Down in Your Hole Tour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Down in Your Hole Tour
Ilustracja
Trasa koncertowa zespołu Alice in Chains
Promowane albumy Dirt
Lokalizacje Ameryka Północna, Ameryka Południowa, Europa, Azja, Australia
Data rozpoczęcia 15 września 1992
Data zakończenia 4 listopada 1993
Liczba koncertów 166 (24 odwołane)
Support zobacz listę
Trasy koncertowe zespołu Alice in Chains

Down in Your Hole Tourtrasa koncertowa amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, promująca opublikowany we wrześniu 1992 drugi album studyjny Dirt. Łącznie liczyła 166 koncertów, natomiast 24 występy zostały odwołane. W ramach Down in Your Hole Tour, zespół po raz pierwszy w swej historii odwiedził wiele europejskich miast, a także Amerykę Południową, Azję i Australię.

Koncerty jakie odbyły się 2 marca w Glasgow oraz 24 października 1993 w Nagoi, zostały zarejestrowane, a ich fragmenty wykorzystane na koncertowo-kompilacyjnym albumie Live z grudnia 2000[1]. Jest to również ostatnie tak duże tournée, w którym udział brał wokalista Layne Staley.

Występy przedpremierowe[edytuj | edytuj kod]

25 lipca zespół wystąpił w Hollywood Palladium, w ramach charytatywnego mini koncertu z okazji Medicine Show. Muzycy zaprezentowali się obok takich wykonawców jak Ann Wilson i Circus of Power. Wykonali kompozycję „Brother”, pochodzącą z minialbumu Sap[2].

Shitty Cities Tour[edytuj | edytuj kod]

Zespół wystąpił w Park Plaza Hotel na uroczystości promującej film Samotnicy Camerona Crowe’a

Następnie grupa zagrała wzdłuż wybrzeża północno-zachodniego krótką, przedpremierową mini trasę Shitty Cities Tour, przy wsparciu formacji Gruntruck[3][4]. Perkusista Norman Scott przyznał, że atmosfera podczas wspólnych koncertów była sympatyczna[3]. 10 września członkowie zespołu wystąpili obok Pearl Jam w Park Plaza Hotel w Los Angeles, podczas uroczystości promującej film obyczajowy Samotnicy w reżyserii Camerona Crowe’a[5], wykonując „Junkhead” i „Would?[6].

Data Miasto Kraj Obiekt Support
Ameryka Północna[7]
25 lipca 1992[a] Hollywood Stany Zjednoczone Hollywood Palladium N/A
23 sierpnia 1992 Yakima Yakima Convention Center Gruntruck
27 sierpnia 1992 Olympia The Evergreen State College
30 sierpnia 1992 Spokane Bing Crosby Theater
2 września 1992 Bozeman Gallatin County Fairgrounds
4 września 1992 Pocatello Sub Ballroom N/A
10 września 1992[b] Los Angeles Park Plaza Hotel

Opis trasy[edytuj | edytuj kod]

„Byliśmy bardzo podekscytowani tą trasą. Trafiliśmy dobrze z Alice in Chains; eksplodowali na scenie muzycznej, każda stacja radiowa pompowała ich melodie. Wydali Dirt, który był na szczycie list. Wszyscy imprezowaliśmy w tamtych czasach.”
Gloria Cavalera[8]

Tournée rozpoczęło się 15 września koncertem w Barton Coliseum[7]. Zespół występował w charakterze gościa specjalnego w ramach No More Tours, solowej trasy Ozzy’ego Osbourne’a, promującego album studyjny No More Tears z 1991[9]. Przed koncertem w Oklahoma City 25 września, Staley złamał nogę podczas jazdy quadem, i na scenie występował o kulach oraz na wózku inwalidzkim[10][11]. Mike Starr przyznał iż bardzo podoba mu się efekt na wózku. „To sprawia, że Layne wygląda jeszcze bardziej… złowieszczo”[11][12]. Sean Kinney komentując fakt złamania nogi przez wokalistę stwierdził: „Wiele zespołów pewnie by się wycofało, ale nam zależało na kontynuowaniu trasy”[11]. Referencje dotyczące narkotyków i heroiny miały bezpośredni wpływ na koncerty zespołu. W trakcie występu w Coca-Cola Starplex Amphitheatre 5 października, Staley podczas wykonywania „God Smack”, wielokrotnie „dźgał” rękę mikrofonem, symulując w ten sposób zażywanie narkotyków przy użyciu igły[11][12]. Z uwagi na coraz większy stopień uzależnienia od heroiny Mike’a Starra, Cantrell i Kinney, w trakcie trasy z Osbourne’em, spotkali się z Mikiem Inezem, pełniącym ówcześnie funkcję basisty w solowym zespole wokalisty Black Sabbath, przekładając mu propozycję współpracy[13]. 16 października do trasy dołączyła Sepultura[8]. Gdy koncerty dotarły do Nowego Orleanu, Staley i Starr pojawili się w programie Headbangers Ball nadawanym w stacji MTV[12]. Wspólne tournée z Osbourne’em zakończyło się 11 listopada[7]. Dwa dni później grupa rozpoczęła własne występy koncertem w Fort Lauderdale, przy wsparciu Gruntruck i Screaming Trees[14]. W trakcie ich trwania, wokalista formacji Mark Lanegan, wskutek wspólnego zażywania heroiny ze Staleyem, doznał zatrucia krwi, i trafił do jednego z kanadyjskich szpitali[15]. Zespół Gruntruck pierwotnie miał występować wspólnie z Alice in Chains także podczas koncertów na terenie Europy w 1993, lecz z uwagi na pogarszające się stosunki pomiędzy Staleyem a wokalistą Benem McMillanem, zrezygnował i dołączył do trasy z Panterą[15]. 31 grudnia muzycy wystąpili w programie MTV New Year’s w Roseland Ballroom[15].

