Droga międzynarodowa E83 (Polska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy drogi w PRL. Zobacz też: artykuł o obecnej trasie europejskiej E83.
E83
Początek drogi Jelenia Góra
Koniec drogi Grudziądz
Województwa jeleniogórskie,
wałbrzyskie,
wrocławskie,
leszczyńskie,
poznańskie,
bydgoskie

Droga międzynarodowa E83 – byłe oznaczenie drogi w Polsce w latach 1962–1985, prowadzącej od Jeleniej Góry do Grudziądza.

Na odcinku Jelenia Góra – Świebodzice wraz z drogami

miała nazwę Łuk Sudecki[1].

Droga E83 była tożsamą z trasą europejską E83 o przebiegu: Jelenia Góra – WrocławPoznańŚwiecie – Grudziądz[2].

Na przełomie lat 70. i 80. XX w. wdrożono nowy system numeracji. Za następcę E83 można uznać E261, o niemal identycznym przebiegu – zamiast do Jeleniej Góry została skrócona do Wrocławia, zaś na północy do miejscowości Nowe Marzy. W 1985 Polska przyjęła nowy system numeracji dróg krajowych, a trasy europejskie otrzymały numery krajowe używane zamiennie (równolegle) z międzynarodowymi. Trasa E261 otrzymała numer 5, który co do podstawowej zasady obowiązuje do dziś.

Obecnie polski odcinek posiada następujące oznaczenia krajowe:

Numer Przebieg
  5  
  • Nowe MarzyŚwiecie
  • Świecie – Gniezno
  • Poznań – Rydzyna
  • Kaczkowo – Wrocław – Bielany Wrocławskie
  • Dobromierz – Bolków
  S5  
  • obwodnica Świecia
  • Gniezno – Poznań
  • obwodnica Śmigla
  • Rydzyna – Kaczkowo
  35   Bielany Wrocławskie – Świdnica
  34   Świdnica – Świebodzice – Dobromierz
  3   Bolków – Jelenia Góra

Historyczny przebieg E83[edytuj | edytuj kod]

Przebieg w Poznaniu[edytuj | edytuj kod]

ul. Głogowskaul. Hetmańskamost Przemysła Iul. Hetmańskaul. Ludwika Zamenhofarondo Ratajeul. Ludwika Zamenhofarondo Śródkaul. Podwaleul. Zawadyul. Głównaul. Gnieźnieńska

Przebieg we Wrocławiu[edytuj | edytuj kod]

  • lata 70.[7] – 1985:
ul. Żmigrodzkaul. Pomorskaul. Podwaleul. Grabiszyńskaul. Zaporoskaul. Powstańców Śląskichal. Armii Radzieckiej

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Do około 1974 roku trasa była wytyczona z Poznania wspólnym odcinkiem z drogą międzynarodową E8 do Kostrzyna, gdzie odchodziła w stronę Łubowa i dalej do Gniezna[3].
  2. Do lat 70. obowiązywały oznaczenia dróg państwowych nr 19 i 47. W latach 70. zostały one przemianowane na drogę międzynarodową T81; numer ten obowiązywał do 1985 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mapa samochodowo-krajoznawcza województwa wrocławskiego 1:500 000, wyd. III, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1972.
  2. Deklaracja w sprawie budowy głównych tras międzynarodowych, Genewa 1950.
  3. Plan Poznania, wyd. szóste, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1971.
  4. Zarządzenie Ministra Komunikacji z dnia 18 stycznia 1972 r. w sprawie dopuszczenia do ruchu na drogach publicznych niektórych ciężkich pojazdów. (M.P. z 1972 r. nr 10, poz. 75).
  5. Poznań, wyd. 13, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa 1978 [dostęp 2018-03-17].
  6. Poznań, wyd. 2, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa 1980 [dostęp 2018-03-17].
  7. Mapa samochodowa Polski 1:1 000 000. Wyd. jedenaste. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1972.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]