Doradca podatkowy w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Doradca podatkowy)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Doradca podatkowy – wolny zawód zaufania publicznego powołany 1 stycznia 1997 ustawą z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 283). W praktyce zawód był wykonywany jeszcze przed ustanowieniem samorządu zawodowego tzn. Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

Podmioty uprawnione[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z art. 3 pkt 1-3 ustawy czynności doradztwa podatkowego wykonywane być mogą zawodowo tylko przez:

Wykonywanie czynności doradztwa podatkowego bez uprawnień podlega karze grzywny do 50 000 zł[1].

Czynności doradztwa podatkowego[edytuj | edytuj kod]

Zawodowe wykonywanie czynności doradztwa podatkowego podlega ochronie ustawowej. Wykonywanie ich przez podmioty nieuprawnione jest zabronione i podlega karze grzywny. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, czynności doradztwa podatkowego obejmują:

  1. Udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami
  2. Prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie
  3. Sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie
  4. Reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1.[2]

Egzamin i obowiązki zawodowe[edytuj | edytuj kod]

Państwowy egzamin na doradcę podatkowego składa się z części pisemnej (teoretycznej) i ustnej (praktycznej). Warunkiem dopuszczenia do części ustnej jest zdanie z wynikiem pozytywnym części pisemnej egzaminu. W przypadku negatywnego wyniku części pisemnej, egzamin może być powtarzany. Termin ponownego egzaminu może być wyznaczony jednak nie wcześniej niż po upływie 3 miesięcy od dnia egzaminu, którego wynik był negatywny. W przypadku pozytywnego wyniku części pisemnej egzaminu, kandydat ma możliwość w okresie roku przystępować do ustnej części egzaminu.

Kandydat na doradcę podatkowego musi posiadać pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzystać z pełni praw publicznych. Konieczne jest także posiadanie wyższego wykształcenia[3].

Uprawnienia zawodowe zdobywa się po zdaniu państwowego egzaminu i złożeniu ślubowania[4]:

Przyrzekam, że jako doradca podatkowy będę wykonywać ten zawód kierując się dobrem swoich klientów, z całą sumiennością i rzetelnością, zgodnie z prawem, wiedzą i zasadami etyki zawodowej. Poznane w związku z wykonywaniem zawodu fakty i informacje zachowam w tajemnicy wobec osób trzecich.

Na doradcy podatkowym ciąży obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania zawodu, a także stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Doradca podatkowy zobowiązany jest do zachowania tajemnicy zawodowej. W konsekwencji doradca podatkowy nie może być przesłuchiwany jako świadek co do faktów i informacji objętych tajemnicą, chyba że został zwolniony od tego obowiązku w trybie określonym odrębnymi ustawami[5].

Ranking na najlepszych doradców podatkowych przeprowadza co roku Dziennik Gazeta Prawna[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.
  2. Kim jest doradca podatkowy? - SigmaPartner Biuro rachunkowe Poznań, „SigmaPartner Biuro rachunkowe Poznań” [dostęp 2016-11-28].
  3. Warunki dopuszczenia do egzaminu. [dostęp 2017-11-15].
  4. Art. 8 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.
  5. Art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.
  6. Bartłomiej Mayer: Najlepsi doradcy podatkowi w 2013 roku - ranking DGP. Infor PL SA, 11.03.2014. [dostęp 2014-03-15].