Odejście Starra[edytuj | edytuj kod]

Inez dołączył w styczniu 1993

Na początku 1993 stopień uzależnienia Staleya od heroiny nasilił się[16]. 15 stycznia zespół wystąpił na Estádio do Morumbi w São Paulo[17], podczas Hollywood Rock, jednego z największych festiwali muzycznych, grając dla ponad 100 tys. publiczności[18]. Kontynuując swój udział, tydzień później zagrał obok Red Hot Chili Peppers na placu Praça da Apoteose w Rio de Janeiro[19]. W trakcie wykonywania „Would?”, Starr na skutek zażycia przed występem zbyt dużej dawki heroiny, miał problemy z koordynacją ruchową[19]. Po zakończeniu koncertu, wraz z Kurtem Cobainem i Staleyem kontynuował zażywanie narkotyku, o mało nie doprowadzając do przedawkowania, tracąc przytomność na kilka minut. Natychmiastową reakcją wykazał się Staley, który widząc poważne zagrożenie życia, cucił kolegę zimnym prysznicem w pokoju hotelowym[20]. Kinney: „To była kolejna gorzka chwila dla nas, ponieważ nasz basista musiał odejść – to był ostatni występ kiedy graliśmy razem i jednocześnie jeden z największych jakie kiedykolwiek zagraliśmy, prawdopodobnie dla 100 tys. ludzi”[18]. Po tym incydencie doszło do zmiany personalnej[c]. W miejsce Starra został przyjęty Mike Inez[22]. „Sean zadzwonił do mnie z Brazylii i spytał: «co robisz?» Chcieli zrobić ruch w kierunku nowego basisty. Poszedłem więc do Ozzy’ego i spytałem: «To jest świetne? Nienawidzę zostawiać cię w potrzebie». «To jasne jak słońce» – odpowiedział. «Jeśli tego nie zrobisz, będziemy musieli udać się do szpitala. To zajmie im tydzień, nim wyciągną moje stopy z twojej dupy!»”[23][24]. Pojawiło się wiele hipotez dotyczących zwolnienia Starra z zespołu. Jedna z nich mówiła, że muzyk odszedł na własne życzenie, inna, że został wyrzucony z powodu konfliktu z Cantrellem[25]. Wiosną muzycy wydali oświadczenie dla członków fanklubu, w którym poinformowali, że basista zdecydował się sam odejść z uwagi na zbyt intensywny program koncertowy[25].

Staley w trakcie trasy zmagał się z uzależnieniem

Przed rozpoczęciem europejskiego tournée, grupa wraz z Inezem odbywała przez dwa dni próby w Finchley, jednej z dzielnic Londynu[24][26]. Następnie muzycy rozpoczęli dwumiesięczną trasę po kontynencie europejskim, przy wsparciu Screaming Trees[26]. 8 lutego, w trakcie występu w klubie Cirkus w Sztokholmie, Staley zaprosił na scenę jednego z uczestników koncertu, który wykonywał nazistowskie gesty, po czym dwukrotnie uderzył go w twarz, co spotkało się z aprobatą ze strony zgromadzonej publiczności[26]. Po zakończeniu występu, wokalista, w towarzystwie swojego ochroniarza Johna Sampsona, udał się na prom do Finlandii, w obawie, że miejscowa policja może podjąć działania związane z „atakiem na fana”[26]. Po przeszukaniu hotelu funkcjonariusze udali się na prom, gdzie Staley został aresztowany[26]. Brat poszkodowanego uczestnika koncertu zeznał, że organizował on na występie zbiórkę skinheadów, w której Staley skutecznie przeszkodził. Randy Biro, ówczesny członek obsługi technicznej przyznał: „Policja pogratulowała nam i pozwoliła odejść”[27]. W kwietniu zespół zagrał krótką trasę po Stanach przy wsparciu Circus of Power i Masters of Reality[27].

Na przełomie maja i czerwca kwartet miał wystąpić wraz z Megadeth w roli supportu przed Metalliką w ramach europejskiej części Nowhere Else to Roam, jednak na dziesięć dni przed rozpoczęciem tournée, grupa odwołała swój występ. Basista Jason Newsted, w wywiadzie dla brytyjskiego magazynu „Riff Raff” stwierdził: „Tak, to było gówniane. Rozczarowanie – jest idealnym słowem. Byliśmy z Alice in Chains teraz i szukaliśmy w nich jakiejś inspiracji na ten ostatni kawałek trasy. Naprawdę. Oglądaliśmy ich występy codziennie, więc mogliśmy zrobić własne show”[28].

