Dorożka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dorożka na Starym Mieście w Warszawie

Dorożka (ros.) – lekki, jedno- lub dwukonny, czterokołowy pojazd zaprzęgowy, ze składaną budą. Dorożka pojawiła się w połowie XIX wieku w Imperium Rosyjskim. Używana była do przewozu 1–4 pasażerów będąc środkiem regularnego transportu miejskiego w odróżnieniu od fiakra, który stanowił pojazd wykorzystywany wyłącznie na zasadzie wynajmu (odpowiednik dzisiejszej taksówki).

Dorożki w Polsce do lat 50. XX wieku posiadały tablice rejestracyjne. W Krakowie dorożki (fiakry) są elementem lokalnego folkloru i kolejną ciekawostką związaną z miastem nad Wisłą[1].

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

W Polsce, na terenach byłego zaboru rosyjskiego i pruskiego, dorożkami są nazywane wszystkie pojazdy o kształcie powozu. Na terenach dawnego zaboru austriackiego dorożki są zwane fiakrami[2].

Dorożka w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Przykłady za Słownikiem języka polskiego opracowanego i opublikowanego przez grupę naukowców pod przewodnictwem profesora Witolda Doroszewskiego[3]:

  • Zatrzymał się opodal postoju dorożek.
  • Od Senatorskiej i Wierzbowej śmigały dorożki na gumach i prywatne powozy.
  • Jednokonna dorożka z woźnicą znużonym i zagrzebanym w kożuch wlokła się ulicami.
  • Z ulicy dochodził turkot dorożek.
  • Deszcz mżył drobny, lecz gęsty i buda dorożki całkowicie była podniesiona.

W 1948 ukazał się tom poetycki Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego pod tytułem Zaczarowana dorożka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dorożki (pol.). W: Magiczny Kraków [on-line]. [dostęp 2018-07-03].
  2. Nowa encyklopedia powszechna PWN. T. 2, D-H. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 108. ISBN 83-01-11965-9.
  3. Dorożka (pol.). W: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego [on-line]. [dostęp 2018-07-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]