Dragomir Okuka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dragomir Okuka
Драгомир Окука
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1954
Porija
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1974–1985 Velež Mostar 450 (47)
1985–1987 Örebro SK 64 (?)
1987–1989 Motola FF 58 (?)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1989–1990 Velež Mostar, dyrektor gen
1994–1996 FK Bečej
1996–1997 FK Čukarički Stankom
1997–1998 FK Obilić Belgrad
1998–1999 Budućnost Podgorica
1999–2000 FK Vojvodina
2001–2003 Legia Warszawa
2005–2006 Serbia i Czarnogóra U-21
2006 Wisła Kraków
2007 Omonia Nikozja
2008–2010 Łokomotiw Sofia
2010 AO Kavala
2011–2013 Jiangsu Shuntian
2014 Changchun Yatai
2016 Tianjin Teda
2018 FK Vojvodina 
2018– Kunshan F.C.

Dragomir "Dragan" Okuka (ur. 2 kwietnia 1954 w Poriji – w dawnej Jugosławii, obecnie Bośni i Hercegowinie) – serbski[1] piłkarz występujący na pozycji pomocnika, a następnie trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Przez większą część piłkarskiej kariery – jedenaście lat – związany był z czołową drużyną ligi jugosłowiańskiej Veležem Mostar. Z zespołem, w którym występowali wówczas m.in. Vahid Halilhodžić, Blaž Slišković, Džemal Hadžiabdić, Enver Marić i Dušan Bajević, zdobył wicemistrzostwo (1974) i Puchar kraju (1981), Puchar Bałkanów (1981) oraz – w sezonie 1974/1975 – dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA. Łącznie w Veležu rozegrał 450 meczów. Wówczas także ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Mostarze.

W połowie lat 80., kiedy wielu zawodników ligi zaczęło wyjeżdżać do klubów zachodnich, Okuka wyemigrował do Szwecji. Przez pięć lat, bez większych sukcesów, występował w barwach Örebro SK oraz Motola FF. Po powrocie do kraju w 1990 zakończył piłkarską karierę i został dyrektorem generalnym Veležu.

W czasie wojen w Jugosławii[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu wojny w Bośni na początku 1992 został zmilitaryzowany i – jako że miał stopień porucznika – przydzielony do ochrony starszych oficerów sztabowych[2]. Po półtorarocznym pobycie w Mostarze ze względów etnicznych (jest Serbem wyznania prawosławnego) został zmuszony do ucieczki. Przez cztery miesiące ukrywał się u matki, mieszkającej niedaleko Mostaru, a następnie u przyjaciół w nadmorskiej miejscowości Hercegovia[2]. W pewnym momencie rozważał wyjazd na stałą emigrację do Szwecji, jednak ostatecznie zdecydował się pozostać w kraju[2].

Kolejny raz polityka i działania wojenne wpłynęły na jego życie pod koniec lat 90. W 1999 jako trener Budućnosti Podgorica przyjechał do Belgradu w czasie, kiedy miasto było bombardowane przez wojska NATO. W czasie nalotów Okuka należał do oddziałów obrony cywilnej.

Quote-alpha.png
Moja rola polegała na pilnowaniu, by każdy mieszkaniec bloku, który miałem pod opieką, po ogłoszeniu alarmu natychmiast udał się do najbliższego schronu. Do tego dochodziła służba przy telefonie, z pośrednictwem którego uczyłem się jak postępować w sytuacjach ekstremalnych. A takich mieliśmy sporo. [...] To były najdłuższe trzy miesiące w moim życiu. Kiedy przypomnę sobie płacz dzieci i kobiet – wciąż przeszywają mnie zimne dreszcze.[3]

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

1994–2000: kluby w Jugosławii[edytuj | edytuj kod]

W 1994 rozpoczął karierę szkoleniową w broniącym się przed spadkiem do drugiej ligi FK Bečej. W pierwszym sezonie doprowadził klub do piątego, a w kolejnym do czwartego miejsca w ekstraklasie, dzięki czemu – jako pierwszy zespół z Jugosławii – Bečej mógł zagrać w rozgrywkach europejskich (Puchar Intertoto)[2]. Efektywna praca z Bečejem sprawiła, że Okuka niedługo potem otrzymał propozycje od znacznie silniejszych klubów z Belgradu, najpierw od Partizana, gdzie jednak ostatecznie postanowiono przedłużyć umowę z ówczesnym trenerem Talim Tumbakoviciem[2], a następnie z Čukaričkiego.

