Przejdź do zawartości

Dornier Do 19

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dornier Do 19
(dane dla prototypu V1[1]
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 III Rzesza

Producent

Dornier-Werke G. m. b. H.

Typ

ciężki bombowiec dalekiego zasięgu

Konstrukcja

czterosilnikowy środniopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie chowane w locie

Załoga

9

Historia
Data oblotu

28 października 1936

Liczba egz.

3 (V1, V2, V3)

Dane techniczne
Napęd

cztery dziewięciocylindrowe silniki gwiazdowe Bramo (Siemens) 322H-2 chłodzone powietrzem

Moc

startowa: 526 kW
maksymalna: 441 kW

Wymiary
Rozpiętość

35,00 m

Długość

25,45 m

Wysokość

5,80 m

Powierzchnia nośna

162 m²

Masa
Własna

11 850 kg

Startowa

18 353 kg

Paliwa

dwa zbiorniki po 1750 l. = 3.500 l.

Osiągi
Prędkość maks.

315 km/h na wys. 0 m

Prędkość przelotowa

250 km/h na wys. 2000 m

Pułap

5600 m

Zasięg

1600 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
(proponowane)
dwa karabiny maszynowe MG 15 kalibru 7,9 mm (jeden w obrotowej wieżyczce na nosie samolotu, drugi w odkrytym stanowisku na końcu kadłuba), dwa działka kalibru 20 mm (w dwuosobowych wieżyczkach na grzbiecie i pod kadłubem), ładunek bomb o masie 1600 kg w komorze bombowej
Użytkownicy
Niemcy
Rzuty
Rzuty samolotu

Dornier Do 19 – niemiecki, czterosilnikowy samolot bombowy dalekiego zasięgu z okresu przed II wojną światową.

Historia

[edytuj | edytuj kod]
Do 19 w locie

Konstrukcja powstała w ramach niemieckiego programu budowy bombowców strategicznych dalekiego zasięgu, które byłyby w stanie osiągnąć Ural lub tereny północnej Szkocji w przewidywanej wojnie. Projekt realizowano pod dowództwem generała Walthera Wevera. Do udziału w konkursie zaproszono firmy Dornier i Junkers, w wyniku prac opracowano Do 19 oraz Ju 89. Prace koncepcyjne nad Do 19 rozpoczęły się w 1933 r., rok później zbudowano jego makietę[2].

Dornier uzyskał zlecenie od Reichsluftfahrtministerium na budowę trzech prototypów, które otrzymały numery fabryczne 701-703. Prototyp V1 został oblatany 28 października 1936 przez Egona Fatha po starcie z lotniska Löwental. W kolejnych dniach wykonano na nim ponad 32 godziny lotów. Producent prowadził rozmowy również z Lufthansą, którą starał się zainteresować nową konstrukcją[3].

Po śmierci Wevera w katastrofie lotniczej w czerwcu 1936, jego następca Albert Kesselring zarzucił plany budowy dużych bombowców dalekiego zasięgu z powodu trudności zaopatrzeniowych w niektóre surowce niemieckiego przemysłu i zdecydował o rozwoju konstrukcji bombowców taktycznych[4]. W 1938 oblatany prototyp przebudowano na samolot transportowy, pozostałe dwa złomowano. Pomimo fiaska projektu budowa Do 19 była dla firmy Dornier okazją do zyskania doświadczeń w pracy z samolotami wielosilnikowymi[5].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Manfred Griehl: Dornier bombers and reconnaissance aircraft, 1925-1945. London: Arms and Armour, 1990. ISBN 978-1-85409-000-3. OCLC 24614119.
  • Zbigniew Jankiewicz: Powstanie i upadek Luftwaffe. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1972. OCLC 641667833.
  • Tomasz Murawski: Samoloty Luftwaffe 1939-1945. T. 1. Warszawa: Lampart, 1996, seria: Ilustrowana encyklopedia techniki wojskowej. ISBN 978-83-86776-00-9. OCLC 749671355.
  • Heinz J. Nowarra: Die deutsche Luftrüstung 1933-1945. T. 1: Flugzeugtypen AEG - Dornier. Koblenz: Bernard & Graefe Verlag, 1993. ISBN 3-7637-5465-2. OCLC 722044393.