Doradca podatkowy w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biuro doradztwa podatkowego w Kłodzku

Doradca podatkowy – wolny zawód zaufania publicznego powołany 1 stycznia 1997 ustawą z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym. W praktyce zawód był wykonywany jeszcze przed ustanowieniem samorządu zawodowego tzn. Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

Podmioty uprawnione[edytuj]

Zgodnie z art. 3 pkt 1-3 ustawy czynności doradztwa podatkowego wykonywane być mogą zawodowo tylko przez:

  • osoby fizyczne, które uzyskały wpis na listę doradców podatkowych prowadzoną przez Krajową Radę Doradców Podatkowych,
  • adwokatów i radców prawnych
  • osoby prawne wpisane do prowadzonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych rejestru osób prawnych uprawnionych do wykonywania doradztwa podatkowego.

Czynności doradztwa podatkowego[edytuj]

Zawodowe wykonywanie czynności doradztwa podatkowego podlega ochronie ustawowej. Wykonywanie ich przez podmioty nie uprawnione jest zabronione i podlega karze grzywny. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, czynności doradztwa podatkowego obejmują:

  1. Udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami
  2. Prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie
  3. Sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie
  4. Reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1.[1]

Egzamin i obowiązki zawodowe[edytuj]

Państwowy egzamin na doradcę podatkowego składa się z części pisemnej (teoretycznej) i ustnej (praktycznej). Warunkiem dopuszczenia do części ustnej jest zdanie z wynikiem pozytywnym części pisemnej egzaminu. W przypadku negatywnego wyniku części pisemnej, egzamin może być powtarzany. Termin ponownego egzaminu może być wyznaczony jednak nie wcześniej niż po upływie 3 miesięcy od dnia egzaminu, którego wynik był negatywny. W przypadku pozytywnego wyniku części pisemnej egzaminu, kandydat ma możliwość w okresie roku przystępować do ustnej części egzaminu. Do ustnego egzaminu na doradcę podatkowego kandydat nie może jednak przystępować częściej, niż co 3 miesiące.

Kandydat na doradcę podatkowego musi posiadać pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzystać z pełni praw publicznych. Konieczne jest także posiadanie wyższego wykształcenia.[2]

Na doradcy podatkowym ciąży obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania zawodu.

Ranking na najlepszych doradców podatkowych przeprowadza co roku Dziennik Gazeta Prawna[3].

Przypisy

  1. Kim jest doradca podatkowy? - SigmaPartner Biuro rachunkowe Poznań, „SigmaPartner Biuro rachunkowe Poznań” [dostęp 2016-11-28] (pol.).
  2. Warunki dopuszczenia do egzaminu. [dostęp 2017-11-15].
  3. Bartłomiej Mayer: Najlepsi doradcy podatkowi w 2013 roku - ranking DGP. Infor PL SA, 11.03.2014. [dostęp 2014-03-15].