 Osobny artykuł: Lollapalooza.
Jerry Cantrell, 27 listopada 1992

18 czerwca grupa zainaugurowała swój udział w trasie festiwalu muzyki alternatywnej Lollapalooza[29], grając na głównej scenie m.in. obok Babes in Toyland, Primus, Rage Against the Machine i Tool[30]. Według Randy’ego Biro, Staley starał się zachować trzeźwość w trakcie trwania tournée, dostając prywatny bus ze znajdującym się w tylnej części studiem nagraniowym. Towarzyszył mu ochroniarz[29]. Niektóre źródła informowały, że mimo tego, muzyk wciąż borykał się z problemem alkoholowym i narkotykami[31]. W wolnych chwilach, wokalista tworzył różnego rodzaju prace artystyczne. Nick Pollock przyznał, że były one „bardzo mroczne i introspekcyjne”[29]. Podczas koncertów, Cantrell występował gościnnie z członkami zespołu Fishbone, a Staley śpiewał z Front 242 i Tool[32]. Wokalista nawiązał bliską przyjaźń z gitarzystą Rage Against the Machine Tomem Morello i członkiniami Babes in Toyland[32]. Cantrell: „Lollapalooza była prawdopodobnie najfajniejszą trasą, jaką kiedykolwiek zrobiłem i widziałem, ponieważ panowała tak wielka interakcja między zespołami, z wyjątkiem Arrested Development. Wszyscy się bawili – graliśmy ze sobą na jednej scenie. To było świetne”[33]. Inez przyznał, że „to jedna z tych tras, na których zawiązywano przyjaźnie na całe życie”[33].

Po zarejestrowaniu materiału na minialbum Jar of Flies, zespół powrócił na trasę, koncertując w Stanach Zjednoczonych, Europie i pierwszy raz w Azji i Australii[33]. Podczas pobytu w Roppongi w dystrykcie Tokio, Staley, wraz ze swoim ochroniarzem Johnem Sampsonem i członkiem ekipy technicznej Toddem Shussem, zauważył nieopodal hotelu wózek jezdniowy z kluczykami w stacyjce. Jeżdżąc nim po chodniku, muzyk nieopacznie wyrwał oznaczenie ze ściany budynku. Na miejsce zdarzenia przybyła policja[33]. Po dotarciu do Australii, zespół miał zaplanowane koncerty w miastach oddalonych od siebie o duże odległości, co stanowiło duże wyzwanie logistyczne[33]. Po trzech lub czterech koncertach, Staley zaczął odczuwać zmęczenie, które miało bezpośredni wpływ na jego głos[33]. Kierownik trasy Kevan Wilkins nalegał, by zespół nie przerywał występów[33]. Podczas ostatniego koncertu w Sydney, miały miejsce dwa incydenty. Sean Kinney, zmęczony intensywnością trasy, w trakcie występu zszedł ze sceny, odmawiając dalszej gry. Po kilkunastu minutach, miejsce zajął Jimmy DeGrasso, by koncert mógł zostać dokończony[34]. Drugi z incydentów to moment, w którym Staley został opluty przez jednego z uczestników. DeGrasso: „Siedziałem koło perkusji i ktoś splunął na Layne’a, po czym wskoczył on w tłum. Mieliśmy tylko jednego ochroniarza, więc nie udało nam się go złapać. Pamiętam, że gdy schodziłem ze wzniesienia dla perkusji, w pewnej chwili nie mogłem znaleźć w tym tłumie Layne’a. Staliśmy na skraju sceny wypatrując go, a on nie był aż tak dużym facetem. Pamiętam, że stałem razem z Mikiem Inezem, który powiedział: «no cóż, pewnie gdzieś tam jest». W końcu wrócił i mogliśmy dokończyć występ”[34]. Łącznie trasa składała się ze 166 występów, natomiast 24 zostały odwołane. Było to ostatnie tak duże tournée zespołu ze Staleyem[33].

Setlista[edytuj | edytuj kod]

W ramach tournée zespół prezentował większość materiału z debiutanckiego albumu Facelift (wyjątek stanowił brak „Sea of Sorrow”, „I Can’t Remember”, „Sunshine”, „Confusion” oraz „I Know Somethin’ (‘Bout You)”)[35][36]. Kilka kompozycji, które weszły w skład zestawu utworów na wydawnictwie Dirt, swoje premiery miało w ramach Facelift Tour i For Unlawful Carnal Knowledge Tour na początku lat 90. (m.in. „Rooster”, „Dirt” „Sickman”, „Junkhead” oraz „Would?” podczas Clash of the Titans w 1991)[37]. Na koncertach grupa aktywnie promowała niemalże cały materiał z nowego albumu (jedynym wyjątkiem był brak „Down in a Hole”)[38]. Podczas wrześniowych występów na terenie Stanów oraz w Europie, Azji i Australii w 1993, na żywo zadebiutowały utwory pochodzące z minialbumu Jar of Flies – „Rotten Apple” i „Nutshell[39]. Na trasie zostały premierowo wykonane także dwie nowe kompozycje – „A Little Bitter” i „What the Hell Have I”, zarejestrowane w kwietniu 1993, i wykorzystane na ścieżce dźwiękowej do filmu Bohater ostatniej akcji (reż. John McTiernan)[27]. Zespół wykonywał także fragmenty coverów z repertuaru Black Sabbath („Sweet Leaf”), Danzig („Twist of Cain”) i Lynyrd Skynyrd („Sweet Home Alabama”)[39].

Support[edytuj | edytuj kod]

W roli supportu na trasie występowali: Blind Melon[7], Sepultura[8] i Ugly Kid Joe (podczas wspólnej trasy z Osbourne’em), Screaming Trees (w Stanach[14] i Europie[26]), Gruntruck[14] (z uwagi na konflikt pomiędzy Staleyem a McMillanem, grupa zrezygnowała z występów w Europie w 1993)[15], Circus of Power, Masters of Reality[27], My Sister’s Machine, Sweet Water[7] i TAD (głównie podczas amerykańskiej części trasy), Clawfinger i The Wildhearts[46] (w Europie) oraz Suicidal Tendencies[47] i The Poor (w Australii)[48].

