Drewno rozpierzchłonaczyniowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Drewno rozpierzchłonaczyniowedrewno, w którym brak jest wyraźnego podziału słoja na drewno wczesne i drewno późne. Naczynia w różnych częściach mają podobną średnicę, rozsiane równomiernie na całej powierzchni słoja. Granica między drewnem wczesnym a późnym słabo widoczna lub niewidoczna[1].

Nieznaczne różnice między drewnem letnim a wiosennym są charakterystyczne dla: brzozy, olchy, graba, osiki[2], klony[1], buka, lipy, topole, wierzby, jabłonie, wiśni, czereśni, śliwy, gruszy, berberysu, kruszyny, szakłaki, derenia, jarzębu, leszczyny, kaliny, bzu, trzmieliny. Orzech uznawany jest za przejściowy między rozpierzchłonaczyniowymi a pierścieniowonaczyniowymi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Hejnowicz Z.: Anatomia i histogeneza roślin naczyniowych. Warszawa: PWN, 1980, s. 794-795. ISBN 83-01-00420-7.
  2. Malinowski Edmund: Anatomia roślin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 190-191.