Drozd reliktowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Drozd reliktowy
Turdus ravinus[1]
(Cory, 1886)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina drozdowate
Podrodzina drozdy
Rodzaj Turdus
Gatunek drozd reliktowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EX pl.svg

Drozd reliktowy (Turdus ravidus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny drozdowatych. Występował endemicznie na wyspie Wielki Kajman. Wymarły, ostatnia obserwacja miała miejsce w 1938.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisał Charles Barney Cory w 1886 na łamach The Auk, wraz z dwunastoma innymi gatunkami. Zamieścił jedynie informacje o upierzeniu, wymiarach i miejscu występowania. Nadał nowemu gatunkowi nazwę Mimocichla ravida[3]. Holotyp odłowił W. B. Richardson w lecie 1886 roku[4]. Obecnie (2016) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza drozda reliktowego w rodzaju Turdus. Uznaje gatunek za monotypowy[5]. W 1969 istniało 21 okazów muzealnych[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wymiary holotypu podane przez Cory'ego, oryginalne w calach (zaokrąglone do 0,5 cm): długość ciała 24 cm, długość skrzydła 13,5 cm, długość ogona 11 cm, długość skoku 4 cm, długość dzioba 2,5 cm. Upierzenie ogółem popielate, matowe, albo ołowiane z brązowym odcieniem. Na brzuchu i pokrywach nadogonowych widoczna biaława plama. Trzy zewnętrzne pary sterówek są biało zakończone na wewnętrznych chorągiewkach. Dziób, naga skóra wokół oka i nogi pomarańczowoczerwone. Tęczówka matowoczerwona[3] (według Browna brązowa[6]).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Drozd reliktowy występował na Wielkim Kajmanie (Kajmany)[7].

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Były to ptaki leśne[7]. Według notatki z 1916, drozdy reliktowe nie były znane tubylcom[8]; notatka z 1938 mówi zaś, że nie były dobrze znane mieszkańcom[4]. W grudniu 1965 David W. Johnston miał okazję rozmawiać z Bunyonem Whittakerem, wówczas 72-latkiem. Przywołał on wspomnienia z młodości, kiedy w 1916 pomagał Brownowi w odławianiu drozdów reliktowych wraz ze swoim bratem (Brown płacił chłopcom dolara za każdego dostarczonego mu ptaka). Drozdy te miały być głośne i rzucające się w oczy, pospolite w jednym z miejsc wycinki. Whittaker był przekonany, że najpospolitsze były one w gęstszych częściach lasu[4].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje gatunek za wymarły (stan w 2016)[7]. W. W. Brown, który przebywał na Kajmanach od kwietnia do czerwca 1911, zaobserwował drozdy reliktowe tylko w dwóch odizolowanych połaciach lasu[6]. Notatka z 1916 mówi, że wówczas był to ptak albo bardzo rzadki, albo bardzo skryty[8]. Ostatnia pewna obserwacja miała miejsce w 1938 we wschodniej części wyspy[4][7]. Prawdopodobnie za wymarcie gatunku odpowiada wycinka lasów[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Turdus ravinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Turdus ravinus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b C. B. Cory. Descriptions of Thirteen New Species of Birds from the Island of Grand Cayman, West Indies. „The Auk”. 3, s. 499, 1886. 
  4. a b c d e W. D. Johnston. „Condor”. 71, s. 120-128, 1969. The thrushes of Grand Cayman Island, B. W. I.. 
  5. Frank Gill & David Donsker: Thrushes. IOC World Bird List (v6.3), 20 lipca 2016. [dostęp 18 października 2016].
  6. a b Outram Bangs. A collection of birds from the Cayman Islands. „Bulletin of the Museum of Comparative Zoology at Harvard College”. 60, 1916. 
  7. a b c d e Grand Cayman Thrush Turdus ravidus. BirdLife International. [dostęp 18 października 2016].
  8. a b J. M. Savage English. Notes on the birds of Grand Cayman. „Ibis”. ser. 10 v.4, s. 25, 1916. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]