Mimo iż podpisał z nim trzyletni kontrakt, zrezygnował już po kilku miesiącach; jeszcze korzystniejsza okazała się oferta od trzeciego belgradzkiego zespołu, Obilicia, gdzie prezesem był wówczas miliarder i kontrowersyjny polityk serbski Željko Ražnatović[3]. W sezonie 1997/1998 Obilić, nie przegrywając żadnego meczu ligowego, zdobył pierwszy w historii tytuł mistrza Jugosławii. Okuka, który odszedł z klubu po porażce z Bayernem Monachium w drugiej rundzie eliminacji Ligi Mistrzów, przyczyn sukcesu dopatrywał się w wojskowej atmosferze, stworzonej w klubie przez jego właściciela.

Quote-alpha.png
Kiedy Ražnatović był właścicielem Obilicia, w klubie panowała absolutna dyscyplina. Piłkarze nie mogli pić alkoholu, palić papierosów, a nawet mieć w uszach kolczyków. Zupełnie jak w wojsku... Dlatego w Obiliciu – łatwiej niż w innym klubie – mogli pokusić się o dobry wynik sportowy. Dodatkowo nie mogli narzekać na brak pieniędzy.[4]

Następnie krótko pracował w Budućnosti Podgorica, gdzie przeżył naloty NATO na Kosowo w 1999 , oraz w Vojvodinie Nowy Sad, z której odszedł – jak sam twierdził – z powodu przesadnego zaangażowania działaczy i zawodników w sprawy polityczne[3].

2001–2003: Legia Warszawa[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2001, mimo propozycji z Kuwejtu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich[5], został szkoleniowcem Legii Warszawa. Kilka miesięcy później zajął z nią trzecie miejsce w tabeli, za Wisłą Kraków i Pogonią Szczecin. Już w sezonie 2001/2002 Legia pod wodzą Okuki, mimo dwu porażek z rzędu na inaugurację rozgrywek, zdobyła pierwsze od siedmiu lat mistrzostwo kraju.

Komentatorzy[kto?] podkreślali, że zwycięstwo nie byłoby możliwe, gdyby nie: przejście na ustawienie 3-5-2, udane transfery (Stanko Svitlica, Aleksandar Vuković i Radostin Stanew), skuteczne posunięcia kadrowe Okuki, takie jak przywrócenie z drugiego zespołu Cezarego Kucharskiego i powierzenie mu opaski kapitańskiej, a także wystawianie w pierwszej drużynie dotychczasowych rezerwowych Wojciecha Kowalewskiego i Siergieja Omeljańczuka, wysoka forma Bartosza Karwana, Jacka Zielińskiego i Sylwestra Czereszewskiego, ale również słabsza postawa obrońcy mistrzowskiego tytułu, Wisły Kraków[6].

Serb pracował w Legii jeszcze przez jeden sezon, ale brak awansu do Ligi Mistrzów (porażka z FC Barceloną, a następnie odpadnięcie w II rundzie Pucharu UEFA po meczach z FC Schalke 04) oraz dopiero czwarte miejsce na koniec rozgrywek 2002/2003 sprawiły, że latem 2003 nowym szkoleniowcem warszawskiego klubu został asystent Okuki, Dariusz Kubicki. Mimo to osiągnięcia z czasów pracy w Warszawie wystarczyły, aby kibice Legii wybrali Serba na najlepszego trenera dekady 2000–2010[7].