  • Gruntruck (13 listopada–22 grudnia 1992, USA)
  • Ugly Kid Joe (15 września–17 września 1992, USA)
  • Blind Melon (27 września–8 października 1992, USA)
  • Sepultura (16 października–11 listopada 1992, USA)
  • Screaming Trees (13 listopada–22 grudnia 1992, USA, 1 lutego–2 marca 1993, Europa)
  • Biquini Cavadão (15 stycznia–22 stycznia 1993, Brazylia)
  • DeFalla (15 stycznia–22 stycznia 1993, Brazylia)
  • The Wildhearts (1 marca–8 marca, 4 października–5 października 1993, Europa)

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Layne Staley, 27 listopada 1992

Peter Cole na łamach brytyjskiego „Kerrang!”, odnosząc się do koncertu Alice in Chains w roli supportu przed Osbourne’em z Oakland–Alameda County Coliseum Arena, wyraził mieszaną opinię: „Pierwszym i najpoważniejszym problemem jest okrutny dźwięk, i choć niekoniecznie jest to wina zespołu, niestety muszą ponieść konsekwencje. Sekcja rytmiczna basisty Mike’a Starra i perkusisty Seana Kinneya brzmi jakby pod wodą – i to błotnistą wodą. To jak duża miseczka gulaszu, w której nie można odróżnić mięsa od warzyw. Gitara Jerry’ego Cantrella jest nieco lepsza, ale wciąż brzmi, jakby materac był oparty o jego wzmacniacz. Jedyną rzeczą, która wygląda bez szwanku, jest głos Layne’a Staleya. W przeważającej części jego śpiew jest silny, czysty i rezonujący. Jest to tym bardziej imponujące, gdy weźmie się pod uwagę, że śpiewa on z nogą w gipsie, dzieląc swój czas sceniczny między wózkiem inwalidzkim a parą kul”[49]. Gail Flug z magazynu „Raw” napisała w relacji koncertu Alice in Chains w Roseland Ballroom z dnia 24 listopada 1992: „Równe połączenie nowych utworów z Dirt z kompozycjami z ich debiutu Facelift, sprawdziło się doskonale, dzięki takim singlom jak «We Die Young» i «Them Bones», umieszczonych na samym początku, pozostawiając miejsce na bardziej progresywne rozwiązania wypełniające set. Fajnym było móc zobaczyć jak wokalista Layne Staley znów stanął na nogi po tym, jak doznał złamania, nawet jeżeli nadal zmuszonym był do ograniczania niektórych ze swoich ruchów scenicznych. Jego głos nie był jednak uspokajający, ponieważ przedstawiał przekonujący występ z pozorną łatwością. Layne często zajmuje miejsce z tyłu, pozwalając gitarzyście, basiście i perkusiście, aby wprawili publikę w szał za pomocą hipnotycznych riffów i zmian tempa”. Autorka podkreśliła „warstwowe harmonie” w „Would?”, „pokręcony szyk melodii” w „Sickman”, całkowitą depresję w „Love, Hate, Love” i „podnoszący na duchu «Put You Down», sugerujący wpływ Led Zeppelin[50]. Mörat z „Kerrang!”, relacjonując występ zespołu w Saint Andrew’s Hall z 2 grudnia 1992 przyznał, że „Alice in Chains brzmi świetnie, a my otrzymujemy znakomitą selekcję z obu ich albumów, choć niestety nie ma «Rain When i Die». Nie ma żadnego bisu, oni po prostu zamykają koncert «We Die Young», pozostawiając nam niedosyt pragnień. Alice in Chains uzależnia!”[51].

Grzegorz Kszczotek z miesięcznika „Tylko Rock”, recenzując koncert zespołu w Berlinie z 6 lutego 1993 napisał: „Co zapamiętałem? Głównie mrok i posępność tej muzyki. I ten głos Layne’a Staleya, przepełniony pesymizmem, nie wspominając o smutku. I jeszcze tę niebywałą ekspresję, energię zespołu wyczarowaną jedynie z instrumentów, a nie jak to zwykle bywa, z bieganiny po scenie, headbangingu i czegoś tam jeszcze”[52]. Katherine Turman, odnosząc się do występu Alice in Chains w Bren Events Center z 12 kwietnia 1993 przyznała: „Piosenkarz Layne Staley użył swojej intensywnej, zamkniętej w sobie osobowości scenicznej, by dodać jeszcze więcej mocy do słuchowych eksploracji alienacji i bólu Alice”. Autorka zaznaczyła, że w utworze „Sickman”, zespół uchwycił „chaotyczne, przejmujące cierpienie, jeszcze mocniej niż na płycie, oraz epicki klimat Led Zeppelin w «Hate to Feel»”[53].

