Droga krajowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Droga krajowa – najwyższa kategoria dróg publicznych, umożliwiających płynny krajowy i międzynarodowy transport kołowy między dużymi miastami oraz ogólnodostępnymi przejściami granicznymi, rekomendowanych zwłaszcza dla ruchu długodystansowego i tranzytowego.

W Polsce kategorię dróg krajowych wprowadzono w 1985 roku[1], zastępując istniejące od 1920 r. drogi państwowe[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1.  Art. 2 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222)
    1. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie:
    1. drogi krajowe,
    2. drogi wojewódzkie,
    3. drogi gminne oraz lokalne miejskie,
    4. drogi zakładowe.
  2. Ustawa z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1921 r. Nr 6, poz. 32)