2005–2006: reprezentacja Serbii U–21[edytuj | edytuj kod]

Półtora roku później Okuka otrzymał propozycję prowadzenia reprezentacji Serbii i Czarnogóry U-21. Awansował z nią na młodzieżowe mistrzostwa Europy 2006, gdzie dzięki grupowemu zwycięstwu nad gospodarzami turnieju Portugalczykami, jego podopieczni dotarli do półfinału. Przegrali w nim, dopiero po rzutach karnych (0:0, k. 4:5), z Ukrainą.

Wśród piłkarzy prowadzonych wówczas przez Okukę znajdowali się przyszli reprezentanci Serbii oraz Czarnogóry, m.in.: Vladimir Stojković, Milan Stepanov, Dušan Basta i Simon Vukčević.

Po 2006 – praca w Polsce, na Cyprze, w Bułgarii, Grecji i Chinach[edytuj | edytuj kod]

Po raz drugi w Polsce Okuka pojawił się jesienią 2006, kiedy Wisła Kraków zwolniła trenera Dana Petrescu. Serb został jego następcą. Jednak tym razem jego przygoda z polską ekstraklasą trwała tylko dwa miesiące (osiem kolejek). Otrzymał wymówienie po tym, jak rundę jesienną sezonu 2006/2007 Wisła zakończyła dopiero na dziewiątym miejscu.

Od maja do grudnia 2007 prowadził – bez większych sukcesów – cypryjską Omonię Nikozja

W czerwcu 2008 został szkoleniowcem bułgarskiego Łokomotiwu Sofia. W pierwszym sezonie doprowadził go do piątego miejsca w ekstraklasie, ponadto jego podopieczny Martin Kamburow został królem strzelców ligi. W kwietniu 2010 szefowie klubu ogłosili, że po zakończeniu sezonu nie przedłużą kontraktu z Okuką[8]. Jednak trener został zwolniony już wcześniej, po ligowej porażce 1:2 z Czerno More Warna[9]. Kiedy odchodził, klub zajmował trzecie miejsce i miał zapewnioną grę w europejskich pucharach.

Szybko znalazł nową pracę; w czerwcu 2010 został zatrudniony przez działaczy greckiej Kavali, której zawodnikiem był wówczas m.in. Euzebiusz Smolarek. Już pięć miesięcy później został jednak zastąpiony przez Polaka Henryka Kasperczaka.

W 2011 roku został trenerem Jiangsu Shuntian, grającego w ekstraklasie Chin. W drugim sezonie swojej pracy zajął z tą drużyną drugie miejsce w lidze, a także zdobył tytuł najlepszego trenera w kraju[10]. Tytuł mistrzowski trafił do zespołu Guangzhou Evergrande, prowadzonego przez Włocha Marcella Lippiego. Pracę Okuki doceniono w Serbii, gdzie również został wybrany na najlepszego trenera roku[11].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Kariera szkoleniowa

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. D.Okuka: "Jestem Serbem", w: "Zimny kałasznikow. Z Dragomirem Okuką rozmawia Dariusz Łuszczyna", Piłka Nożna Plus, nr.6/2002, s. 54.
  2. a b c d e Tamże.
  3. a b c Tamże, s. 55.
  4. Tamże, s. 54.
  5. Tamże
  6. M. Kołodziejczyk i D. Łuszczyna, "Głodni i drapieżni", Piłka Nożna nr.19/2002, s. 10-11.
  7. Ekstraklasa.net: Trener dekady w Legii Warszawa! (Dostęp 1 grudnia 2012)
  8. Gazeta.pl: Były trener Legii i Wisły znowu bez pracy (Dostęp 26 kwietnia 2010)
  9. Vasev in at Lokomotiv Sofia (Dostęp 13 maja 2010)
  10. Legia.net: Dragomir Okuka trenerem roku w Chinach (Dostęp 1 grudnia 2012)
  11. Rp.pl: Były szkoleniowiec Legii trenerem roku w Serbii (Dostęp 26 grudnia 2012)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]