Drogosław (Nowa Ruda)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Drogosław (Nowa Ruda)
Część miasta Nowej Rudy
Ilustracja
Dwór Stillfriedów w Drogosławiu
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat kłodzki
Miasto Nowa Ruda
SIMC 0984290
Populacja 
• liczba ludności

3819[1]
Położenie na mapie Nowej Rudy
Mapa lokalizacyjna Nowej Rudy
Drogosław (Nowa Ruda)
Drogosław (Nowa Ruda)
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Drogosław (Nowa Ruda)
Drogosław (Nowa Ruda)
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Drogosław (Nowa Ruda)
Drogosław (Nowa Ruda)
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Drogosław (Nowa Ruda)
Drogosław (Nowa Ruda)
Ziemia50°36′03″N 16°30′20″E/50,600950 16,505583
Portal Portal Polska
Galeria: kościół i wnętrze
Kościół św. Barbary w Drogosławiu
Kościół Barbary w Nowej Rudzie
Kościół Barbary w Nowej Rudzie
Kościół Barbary. Obraz na ołtarzu z panoramą Drogosławia
Kościół Barbary. Kamień węgielny
Kościół Barbary w Nowej Rudzie
Kościół Barbary. Nuty z pieczątką parafii w Kunzendorf

Drogosław (niem. Kunzendorf[2]) – część miasta Nowa Ruda w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Drogosław jest najstarszą częścią Nowej Rudy (rozwinął się najwcześniej ze względów przemysłowych), stąd też czasami nazywany był Stara Rudą[3]. Przed wojną Drogosław był samodzielną wsią[3]. W latach powojennych cały czas rozrastające się miasto Nowa Ruda całkowicie wchłonęło Zacisze i Drogosław[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[4]:

  • zespół dworski, ul. Stara Droga 31, z XVII-XIX w.:
  • Dwór Stillfriedów w Drogosławiu – przy ul. Stara Droga 31 w jako renesansowy zbudowano około 1600 roku przez rodzinę Stillfriedów. Dwór został zbudowany jako niewielki o zwartej bryle i reprezentował architekturę rezydencjonalną końca XVI wieku. Prawdopodobnie modernizowany był w XVIII i XIX wieku. Piętrowy dwór nakryty jest czterospadowym dachem, założony na prostokącie z dostawioną werandą. Zamieszkały był na stałe do lat 60. XVII wieku, potem tylko okresowo. Na nowo stał się siedzibą stałą od 1835 do 1945 r. Obok dworu istniał ogród, przekształcony w romantyczny i ozdobny. Zachowały się okazałe zabudowania gospodarcze z XIX w.
  • kościół parafialny pw. św. Barbary wg projektu arch. Ludwiga Schneidera[5], ul. Jana Pawła II, z lat 1910–1911
  • obiekty na terenie dawnej kopalni „Piast”:

Inne zabytki:

  • stare domy z XIX i XX wieku oraz krzyże przydrożne i kapliczki z tego samego okresu[3].

Przemysł[edytuj | edytuj kod]

W chwili obecnej Drogosław jest administracyjną dzielnicą Nowej Rudy o charakterze przemysłowym (południowa część) i willowym (północna część). Znajduje się tu nieczynne wyrobisko pola „Piast” Kopalni Węgla Kamiennego Nowa Ruda, zlikwidowane w konsekwencji transformacji gospodarczej. Niegdyś istniały tu zakłady: elektroniczne (Diora), odzieżowe (Nowar); niestety upadły one w latach 90. Na terenie dzielnicy znajduje się Podstrefa Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej Invest Park, w której w 2007 roku otwarto Zakład Produkcji Automatyki Sieciowej ZPAS-NET. Częściowo na terenie dzielnicy znajduje się pokopalniana hałda.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Głównym ciągiem komunikacyjnym dzielnicy jest droga wojewódzka nr 381 (WałbrzychKłodzko), wokół której znajduje się większość zabudowy mieszkaniowej. Drogą o drugorzędnym znaczeniu jest droga lokalna relacji: Nowa Ruda – Drogosław – Jugów – Walim. Na terenie dzielnicy zlokalizowany jest przystanek kolejowy Nowa Ruda Przedmieście oraz Nowa Ruda-Zdrojowisko.

Edukacja, urzędy, instytucje[edytuj | edytuj kod]

W Drogosławiu siedzibę swoją mają: Miejski Zespół Szkół nr 1, Urząd Pocztowy Nowa Ruda 5, Przychodnia Evita (publiczna i prywatna), filia Banku Spółdzielczego, filia Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych.

Atrakcje Turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • Muzeum Górnictwa
  • Muzeum Minerałów
  • Żelazny wiadukt kolejowy – najdłuższy na trasie Wałbrzych-Kłodzko. Długość 185 m, wysokość 30 m.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny żółty droga Szklary-SamborowiceJagielnoPrzewornoGromnikBiały KościółNieszkowiceŻelowiceOstra GóraNiemczaGilówPiława DolnaOwiesnoGóra ParkowaBielawaZimna PolanaKalenicaBielawska PolanaZdrojowiskoDrogosławNowa RudaTłumaczówRadkówPasterkaKarłówSkalne GrzybyBatorówDuszniki-ZdrójSzczytnaZamek LeśnaPolanica-ZdrójBystrzyca KłodzkaIglicznaMiędzygórzePrzełęcz Puchacza[6]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według danych zamieszczonych w dniu: 22.03.2007 r. przez Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Nowej Rudzie
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  3. a b c d Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: I-Bis, 1994, s. 109, 112. ISBN 83-85773-12-6.
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 79-80. [dostęp 2 sierpnia 2012].
  5. Jan Sakwerda. Schneider Ludwig, w: Artyści Ziemi Kłodzkiej i z Ziemią Kłodzką związani w latach 1800-1945. Leksykon, Tom 2. (L-Z), Wrocław 2004: Wydawnictwo WTN, ​ISBN 978-83-7374-035-8​, s. 39.
  6. Informacje zawarte na stronie PTTK Strzelin; dostęp: 3.08.2015

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]