Daty i miejsca koncertów[edytuj | edytuj kod]

Layne Staley, 27 listopada 1992
Staley i Cantrell, 27 listopada 1992
Jerry Cantrell, 27 listopada 1992
Layne Staley, 27 listopada 1992
Jerry Cantrell, 27 listopada 1992
Layne Staley, 27 listopada 1992
Staley i Cantrell, 27 listopada 1992
Jerry Cantrell, 27 listopada 1992
Data Miasto Kraj Obiekt Support Wsparcie dla
Ameryka Północna[7]
15 września 1992 Little Rock Stany Zjednoczone Barton Coliseum Ugly Kid Joe Ozzy Osbourne[d]
17 września 1992 Allentown Allentown Fairgrounds
21 września 1992 Nashville Starwood Amphitheatre N/A
23 września 1992 Houston The Summit
25 września 1992 Oklahoma City Oklahoma State Fairgrounds Grandstand
27 września 1992 Lampe Swiss Villa Amphitheatre Blind Melon
29 września 1992 Tulsa Tulsa Fairgrounds
1 października 1992 San Antonio Freeman Coliseum
2 października 1992
5 października 1992 Dallas Coca-Cola Starplex Amphitheatre
8 października 1992 Oakland Oakland–Alameda County Coliseum Arena
15 października 1992 Hollywood Hollywood Palladium N/A Ramones[e]
16 października 1992 Denver McNichols Sports Arena Sepultura Ozzy Osbourne[d]
18 października 1992 Albuquerque Tingley Coliseum
20 października 1992 El Paso Special Events Center
22 października 1992 Nowy Orlean Lakefront Arena
23 października 1992 Memphis The Pyramid Arena
25 października 1992 Knoxville Thompson–Boling Arena
27 października 1992 Louisville Freedom Hall
29 października 1992 Valley Center Kansas Coliseum
30 października 1992 Des Moines Civic Center of Greater Des Moiness
1 listopada 1992 Normal Redbird Arena
2 listopada 1992 Madison Dane County Expo Center
4 listopada 1992 Toronto Kanada SkyDome
5 listopada 1992 Buffalo Stany Zjednoczone Buffalo Memorial Auditorium
7 listopada 1992 Norfolk Norfolk Scope
8 listopada 1992 Clemson Littlejohn Coliseum
10 listopada 1992 Pensacola Pensacola Civic Center
11 listopada 1992 Shreveport Hirsch Memorial Coliseum
Ameryka Północna[7][46]
13 listopada 1992 Fort Lauderdale Stany Zjednoczone The Edge Gruntruck
Screaming Trees
N/A
14 listopada 1992 Orlando The Edge
16 listopada 1992 St. Petersburg Jannus Landing
17 listopada 1992 Atlanta The Masquerade
20 listopada 1992 Charlotte 1313 Club
21 listopada 1992 Norfolk The Boathouse
22 listopada 1992 College Park Ritchie Coliseum
24 listopada 1992 Nowy Jork Roseland Ballroom
25 listopada 1992 Filadelfia Trocadero Theatre
27 listopada 1992 Boston The Channel
28 listopada 1992 Montreal Kanada La Brique
29 listopada 1992 Toronto Masonic Temple
1 grudnia 1992 Detroit Stany Zjednoczone Saint Andrew’s Hall
2 grudnia 1992
4 grudnia 1992 Cleveland Agora Theatre and Ballroom
5 grudnia 1992 Cincinnati Bogart’s
6 grudnia 1992 Chicago Riviera Theatre
7 grudnia 1992 Saint Louis Mississippi Nights
9 grudnia 1992 Minneapolis First Avenue
11 grudnia 1992 Boulder Glenn Miller Ballroom
15 grudnia 1992 Hollywood Hollywood Palladium
16 grudnia 1992
18 grudnia 1992 Vancouver Kanada 86th Street Music Hall
19 grudnia 1992 Seattle Stany Zjednoczone Mercer Arena
20 grudnia 1992
22 grudnia 1992 Los Angeles
31 grudnia 1992[f] Nowy Jork Roseland Ballroom N/A
6 stycznia 1993 San Antonio Freeman Coliseum Megadeth[g]
8 stycznia 1993 Honolulu Aloha Tower N/A
Ameryka Południowa[46]
15 stycznia 1993[h] São Paulo Brazylia Estádio do Morumbi Biquini Cavadão
DeFalla
Red Hot Chili Peppers[i]
22 stycznia 1993[h] Rio de Janeiro Praça da Apoteose
Europa[46]
30 stycznia 1993 Londyn Anglia Camden Underworld N/A N/A
1 lutego 1993 Bonn Niemcy Biskuithalle Screaming Trees
2 lutego 1993 Frankfurt nad Menem Frankfurt Music Hall
3 lutego 1993 Monachium Nachtwerk
4 lutego 1993 Norymberga Resi
6 lutego 1993 Berlin Neue Welt
7 lutego 1993 Lund Szwecja Mejeriet
8 lutego 1993 Sztokholm Cirkus
10 lutego 1993 Helsinki Finlandia Tavastia Club
12 lutego 1993 Oslo Norwegia Sentrum Scene
13 lutego 1993 Kopenhaga Dania Pumpelhussel
14 lutego 1993 Hamburg Niemcy Große Freiheit 36
16 lutego 1993 Zurych Szwajcaria Volkshaus
17 lutego 1993 Sesto San Giovanni Włochy Rolling Stone
19 lutego 1993 Paryż Francja Élysée Montmartre
20 lutego 1993 Tilburg Holandia Noorderligt
21 lutego 1993 Amsterdam Paradiso
22 lutego 1993 Gandawa Belgia Vooruit
24 lutego 1993 Stuttgart Niemcy LKA Longhorn
