła z Dongbuyeo wraz z synem Yurim. Spowodowało to napięcie na dworze królewskim, a w jego wyniku So Seo-no wraz z dwoma synami opuściła Goguryeo, by wkrótce założyć państwo Baekje. Jumong ogłosił swojego pierworodnego syna Yuriego następcą tronu.

Dziedzictwo[edytuj | edytuj kod]

Jumong umarł w roku 19 p.n.e., w wieku 40 lat[6]. Jego następcą został jego pierworodny syn Yuri. Państwo założone przez Jumonga wyrosło wkrótce na regionalną potęgę i przetrwać miało 705 lat. Spoczywa być może w wybudowanym w V wieku grobowcu w Pjongjangu.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

  • Pierwsza żona: Ye Soya
  1. Yuri, drugi król Goguryeo
  1. Biryu
  2. Onjo, pierwszy król Baekje

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ogarek-Czoj H., Pradzieje i legendy Korei, Warszawa 1981.
  • Rurarz P. J., Historia Korei, Warszawa 2005.
  • Ogarek-Czoj H., Mitologia Korei, Warszawa 1988.
  • Seth J.M., A concise history of Korea: from the neolithic period through the nineteenth century, Lanham 2006.
  • Warneńska M., U podnóża Gór Diamentowych, Warszawa 1966.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ogarek-Czoj H., Mitologia Korei, Warszawa 1988, s. 108.
  2. Rurarz P. J., Historia Korei, Warszawa 2005, s. 65.
  3. http://www.seelotus.com/gojeon/gojeon/seol-hwa/dong-myeong-wang.htm (Kor)
  4. Ogarek-Czoj H., Pradzieje i legendy Korei, Warszawa 1981, s. 47.
  5. Seth J.M., A concise history of Korea: from the neolithic period through the nineteenth century, Lanham 2006, s. 20.
  6. Rurarz P. J., Historia Korei, Warszawa 2005, s. 66.