Dowód osobisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

     Obowiązek posiadania od 18 roku życia

     Obowiązek posiadania przed 18 rokiem życia

     Brak obowiązku posiadania dowodu

     Państwo nie wydaje dowodów osobistych

Dowody osobiste w różnych krajach świata
Urugwajski dowód osobisty z odciskiem palca posiadacza
Urugwajski dowód osobisty z odciskiem palca posiadacza

Dowód osobistydokument stwierdzający tożsamość osoby i poświadczający obywatelstwo. W wielu państwach, w tym w Polsce, jego posiadanie jest obowiązkowe.

Wiele państw uznaje także inne dokumenty potwierdzające tożsamość, m.in. prawo jazdy, paszport, legitymacja ubezpieczeniowa czy akt urodzenia albo tzw. paszport wewnętrzny.

Przykładowo, w Stanach Zjednoczonych powodem niewprowadzenia jednolitego obowiązkowego dowodu osobistego jest rozumienie takiego obowiązku jako przejaw totalitaryzmu[1].

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dowód osobisty w Polsce.

W Polsce przed wojną dowód osobisty był dokumentem wydawanym na życzenie. Obowiązek posiadania dokumentu identyfikującego obywatela wprowadzili okupanci w czasie II wojny światowej i został on następnie utrzymany w PRL. Po upadku komunizmu dowód osobisty nadal pozostaje w Polsce dokumentem obowiązkowym, z tym, że od początku nowego tysiąclecia wprowadzono dowody w postaci pojedynczej wielowarstwowej karty o wymiarach karty kredytowej wykonanej z poliwęglanu, zastępujące obowiązujące w PRL dowody w postaci niewielkiej książeczki.

Blankiety dowodów osobistych produkowane są przez Polską Wytwórnię Papierów Wartościowych S.A.. Dane obywateli nanoszone są w Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA.

Rozmiar dowodu osobistego (karty) to 85.60 × 53.98 mm (standard ID-1 ISO/IEC 7810).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. G. David Garson, Public Information Technology and E-governance: Managing the Virtual State (Sudbury, Massachusetts: Jones & Bartlett Publishers, 2006), 171.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]