Dorożka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dorożka (potocznie drynda[1]) – lekki, jedno- lub dwukonny, czterokołowy pojazd zaprzęgowy ze składaną budą i kozłem dla dorożkarza używany do przewozu 1–4 pasażerów, wprowadzony w Rosji na początku XIX wieku. Dorożka była środkiem regularnego transportu miejskiego w odróżnieniu od fiakra, który stanowił pojazd wykorzystywany wyłącznie na zasadzie wynajmu (odpowiednik dzisiejszej taksówki). Obecnie dorożka służy do wynajmu (za opłatą) w komunikacji miejskiej i jest atrakcją turystyczną wielu miast jako element lokalnego folkloru[2].

Dorożki w Polsce do lat 50. XX wieku posiadały tablice rejestracyjne.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

W Polsce, na terenach byłego zaboru rosyjskiego i pruskiego, dorożkami są nazywane wszystkie pojazdy o kształcie powozu. Na terenach dawnego zaboru austriackiego dorożki są zwane fiakrami[3].

Dorożka w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Przykłady za Słownikiem języka polskiego opracowanego i opublikowanego przez grupę naukowców pod przewodnictwem profesora Witolda Doroszewskiego[4]:

  • Zatrzymał się opodal postoju dorożek.
  • Od Senatorskiej i Wierzbowej śmigały dorożki na gumach i prywatne powozy.
  • Jednokonna dorożka z woźnicą znużonym i zagrzebanym w kożuch wlokła się ulicami.
  • Z ulicy dochodził turkot dorożek.
  • Deszcz mżył drobny, lecz gęsty i buda dorożki całkowicie była podniesiona.

W 1948 ukazał się tom poetycki Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego pod tytułem Zaczarowana dorożka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. drynda, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2020-02-13].
  2. Dorożki (pol.). W: Magiczny Kraków [on-line]. [dostęp 2020-02-13].
  3. Nowa encyklopedia powszechna PWN. T. 2, D-H. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 108. ISBN 83-01-11965-9.
  4. Dorożka (pol.). W: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego [on-line]. [dostęp 2020-02-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]