Doradca prawny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Doradca prawny – nazwa używana przez osoby świadczące na terenie Polski usługi prawnicze, nienależące do samorządów adwokatów lub radców prawnych i nieposiadające ich uprawnień. Organizacją skupiającą część doradców oraz reprezentującą ich interesy jest Stowarzyszenie Doradców Prawnych (dalej: SDP) z siedzibą w Warszawie.

Status prawny doradców prawnych[edytuj]

Status doradcy prawnego nie jest uregulowany prawnie, zaś podstawą prawną świadczenia usług jest ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej[1]. W przeciwieństwie do wyżej wymienionych zawodów doradcy prawni nie muszą (choć mogą) posiadać ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Doradców prawnych nie obowiązują wiążące zasady etyki. Doradcy prawni nie podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej. W niżej wymienionym wyroku Trybunału Konstytucyjnego wyrażono pogląd o wymogu posiadania wyższego wykształcenia prawniczego przez osoby zawodowo świadczące obsługę prawną. Doradcy prawni nie mają obowiązku dochowania tajemnicy zawodowej, nie mogą też odmówić zeznań co do faktów, o których powzięli wiadomość w trakcie świadczenia usług.

Propozycję uregulowania prawnego sytuacji prawnej doradców prawnych stanowi projekt ustawy przygotowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości, przewidujący obowiązkowe egzaminy i minimalne wymogi dla osób świadczących usługi prawne[2]. Projekt ten jest krytykowany przez środowiska doradców prawnych z uwagi na ograniczanie dostępu do świadczenia usług prawnych[3], którzy opowiadają się za bardziej liberalnym systemem licencji prawniczych, przewidywanym w poprzednich projektach Ministerstwa Sprawiedliwości[4].

Zakres kompetencji[edytuj]

Doradcy prawni mogą Doradcy prawni nie mogą
  • udzielać porad prawnych i przygotowywać projekty pism
  • być pełnomocnikami w postępowaniu administracyjnym
  • być pełnomocnikami w niektórych sprawach cywilnych, jeżeli łączy ich z klientem stała umowa zlecenia

Historia[edytuj]

W uzasadnieniu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie o sygnaturze SK 22/02 po raz pierwszy został wyrażony pogląd, że obowiązujące w Polsce przepisy pozwalają osobom z wyższym wykształceniem prawniczym prowadzić działalność prawniczą na własny rachunek[5]. W ww. uzasadnieniu Trybunał zauważył podwyższone koszty monopolu usług adwokacko-radcowskich i racje ekonomiczne stojące za dopuszczeniem tańszych usług doradztwa prawnego pisząc m.in.: "Do ustawodawcy należy ocena, czy silniejsze racje interesu publicznego przemawiają za wyłącznością świadczenia pomocy prawnej przez członków określonych korporacji zawodowych, czy też za otwarciem tej formy aktywności – w pewnym przynajmniej zakresie – dla osób dysponujących jedynie wyższym wykształceniem prawniczym. Za pierwszym rozwiązaniem przemawiają względy wskazujące na potrzebę ochrony możliwie wysokiego standardu świadczeń pomocy prawnej i potrzebę istnienia nadzoru korporacyjnego, za drugim – ochrona interesu tych grup społecznych, których nie stać na wysokospecjalistyczną pomoc prawną świadczoną przez adwokatów i radców prawnych."

Konsekwencją wyroku było prawne usankcjonowanie działalności tzw. biur doradztwa prawnego prowadzonych przez osoby, które ukończyły studia prawnicze, ale nie należą do korporacji prawniczych, tj. adwokackiej czy radcowskiej.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]