Drang nach Osten

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koloniści niemieccy w okolicach Kamieńca Podolskiego, II połowa XIX wieku

Drang nach Osten (niem. "parcie na wschód") – pojęcie historyczne określające politykę niemieckiej ekspansji terytorialnej na tereny słowiańskie i nadbałtyckie, stosowane w odniesieniu do czasów średniowiecznych, przełomu XIX i XX wieku oraz w kontekście polityki nazistowskiej w XX wieku. Współcześnie pojęcie to nabrało szerszego kontekstu[1].

Niemieckie środowiska nacjonalistyczne, po Kongresie Wersalskim, ułożyły i zaczęły stosować nazwę "Drang nach Westen" (niem. "parcie na zachód"), w odniesieniu do polskich nabytków terytorialnych względem ziem dawnego Cesarstwa Niemieckiego (gł. Górny Śląsk, Pomorze Gdańskie i Wielkopolska)[2]. Hasło "Drang nach Westen" w polskiej publicystyce traktuje się także jako migracje ludności niemieckiej po II Wojnie Światowej z Ziem Odzyskanych PRL za Odrę i z NRD do RFN[3].

Przypisy

  1. Widziana z perspektywy europejskiej, ekspansja Polaków i Litwinów na tereny średniowiecznej Rusi i Ukrainy, czy też jeszcze bardziej ekspansja Wielkorusinów z pierwotnych terenów księstwa moskiewskiego ku stepom Syberii i Azji Środkowej, tworzy tak samo istotny element Drang nach Osten, jak ekspansja Germanów na terytorium Brandenburgii, Pomorza, Prus i Inflant. w: Norman Davies Boże igrzysko. Historia Polski, 2002, str. 69
  2. Best 2008 ↓, s. 58
  3. Best 2008 ↓, s. 170

Bibliografia[edytuj]

  • Wolfgang Wippermann: Der „deutsche Drang nach Osten“. Ideologie und Wirklichkeit eines politischen Schlagworts. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1981, ISBN 3-534-07556-0
  • Ulrich Best: Transgression as a Rule: German-Polish Cross-border Cooperation, Border Discourse and EU-enlargement. Monachium: LIT Verlag Münster, 2008. ISBN 9783825806545.