Drohomirczany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Drohomirczany
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Ivano-Frankivsk Oblast.png iwanofrankowski
Rejon tyśmienicki
Nr kierunkowy +380 3436
Kod pocztowy 77454
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Drohomirczany
Drohomirczany
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Drohomirczany
Drohomirczany
Ziemia48°53′25″N 24°38′17″E/48,890278 24,638056
Portal Portal Ukraina

Drohomirczany (ukr. Драгомирчани) – wieś w rejonie tyśmienickim Ukrainy nad Bystrzycą Sołotwińską.

Przed 1772 miejscowość znajdowała się w granicach Rzeczypospolitej. W latach 1772-1918 wieś znajdowała się pod zaborem austriackim i położona była na terytorium Królestwa Galicji i Lodomerii, w obwodzie stanisławowskim. Wieś podlegała pod urząd pocztowy w Bohorodczanach oraz cerkiew prawosławną w Krechowcach i parafię rzymskokatolicką w Łyścu. Właścicielem tabularnym był Rudolf hrabia Stadion, a współwłaścicielem Tomasz Konarski. W 1881 wieś liczyła 814 mieszkańców, w tym 694 wiernych Cerkwi greckokatolickiej, 90 wyznawców Kościoła rzymskokatolickiego i 18 izraelitów.

24 lipca 1917 w rejonie wsi rozegrała się bitwa pod Krechowcami.

W dwudziestoleciu międzywojennym Drohomirczany były gminą wiejską w powiecie stanisławowskim w Polsce, która z dniem 1 sierpnia 1934 włączona została do gminy Łysiec[1].

Urodzeni w Drohomirczanach[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w Królestwie Galicji i Lodomerii jak też w Wielkim Księstwie Krakowskim i Księstwie Bukowińskim pod względem politycznej i sądowej organizacji kraju wraz z dokładnym oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony w porządku alfabetycznym, z mapą według nowego podziału, Lwów 1855.
  • Drohomirczany w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  • Drohomirczany w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa 1902.