26 lutego 1993[j] Londyn Anglia Jools Holland TV N/A
26 lutego 1993 The Town & Country Club Screaming Trees
28 lutego 1993
1 marca 1993 Manchester Manchester Academy Screaming Trees
The Wildhearts
2 marca 1993 Glasgow Szkocja Barrowland Ballroom
3 marca 1993 Nottingham Anglia Rock City The Wildhearts
5 marca 1993 Dublin Irlandia SFX Hall
6 marca 1993 Belfast Ulster Hall
8 marca 1993 Paryż Francja Élysée Montmartre
Ameryka Północna[46]
9 kwietnia 1993 Salem Stany Zjednoczone Salem Armory Auditorium Circus of Power
Masters of Reality
N/A
11 kwietnia 1993 San Jose Event Center Arena
12 kwietnia 1993 Irvine Bren Events Center
13 kwietnia 1993 Tucson Tucson Convention Center
15 kwietnia 1993[k] Oklahoma City Made in Oklahoma N/A
16 kwietnia 1993 Springfield Abou Ben Adhem Shrine Mosque Circus of Power
Masters of Reality
17 kwietnia 1993 Kansas City Memorial Hall
19 kwietnia 1993 Lexington University of Kentucky Student Ballroom
20 kwietnia 1993 Champaign Assembly Hall
22 kwietnia 1993 Omaha Peony Park
23 kwietnia 1993 Wichita Cotillion Ballroom
24 kwietnia 1993[l] Ames Jack Trice Stadium N/A
Ameryka Północna[m][46]
18 czerwca 1993 Vancouver Kanada Thunderbird Stadium N/A N/A
19 czerwca 1993 George Stany Zjednoczone The Gorge Amphitheatre
20 czerwca 1993 Portland Portland Meadows
22 czerwca 1993 Mountain View Shoreline Amphitheatre
23 czerwca 1993
25 czerwca 1993 Ogden Weber County Fairgrounds
26 czerwca 1993 Greenwood Village Fiddler’s Green Amphitheatre
28 czerwca 1993 Des Moines State Fairgrounds
29 czerwca 1993 Saint Paul RiverCentre
1 lipca 1993 Maryland Heights Riverport Amphitheatre
2 lipca 1993 Tinley Park World Music Theatre
3 lipca 1993
5 lipca 1993 Noblesville Deer Creek Music Center
6 lipca 1993 Antioch Starwood Amphitheatre
8 lipca 1993 Thornville Buckeye Lake Music Center
9 lipca 1993 Milan Milan Dragway
10 lipca 1993 Barrie Kanada Molson Park
12 lipca 1993 Stanhope Stany Zjednoczone Waterloo Village
13 lipca 1993
16 lipca 1993
17 lipca 1993 Providence Quonset State Park
18 lipca 1993 Filadelfia John F. Kennedy Stadium
20 lipca 1993 Charles Town Charles Town Races
21 lipca 1993 Burgettstown Coca-Cola Star Lake Amphitheater
23 lipca 1993 Raleigh Hardee’s Walnut Creek Amphitheatre
24 lipca 1993 Charlotte Metrolina Expo
25 lipca 1993 Atlanta Coca-Cola Lakewood Amphitheatre
27 lipca 1993 Miami Bicentennial Park
28 lipca 1993 Orlando Central Florida Fairgrounds
30 lipca 1993 Nowy Orlean UNO Soccer Field
31 lipca 1993 Baytown Royal Purple Raceway
1 sierpnia 1993 Dallas Coca-Cola Starplex Amphitheatre
4 sierpnia 1993 Chandler Compton Terrace
6 sierpnia 1993 Irwindale Santa Fe Dam Recreation Area
7 sierpnia 1993
Ameryka Północna[46]
24 sierpnia 1993 Sacramento Stany Zjednoczone Cal Expo Amphitheatre N/A Van Halen[n]
17 września 1993 Kennewick Tri-Cities Coliseum My Sister’s Machine N/A
18 września 1993 Spokane Spokane Coliseum Sweet Water
TAD
19 września 1993 Boise Taco Bell Arena
22 września 1993 Kansas City Memorial Hall
23 września 1993 Wichita Cotillion Ballroom
24 września 1993 Omaha Peony Park
25 września 1993 Chicago Aragon Ballroom
26 września 1993 Milwaukee Eagles Ballroom
27 września 1993 Davenport Palmer Auditorium
29 września 1993 Detroit The Fillmore Detroit
Europa[46]
4 października 1993 Londyn Anglia Brixton Academy Clawfinger
The Wildhearts
N/A
5 października 1993
7 października 1993 Kopenhaga Dania K. B. Hallen Clawfinger
8 października 1993 Sztokholm Szwecja Annexet
10 października 1993 Berlin Niemcy Neue Welt
11 października 1993 Monachium Port lotniczy Monachium Terminal 1
13 października 1993 Neu-Isenburg Hugenottenhalle
14 października 1993 Kolonia E-Werk
15 października 1993 Paryż Francja Élysée Montmartre
17 października 1993 Rotterdam Holandia Ahoy Rotterdam
Azja[46]
20 października 1993 Tokio Japonia Nakano Sun Plaza N/A N/A
21 października 1993
23 października 1993 Osaka IMP Hall
24 października 1993 Nagoja Club Quattro
Australia[46]
27 października 1993 Brisbane Australia Brisbane Festival Hall Suicidal Tendencies
The Poor
28 października 1993 Sydney Hordern Pavillion
29 października 1993 Wollongong Waves Nightclub
30 października 1993 Melbourne Festival Hall
2 listopada 1993 Palace Theatre
4 listopada 1993 Sydney Hordern Pavillion

