Drugie prawo Mendla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Drugie prawo Mendla (prawo niezależnego dziedziczenia się cech) - prawo sformułowane przez Grzegorza Mendla, potwierdzone po odkryciu chromosomów i procesu mejozy przez jego następców. Po odkryciu chromosomów prawo to dało podstawę do sformułowania koncepcji, według której jednostki dziedziczenia ułożone są na chromosomach liniowo.

W formie uwspółcześnionej drugie prawo Mendla głosi, że rozczepianie się każdej pary genów w procesie powstawania gamet jest niezależne od rozszczepiania innych par genów. W rezultacie w powstającej komórce rozrodczej geny zostają wymieszane w sposób losowy i stworzą mozaikę cech.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]