Doruchów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Doruchów
Herb
Herb
Dwór w Doruchowie
Dwór w Doruchowie
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat ostrzeszowski
Gmina Doruchów
Liczba ludności (2009) 2400
Strefa numeracyjna (+48) 62
Kod pocztowy 63-505
Tablice rejestracyjne POT
SIMC 0196635
Położenie na mapie gminy Doruchów
Mapa lokalizacyjna gminy Doruchów
Doruchów
Doruchów
Położenie na mapie powiatu ostrzeszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ostrzeszowskiego
Doruchów
Doruchów
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Doruchów
Doruchów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Doruchów
Doruchów
Ziemia51°24′59″N 18°04′34″E/51,416389 18,076111
Strona internetowa miejscowości

Doruchów – wieś w Polsce, siedziba gminy Doruchów, w powiecie ostrzeszowskim, w województwie wielkopolskim, przy drodze wojewódzkiej nr 450 między Grabowem nad Prosną, a Wieruszowem. Położona jest w Kotlinie Grabowskiej, ok. 11 km na wschód od Ostrzeszowa i ok. 35 km na południe od Ostrowa Wielkopolskiego. Miejscowość ta jest druga pod względem liczby mieszkańców powiatu ostrzeszowskiego, lecz nie posiada praw miejskich

Nazwa[edytuj]

W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis miejscowość wymieniona jest jako villa Doruchowo.[1]

Historia[edytuj]

Pierwsza wzmianka o Doruchowie pochodzi z 1213. Do XIX wieku znajdował się tu ośrodek hutnictwa żelaza na niewielką skalę. W Doruchowie urodził się Teofil Wolicki, arcybiskup poznańsko-gnieźnieński, a w sąsiednim Tokarzewie jeden z najznamienitszych polskich geografów, profesor Zbyszko Chojnicki.

W XV i XIV wieku istniały tutaj huty żelaza, a do 1852 czynna była kopalnia wapienia.

Podczas Powstania wielkopolskiego we wsi przebywał sztab Frontu Południowego, w ramach którego walczył 11 Pułk Strzelców Wielkopolskich, dowodzony przez Stanisława Thiela.

W odległości ok. 1 km od miejscowości znajduje się tzw. Wzgórze Czarownic. Na wzgórzu tym, ponoć w 1775 według anonimowej relacji, podpisanej X.A.R., a opublikowanej w 1835, miano spalić na stosie 14 kobiet oskarżonych o rzucanie czarów na dziedziczkę i utrzymywanie kontaktów z diabłami. Janusz Tazbir[2] uważa opis procesu i kaźni za fałszerstwo. W następnym roku Sejm znosząc karę śmierci za czarostwo nie wspomniał w uchwale o tym rzekomo głośnym wydarzeniu.

Zabytki[edytuj]

Kościół św. Stanisława Kostki
  • kościół parafialny z monstrancją z XVIII wieku, która miała być ufundowana przez doruchowskiego dziedzica – pośredniego sprawcę procesu czarownic z 1775
  • grobowiec rodu Thiel, w którym pochowany jest m.in. Stanisław Thiel
  • Młyn z początków XIX wieku, początkowo młyn wodny, a od 1959 (po elektryfikacji) elektryczny, obecnie w posiadaniu rodziny Bogaczyńskich.
  • dworek rodziny Thielów mieszczący się w parku (obecnie biblioteka publiczna)


Przypisy

  1. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  2. Janusz Tazbir, "Proces czarownic w Doruchowie", w: tegoż "Cudzym Piórem... Falsyfikaty historyczno-literackie", Poznań 2002.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]