Występy odwołane[edytuj | edytuj kod]

18 września 1992[o] Charlotte, Stany Zjednoczone Blockbuster Pavilion Odwołany
10 października 1992[o] Costa Mesa, Stany Zjednoczone Pacific Amphitheatre Odwołany
19 maja 1993[p] Hanower, Niemcy Niedersachsenstadion Wycofanie się z udziału w trasie
20 maja 1993[p] Düsseldorf, Niemcy Rheinstadion Wycofanie się z udziału w trasie
22 maja 1993[p] Mannheim, Niemcy Maimarktgelände Wycofanie się z udziału w trasie
24 maja 1993[p] Brno, Czechy Stadion Za Lužánkami Wycofanie się z udziału w trasie
26 maja 1993[p] Berlin, Niemcy Waldbühne Wycofanie się z udziału w trasie
28 maja 1993[p] Gentofte, Dania Gentofte Sportspark Wycofanie się z udziału w trasie
30 maja 1993[p] Sztokholm, Szwecja Stadion Olimpijski Wycofanie się z udziału w trasie
1 czerwca 1993[p] Helsinki, Finlandia Oulunkylä Sportspark Wycofanie się z udziału w trasie
5 czerwca 1993[p] Milton Keynes, Anglia National Bowl Wycofanie się z udziału w trasie
8 czerwca 1993[p] Bratysława, Słowacja Štadión Pasienky Wycofanie się z udziału w trasie
9 czerwca 1993[p] Budapeszt, Węgry Hidegkuti Nándor Stadion Wycofanie się z udziału w trasie
13 czerwca 1993[p] Paryż, Francja Hippodrome de Vincennes Wycofanie się z udziału w trasie
16 czerwca 1993[p] Lizbona, Portugalia Estádio José Alvalade Wycofanie się z udziału w trasie
18 czerwca 1993[p] Madryt, Hiszpania Nuevo Estadio de Vallecas Wycofanie się z udziału w trasie
20 czerwca 1993[p] Bazylea, Szwajcaria St. Jakob-Stadion Wycofanie się z udziału w trasie
22 czerwca 1993[p] Turyn, Włochy Stadio delle Alpi Wycofanie się z udziału w trasie
25 czerwca 1993[p] Stambuł, Turcja İnönü Stadium Wycofanie się z udziału w trasie
26 czerwca 1993[p] Wiedeń, Austria Ernst-Happel-Stadion Wycofanie się z udziału w trasie
27 czerwca 1993[p] Ateny, Grecja Nea Smyrni Stadium Wycofanie się z udziału w trasie
25 października 1993 Auckland, Nowa Zelandia Powerstation Odwołany
31 października 1993 Adelaide, Australia Thebarton Theatre Odwołany
3 listopada 1993 Canberra, Australia ANU Bar & Refectory Odwołany

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Koncert ten jest częścią Medicine Show. Występ obok zespołów Circus of Power, Maggie’s Dream, Porno for Pyros, The Dogs D’Amour i Tool[2].
  2. Występ zespołu z okazji premiery filmu Samotnicy Camerona Crowe’a[5].
  3. W pierwotnym założeniu, Starr miał być zwolniony z zespołu jeszcze przed koncertami w Brazylii, jednak pozostali członkowie zespołu zdecydowali się na zmianę przed inauguracją europejskiej trasy[21].
  4. a b Występy jako support przed Ozzy’m Osbourne’em w ramach No More Tours.
  5. Występ jako support przed Ramones w ramach Mondo Bizarro Tour.
  6. Występ ten jest częścią programu MTV New Year’s.
  7. Występ jako support grupy Megadeth w ramach Countdown to Extinction Tour.
  8. a b Koncerty te są częścią festiwalu Hollywood Rock.
  9. Występy jako support przed Red Hot Chili Peppers w ramach Blood Sugar Sex Magik Tour.
  10. Występ w brytyjskim programie telewizyjnym Later... with Jools Holland.
  11. Koncert ten jest częścią festiwalu Made in Oklahoma.
  12. Koncert ten jest częścią charytatywnego festiwalu muzycznego Farm Aid.
  13. Etap ten jest częścią trasy festiwalu Lollapalooza.
  14. Występ jako support Van Halen w ramach Right Here Right Now Tour.
  15. a b Występy te miały być supportem przed Ozzy’m Osbourne’em w ramach No More Tours.
  16. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Koncerty te miały być występem w roli supportu przed Metalliką w ramach Nowhere Else to Roam.

Sprzedaż biletów[edytuj | edytuj kod]

Obiekt Miasto Sprzedaż biletów Dochód
UNO Soccer Field Nowy Orlean 25 058 / 30 000 714 153 $[54]

Skład[edytuj | edytuj kod]

Chad Smith wystąpił z zespołem 15 grudnia 1992
Adam Jones wystąpił z zespołem 6 sierpnia 1993
Maynard James Keenan wystąpił z zespołem 6 sierpnia 1993
Larry LaLonde wystąpił z zespołem 7 sierpnia 1993
Jimmy DeGrasso dokończył koncert z zespołem 4 października 1993

Alice in Chains

Muzycy zastąpieni podczas trasy

  • Mike Starr – gitara basowa, wokal wspierający (do 22 stycznia 1993)

Gościnnie

Produkcja

  • Koncerty: ICM – Troy Blakely
  • Harmonogram koncertów za granicą: ICM/Fair Warning – John Jackson
  • A&R: Nick Terzo
  • Kierownik trasy: Kevan Wilkins
  • Management: Susan Silver
  • Roadie: Randy Biro, Todd Shuss

