Drohiczyn (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Drohiczyn
Ilustracja
Cerkiew Objawienia Pańskiego
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon drohiczyński
Populacja (2010)
• liczba ludności

15 000
Kod pocztowy 225830
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Drohiczyn
Drohiczyn
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Drohiczyn
Drohiczyn
Ziemia52°11′N 25°09′E/52,183333 25,150000
Portal Portal Białoruś

Drohiczyn, w latach 1919–1945 Drohiczyn Poleski[1] (biał. Драгічын, Drahiczyn, ros. Дрогичин, Drogiczin) – miasto na Białorusi, w obwodzie brzeskim, siedziba rejonu drohiczyńskiego; do 1945[2] miasteczko w Polsce, w województwie poleskim, siedziba powiatu drohickiego i gminy Drohiczyn[3]; około 14,6 tys. mieszkańców (2010).

Miasto lenne położone było w końcu XVIII wieku powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiego[4].

Historia[edytuj]

Pierwsze wzmianki w Metryce Litewskiej. W 1452 występuje jako wieś Dawiaczorawicze w starostwie pińskim, własność królowej Bony. Przebiegał tędy trakt z Brześcia na Wołyń. Siedziba wójtostwa w 1552. Od 1565 w granicach powiatu pińskiego. Miasto hospodarskie Dowieczorowicze lokowane w 1623 roku, położone było w powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiego[5]. W I połowie XVII wieku własność Lwa Sapiehy. Następnie przechodzi w ręce Niewielskich, którzy uzyskują dla wsi prawa miejskie i fundują cerkiew.

Po raz pierwszy nazwa Drohiczyn (Dorohiczyn) pojawia się w 1655. W 1749 z inicjatywy marszałka pińskiego Orzeszki w miejscowości powstaje klasztor franciszkański.

Od 1795 w składzie Cesarstwa Rosyjskiego. W 1886 w miasteczku powstaje stacja kolejowa. W przededniu I wojny światowej funkcjonowały tu fabryka słomkowych kapeluszy, mleczarnia, zakład oczyszczania kredy i młyny.

27 lutego 1919 roku zgrupowanie Wojska Polskiego pod dowództwem mjr. Aleksandra Jerzego Narbuta-Łuczyńskiego odbiło Drohiczyn z rąk bolszewików[6].

Od 1921 miasteczko w Polsce (bez praw miejskich), stolica powiatu drohickiego w województwie poleskim. Miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Drohiczyn.

Od 15 stycznia 1940 w składzie BSRR, stolica rejonu drohiczyńskiego w obwodzie pińskim.

Nieopodal Drohiczyna, w majątku Ludwinowo, mieszkała w latach 1858–1864 Eliza Orzeszkowa.

Ekologia[edytuj]

Po awarii elektrowni atomowej w Czarnobylu (1986) rejon drohiczyński znalazł się w strefie podwyższonej radiacji w związku ze skażeniem cezem-137 (137Cs).

Demografia[edytuj]

Przypisy

  1. W odróżenieniu od Drohiczyna leżącego w województwie białostockim
  2. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz.U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  3. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 7: Województwo poleskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 13–14.
  4. Вялiкi гicтарычны атлас Беларусi Т.2, Mińsk 2013, s. 108.
  5. Stanisław Alexandrowicz, Geneza i rozwój sieci miasteczek Białorusi i Litwy do połowy XVII w., w: Acta Baltico‑Slavica t. 7, 1970, s. 103.
  6. Lech Wyszczelski: Wstępna faza walk. W: Lech Wyszczelski: Wojna polsko-rosyjska 1919–1920. Wyd. 1. Warszawa: Bellona, 2010, s. 65. ISBN 978-83-11-11934-5.

Linki zewnętrzne[edytuj]