Dornier Do 23

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dornier Do 23
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Dornier
Typ samolot bombowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 4 osoby
Historia
Data oblotu 1934
Lata produkcji 1935
Wycofanie ze służby wrzesień 1944
Dane techniczne
Napęd 2 tłokowe dwunastocylindrowe, rzędowe, chłodzone cieczą BMW VIU
Moc 750 KM
Wymiary
Rozpiętość 25,60 m
Długość 18,80 m
Wysokość 5,40 m
Masa
Własna 6429 kg
Startowa 9127 kg
Osiągi
Prędkość maks. 260 km/h
Prędkość przelotowa 210 km/h
Prędkość patrolowa 187 km/h
Prędkość wznoszenia 4 min. na wysokość 1000 m
Pułap praktyczny 4200 m
Zasięg 1350 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
Strzeleckie: 3 km-y MG-15 kal 7,92 mm
Bombowe: 1000 kg bomb w komorze kadłubowej
Użytkownicy
Niemcy

Dornier Do 23niemiecki samolot bombowy z okresu przed II wojną światową.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot Dornier Do 23 powstał jako wersja rozwojowa i następca niezbyt udanego bombowca Dornier Do 11. Początkowo nosił oznaczenie Dornier Do 13, ale ze względów psychologicznych zmieniono je na Do 23. Zmiany konstrukcyjne objęły wzmocnienie kadłuba, skrócenie skrzydeł i lotek oraz instalację klap typu Junkers (tzw. Doppelte Flügel – podwójne skrzydło). Dzięki temu otrzymano wzrost wytrzymałości konstrukcji, pomimo powiększenia masy samolotu o około 440 kg.

Produkcję seryjną wersji Do 23F, zastąpionej później przez Do 23G z mocniejszymi silnikami, rozpoczęto w 1935 roku. W tym samym roku maszyna weszła na wyposażenie szkół lotniczych a następnie jednostek liniowych Luftwaffe. Ponieważ osiągi samolotu nie spełniały wymagań lotnictwa bojowego, jeszcze pod koniec 1935 roku podjęto decyzję o zakończeniu produkcji. Ogółem wyprodukowano około 200–210 egzemplarzy Do 23.

Służba liniowa traktowanego od początku jako maszyna przejściowa Dorniera Do 23 trwała tylko kilka miesięcy, do lata 1936 roku. Potem, sukcesywnie zastępowany przez nowocześniejsze bombowce, jak np. Heinkel He 111, był przekazywany do szkół lotniczych, lotnictwa morskiego (jako samolot do wykrywania i zwalczania min) oraz lotniczej służby leśnej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]