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Charles R. Cross. Live. „Guitar World”, s. 37, luty 2001. ISSN 1045-6295. 
  2. a b Pleasant Gehman. Live! Concert Reviews. „Spin”, s. 120, październik 1992. ISSN 0886-3032. 
  3. a b de Sola 2015 ↓, s. 182.
  4. Yarm 2012 ↓, s. 381.
  5. a b Cameron Crowe: Pearl Jam Twenty. Simon & Schuster, 2013, s. 92. ISBN 978-1439169377. (ang.)
  6. John Bacus: 9/10/92: Singles Premiere Party – Park Plaza Hotel Ballroom Los Angeles, CA (ang.). [dostęp 2016-02-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-22)].
  7. a b c d e f g h John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1992 (ang.). [dostęp 2016-02-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-21)].
  8. a b c Gloria Cavalera: Growing Up Green: Seps Meet Ozzy and Alice in Chains (ang.). [dostęp 2015-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-03)].
  9. de Sola 2015 ↓, s. 185.
  10. de Sola 2015 ↓, s. 185–186.
  11. a b c d Jeffrey Ressner. Alice in Chains: Through the Looking Glass. „Rolling Stone”, s. 47–48, 26 listopada 1992. ISSN 0035-791X. 
  12. a b c de Sola 2015 ↓, s. 186.
  13. de Sola 2015 ↓, s. 191–194.
  14. a b c de Sola 2015 ↓, s. 187.
  15. a b c d de Sola 2015 ↓, s. 189.
  16. de Sola 2015 ↓, s. 190.
  17. Yarm 2012 ↓, s. 400.
  18. a b Prato 2009 ↓, s. 344.
  19. a b de Sola 2015 ↓, s. 194.
  20. Yarm 2012 ↓, s. 399–400.
  21. de Sola 2015 ↓, s. 190–192.
  22. Prato 2009 ↓, s. 344–345.
  23. de Sola 2015 ↓, s. 192.
  24. a b Prato 2009 ↓, s. 345.
  25. a b de Sola 2015 ↓, s. 193.
  26. a b c d e f de Sola 2015 ↓, s. 196.
  27. a b c d e de Sola 2015 ↓, s. 197.
  28. Joe Mackett. Exit Sandman. „Riff Raff”, lipiec 1993. ISSN 0958-5362. 
  29. a b c de Sola 2015 ↓, s. 198.
  30. Yarm 2012 ↓, s. 423.
  31. de Sola 2015 ↓, s. 199.
  32. a b de Sola 2015 ↓, s. 200.
  33. a b c d e f g h de Sola 2015 ↓, s. 203.
  34. a b c d David Ellefson, Jimmy Degrasso On Megadeth, Parenting And Touring (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-05-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-15)].
  35. a b Alice in Chains Average Setlist for Year: 1992 (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-24)].
  36. a b Alice in Chains Tour Average setlist for year: 1993 (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-24)].
  37. Katherine Truman. Digging Dirt. „RIP”, s. 46–47, 94, luty 1993. ISSN 0889-5791. 
  38. Jeffrey Hudson. Who the F**k is Alice?. „Guitarist”, s. 94–98, październik 1996. ISSN 0953-7023. 
  39. a b c d Jodi Summers. Jarring the World. „Hit Parader”, s. 51, maj 1994. ISSN 0162-0266. 
  40. Rooster by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-11-26].
  41. Real Thing by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-11-26].
  42. a b Rain When I Die by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2014-07-11].
  43. Put You Down by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-11-26].
  44. Dirt by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-11-26].
  45. Gerri Miller. The Buzz on Jar of Flies. „Metal Edge”, s. 20–23, maj 1994. ISSN 1068-2872. 
  46. a b c d e f g h i j John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1993 (ang.). [dostęp 2016-02-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-20)].
  47. Garry Sharpe-Young: Anthologie Du Metal Tome 1. Camion Blanc, 2010. ISBN 978-2357790933. (fr.)
  48. Ian McFarlane: Encyclopedia of Australian Rock and Pop. Allen & Unwin, 1999. ISBN 1-86508-072-1. (ang.)
  49. Peter Cole. The Wheel Thing. „Kerrang!”, s. 40, 31 października 1992. ISSN 0262-6624. 
  50. Gail Flug. Alice in Chains. „Raw”, s. 67, styczeń 1993. ISSN 0742-4434. 
  51. Mörat. It’s a Dirty Job…. „Kerrang!”, styczeń 1993. ISSN 0262-6624. 
  52. Grzegorz Kszczotek. Live. „Tylko Rock”, s. 58, grudzień 2000. ISSN 1230-2317. 
  53. Katherine Truman. Gig of the Month. „RIP”, s. 87, wrzesień 1993. ISSN 0889-5791. 
  54. Boxscore Top 10 Concert Grosses. „Billboard”, s. 12, 14 sierpnia 1993. ISSN 0006-2510. 
  55. Artist appearances at Alice in Chains concerts by year: 1992 (ang.). setlist.fm. [dostęp 2016-05-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-11)].
  56. a b John Bacus: Alice In Chains – 8/6/93: Los Angeles, CA Santa Fe Darn (ang.). [dostęp 2016-05-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-24)].
  57. Maynard James Keenan, Sarah Jensen: A Perfect Union of Contrary Things. Hal Leonard Corporation, 2016. ISBN 978-1-4950-8289-4. (ang.)
  58. a b Artist appearances at Alice in Chains concerts by year: 1993 (ang.). setlist.fm. [dostęp 2016-05-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-11)].
  59. Alice in Chains Setlist at State Theatre, Detroit, MI, USA (ang.). setlist.fm. [dostęp 2016-05-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-03)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]