Drohiczyn (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Drohiczyn
Ilustracja
Cerkiew Objawienia Pańskiego
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon drohiczyński
Populacja (2010)
• liczba ludności

15 000
Nr kierunkowy 1644
Kod pocztowy 225830
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Drohiczyn
Drohiczyn
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Drohiczyn
Drohiczyn
Ziemia52°11′N 25°09′E/52,183333 25,150000
Portal Portal Białoruś

Drohiczyn, w latach 1919–1945 Drohiczyn Poleski[1] (biał. Драгічын, Drahiczyn, ros. Дрогичин, Drogiczin) – miasto na Białorusi, w obwodzie brzeskim, siedziba rejonu drohiczyńskiego; do 1945[2] miasteczko w Polsce, w województwie poleskim, siedziba powiatu drohickiego i gminy Drohiczyn[3]; około 14,6 tys. mieszkańców (2010).

Miasto lenne położone było w końcu XVIII wieku powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiego[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki w Metryce Litewskiej. W 1452 występuje jako wieś Dawiaczorawicze w starostwie pińskim, własność królowej Bony. Przebiegał tędy trakt z Brześcia na Wołyń. Siedziba wójtostwa w 1552. Od 1565 w granicach powiatu pińskiego. Miasto hospodarskie Dowieczorowicze lokowane w 1623 roku, położone było w powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiego[5]. W I połowie XVII wieku własność Lwa Sapiehy. Następnie przechodzi w ręce Niewielskich, którzy uzyskują dla wsi prawa miejskie i fundują cerkiew.

Po raz pierwszy nazwa Drohiczyn (Dorohiczyn) pojawia się w 1655. W 1749 z inicjatywy marszałka pińskiego Orzeszki w miejscowości powstaje klasztor franciszkański.

Od 1795 w składzie Cesarstwa Rosyjskiego. W 1886 w miasteczku powstaje stacja kolejowa. W przededniu I wojny światowej funkcjonowały tu fabryka słomkowych kapeluszy, mleczarnia, zakład oczyszczania kredy i młyny.

27 lutego 1919 roku zgrupowanie Wojska Polskiego pod dowództwem mjr. Aleksandra Jerzego Narbuta-Łuczyńskiego odbiło Drohiczyn z rąk bolszewików[6].

Od 1921 miasteczko w Polsce (bez praw miejskich), stolica powiatu drohickiego w województwie poleskim. Miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Drohiczyn.

Od 15 stycznia 1940 w składzie BSRR, stolica rejonu drohiczyńskiego w obwodzie pińskim.

Nieopodal Drohiczyna, w majątku Ludwinowo, mieszkała w latach 1858–1864 Eliza Orzeszkowa.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Po awarii elektrowni atomowej w Czarnobylu (1986) rejon drohiczyński znalazł się w strefie podwyższonej radiacji w związku ze skażeniem cezem-137 (137Cs).

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W odróżenieniu od Drohiczyna leżącego w województwie białostockim
  2. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz.U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  3. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 7: Województwo poleskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 13–14.
  4. Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 108.
  5. Stanisław Alexandrowicz, Geneza i rozwój sieci miasteczek Białorusi i Litwy do połowy XVII w., w: Acta Baltico‑Slavica t. 7, 1970, s. 103.
  6. Lech Wyszczelski: Wstępna faza walk. W: Lech Wyszczelski: Wojna polsko-rosyjska 1919–1920. Wyd. 1. Warszawa: Bellona, 2010, s. 65. ISBN 978-83-11-11934-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]