Dopełnienie bliższe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dopełnienie bliższedopełnienie stojące na pierwszej pozycji przy czasowniku[potrzebny przypis], od którego można utworzyć stronę bierną. Przy zamianie ze strony czynnej na stronę bierną, staje się ono podmiotem mianownikowym zdania w stronie biernej.

Język polski[edytuj]

W języku polskim dopełnienie bliższe najczęściej wyrażane jest w bierniku (w zdaniach twierdzących) lub w dopełniaczu (w zdaniach przeczących). Sporadycznie może wystąpić w innych przypadkach, np. w narzędniku.

Przykłady:
Chłopiec głaszcze kotkę. (dopełnienie bliższe w bierniku)
Kotka jest głaskana przez chłopca.
Ciocia nie kąpie dziecka. (dopełnienie bliższe w dopełniaczu)
Dziecko nie jest kąpane przez ciocię.
Policjantka kieruje ruchem. (dopełnienie bliższe w narzędniku)
Ruch jest kierowany przez policjantkę.

Esperanto[edytuj]

W esperanto dopełnienie bliższe oznaczane jest zawsze za pomocą końcówki -n. na przykład: Hundo mordas homon (Pies gryzie człowieka)[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Sylvan Zaft: Esperanto: język dla globalnej wioski Rozdział 16: Podstawowe trudności w Esperanto. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-23)].

Bibliografia[edytuj]

  • Kazimierz Polański, Marian Jurkowski: Encyklopedia językoznawstwa ogólnego. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1999. ISBN 83-04-04445-5.